Mimi Housen-Niewierra

’t Mimi koam ummer bij ós heem aa. Wiedsjiechtieje famillieë. ’t Woar ing tant van ’t Anya Niewierra en e sjwester van d’r arsjietek Chris. Ieëtsj mit ziene Päöl en noaderhanks alling. ’t Sjrievet ummer óp jans sjun papier zieng jediechs-jer en die moeët iech dan sjun vinge. Miene pao vong ze óch sjun.

Vasteloavend

’t Jeet óp vasteloavend aa, hoera!
Vier werpe alle zörje van ós aaf,
Noen wille vier zinge
Ee jleës-je drinke
Óp inne sjunne vasteloavend, alaaf!

‘t Niena ruft: ‘Jeleuf mar nit
Dat iech noen hinger de jardienge zits,
Me wilt doch ins laache
En jet fakse maache.
De vasteloavend die vier iech jeer mit.’

D’r pier Jer jeet al wieëtsjaf in en oes.
Heë zingt óp zie Mestreechs: ‘Veer blieve gaarneet thoes!’
En jidderinne zal wisse,
Óch d’r óptsóg is nit tse misse.
Vasteloavend viere jeet bij ós nit droes!

Vrugjoarszönsje

D’r winkter zaat ós al adieë.
Me kan ziech ziech richtieg vräue.
Liert ’t zönsje ziech jet mieë zieë,
Weëde jreun alle hegke en weie.

Hu koam jraad d’r daag in loeët
En iech hoeët al ing meële zinge.
Minnieginne noen zage koeët:
“Die kunt ós al ee sjtendsje bringe.”

Me ziet jong sjöafjere in ing wei
Die óch van ’t vrugjoar jenisse.
Noen veule die bieës-jere ziech vrij,
Jing zonnesjtroal wille ze misse.

Zoene sjunne daag wie hu
Kan ’t nit ummer jeëve.
Mar ’t wisse alle lu:
Zoene daag maat sjun ós leëve.

’t Weer

Vier knóttere ummer uvver ’t weer,
Allewiels is dat nit mieë jód.
E bis-je zommer hat me jeer
Mar jong, dóch die hits voet en flot.

Vier wille óch ee bis-je reën
Mar vingt ’t eemoal aa…
Doe wits wie ’t vrugjoar is jeweë,
Ummer mar naas en kaod, oejaa.

Noen is ’t dreiëndrissoeg jraad,
Me raaft ziech mar bijenee.
D’r noaberman deë hat jezaad
De weerjötter zunt durjee.

Vruierjoare koam ing dondersjoel,
De sjtroase sjtónge blank,
Noa ing viedelsjtond me ziech vräue koeët
Óp ’t zönsje en voeëjeljezank.

‘Ja, noaberman,’ zaan iech dan,
‘iech meen de oerzaach van dit weer tse wisse:
Wail hu jan en alleman
Van al de loeët in deet sjisse.

’t Jeet ós hei nog ee bis-je jód,
mar ze maache de janse welt kapot.’