Antoeën de Bruijn

De jónkvrauw die jing non wool weëde
’t Woar in de tsiet van de Kruutstsóg, inne boerchheer deë de jesjiechte uvver de jräulieje dinger die in
Jeroezalem en ’t Hillieje Land de kristene doa uvverkoam, hoeët, ziech zaat: “Dön jon iech helpe”. Zelver woar heë d’r letste va zieng famillieë oane inne jong deë ‘m kuet ópvolje, alling ing doater hauw heë en die zouw heë ónger de óphoet van ziene noaber tseruk losse.
Noen hauw deë noaber waal inne jong en deë woar verleefd óp die jong doater en zoeë koam wat kómme mós, die tswai woare inee verknald, tja ’t blód kruuft wie ’t wilt.
D’r pap intusje klöppet ziech mit de Saracesere en doa sjtreumet vöal blód en doa woeëte óch riddere, wie ózze held, jevange jenoame. In e eëdkietsje mit ratte, winnieg tse èse en krankhete zoos d’r erme keël, monde doa in dat laoch.
Heë hool ’t nit mie oes en zoeë belaovet heë: “Herjödsje, wents doe miech hei eroes huls, zal mieng doater non weëde!”
Noen woeët d’r boerchheer, wie kan ’t zie, taatsechlieg oes dat laoch bevrijd en oes dankbaarheet, sjlisset heë ziech werm bij de vechtere um Jeroezalem tse bevrijde aa.
Noa monde koam heë endlieg noa zieng hemet en doa woeët heë durch zieng doater bejrusd en óch d’r noabers-jong sjtong doa en bejrusset hem mit: “Welkom pap”. Doa vool d’r pap werm in wat heë beloafd hauw. ‘t Oavends woeët vuur hem e fes jejoave, mit moeziek, vöal wien en vroeë jezichter óch zieng doater woar vroeë dat d’r pap werm doa woar.
Dan sjteet d’r boerchheer óp, deet zieng jesjiechte vertselle, wail jidderinne wool jeer wisse wie ’t ‘m doa zoeë wied va heem, verjange woar.
Wie heë óp zieng tsiet in ’t jeveng koam en zaat wat heë ’t Herjödsje hauw beloafd, sjraiet zieng doater inne hatsens-sjrai oes en vool flauw teëje ziene liebhaber aa.
Óp ’t tsimmer va de jonkvrauw loog ’t kink sjtondelank en kriesjet ziech de oge oes d’r kop, en bedaat ziech: iech zal va ze leëve nit in e kloeëster jon. Durch sjislöcher van de boerch sjraiet d’r noabersjong: “Mie leef, mie hats” en mit inne winksjtoeës koam inne sjrai tseruk, de jong doater hauw ziech van de boerch in de deepde losse valle.
D’r boerchheer, deë ziech uvver ’t liech van zieng doater wórp, versprèchet alwerm jet, noen vuur de zieëlsrouw van zieng doater. Heë zouw ing kapel, de boerch teëjenuvver, bouwe losse.
Óch noen verjónge monde en nuus passeret, d’r boerchheer verjong van de hatsenspieng uvver d’r doeëd van zieng doater dat jing non hauw wille weëde.
Wie óp inne daag inne van zieng boere ‘m e modderjoadesbildsje braat, dat bij ’t werk óp e veld dat “Nieks Jóds” jeneumd woeët, jevónge woar, vool ‘m werm in wat heë beloafd hauw.
Die kapel sjteet doa hu tse daags ummer nog en heesjt “Nieks Jóds”.

Muus
De mieëtste lu va Kirchroa zalle wal ins langs de Rien jevare zie, of flaich uvver de Rien jevare en doabij aan inne toer vuurbij jekoame zieë, deë midde in de Rien sjteet. Dis jesjiechte jeet uvver deë toer wen óch de jesjiechte als parabel tse versjtoa wuur en zoejaar vuur d’r inne of angere óp de politieke laag van d’r daag va hu, tse projektiere wuur.
Dat evver los iech aan jidderinne zelver uvver.
Oeëts joof ’t in deë landsjtrich, inne bisjof deë, wie dat doe nog moeëde woar de bóks aahauw en laider woar deë man inne richtige knieskop, inne raaftsank oane hats en alling heë woor wiechtieg, daat heë. Vólvrèse woar deë man óch nog.
Umdat heë ’t reët hauw um sjtuur in tse numme, wie heë dat zelver mer wool, bedaat heë ummer nui sjtuur en zoe kneufet heë de lu alle jeld oes jen tèsj. Wie ummer woeët d’r rieche riecher en d’r erme man ermer. Dat woar evver nog nit jenóg. Um nog mieë tse kanne sjtróngse loos heë midde in de Rien inne toer bouwe, woadurch e óch nog ins alle sjifter koeët kontrelere en nog mieë sjtuur innumme.
Evver dan passeert jet, de sjoar óp ’t veld verdruejet, hajel sjloog de res van de vruet kapot en zoeë koam ’t dat alles wat de lu um tse èse nuedieg hauwe, tse duur woeët, ieëtsj vuur d’r jeweune man sjpieëder woare alle lu draa.
Hongersnoeëd brooch oes en de lu vónge aa tse beëdele en went ze bij d’r bisjof an de duur koame um jet tse èse, woeëte ze voedjedrève, oane jet tse krieje. D’r bisjof en zieng lu hauwe jinne honger en hauwe óch de zöldere en sjure vol ligke, evver woare tse jiepieg um de lu jet tse jeëve. Ing kier, heë zoos jraad mit ziene dikke boech an deusj, wie werm de ermste van de ermste koame beëdele vuur ing bótram, mit loemele um ’t lief vole ze óp de kneie. Heë bedaat ziech en sjikket de lu noa ing sjuur. In de hofnoeng doa jet tse krieje rennete de erm kloeëte doahin. Evver wie alle lu in de sjuur zoze, woeëte de dure aafjesjlaose.
E jekerm woar tse hure en d’r bisjof zaat an zieng lu: “Noen huur ze doch ins kerme wie koarmuus, noen is dat jebeëdel aafjelofe, ieëder nog vrèse miech de muus óp als die nog langer beëdele” en zats de sjuur in brank.
De lu koeëte nit, evver de muus die koeëte waal oes de sjuur voet en rante noa d’r palas van d’r bisjof, woa jee tsimmer mie tse bewoeëne woar. D’r bishof sjneuret voet doa óp noa ziene toer, wail heë daat uvver ’t wasser kómme die dere nit. Doa hauw heë ziech evver in d’r boech jebèse, die miljoeëne muus sjwomme uvver de Rien en zoe woeët óch d’r toer durch de muus in bezits jenoame en wail muus ummer honger hant en bauw alles èse, bloof al jauw nieks mie jans in d’r toer.
’t Jouwe woar doabij, dat de muus óch aan d’r bisjof bejonne tse knabbele. Wat uvver bloof van deë dikke kircheman, woar zieng zieël en die verkoat heë, wie de lu hu nog jeloate, an d’r däuvel.

Meersjer?
Vier kanne dat allenäu wal, me wilt jeer jet han evver kunt um d’r däuvel nit draa. Miene pap zaat ummer, wents te nit sjterk bis móts te sjlauw zieë. Zoeë jong dat óch mit deë klauwhannes, deë wool inne herder zieng sjöaf klauwe evver wós nit wie. D’r herder paset óp zieng sjöaf wie anger manslu óp hön vrauw.
Doa vool d’r kauwrhannes in dat e heem nog ing lieëwehoed hauw ligke. Die duiet e mit sjtrue vol en zats die an d’r rank van d’r beusj, evver zoeë dat d’r herder d’r lieëw koeët zieë.
Wie e noen d’r herder óp d’r lieëw wiezet, zaat deë: “Miene leve man, vuur iech dem mieng sjöaf los ópvrèse, jef iech ze nog lever an diech.”
D’r klauwhannes noom jiddere daag wat e aan sjöaf nuedieg hauw bis jing mieë uvver woare.
En zoe zies te wat jódjeleuvigheet mit diech deet.

De letste broeng bleersjer

de letste broeng bleersjer
weëde verdrève durch jreun
en óp jejèse. doezend deersjer
verpoetse d’r aafval va de beum.

ejewies sjtikt ing blom d’r kop óp,
nog jesjlaose is d’r jreune knop
evver me kan al zieë, vorm en kluur
of  ’t weëd jeël of roeë wie vuur.

al flot zunt óch de sjlekke doa
en knabbele an de viejuulsjer,
woa jraad nog inne miepmop
nektar zoog mit zie muulsje.

de sjwalber in de loeët al waad,
anoengsloos fladdert d’r miepmop
weëd durch de sjwalber tsoldaat jemaad
weëd in ing hongerieje moel jesjtopd.

zoeë is d’r loof van alle leëve,
vrèse en jevrèse weëde.

óprume

d’r jank sjteet vól mit auw kloemele,
inne deusj mit sjtool oes ’t joar pratsj,
inne arabiere teppieg mit tsoemele.
ing kis mit dekkel en sjpeielhats.

ruum deë prul noen entlieg ins óp,
ruft de vrauw al daag, evver iech tswiefel,
dink an de tsiet wie deë deusj nog jód
en iech drónger hauw de vus in pantoefel.

deë teppieg, wat han iech dem jehaasd,
dróp lofe dórfe vier nit, sjpieële al jaas nit.
sjtinke dong deë, wie deë kieës oes d’r Haats
en voetwerpe dat dong de mam ‘m óch nit.

en dan die kis, wat han iech doa mit jeheld,
’t woar ummer mieng eje jeheme ópbergkis,
mit sjlaos en sjlussel, mieng sjtentse jetseld
jiddes kier werm bang dat doa woar jet mis.

absjied numme oane räu is nit mekkelieg,
noeëts mieë wure die tseruk tse hoale.
alles oes de joegkend jöng dan verloare.

wat hingt e miensj an dinger oane weëd
materiejel jezieë, evver emotiejonaal
flaich ’t wiechtiegste óp de janse eëd.

Karneval
’t Juupje en ’t Wilma woare óp inne karnevalsoavend injelane, me zouw verkleid kómme winniegstens bis tswelf oer. ’t Juupje en óch ’t Wilma hauwe ziech jidder vuur ziech e peksje bijenee jesjraveld.
Noen koam d’r oavend en ’t Wilma kroog inne aaval van miejrène en zaat ’t Juupje dat e mer alling zouw jon, het weul ziech in bed verkroefe. Noa ing dikke sjtond in bed, woar de koppieng van ’t Wilma versjwoende en ’t daat ziech, kóm iech verklei miech en jon ins kieke wie ’t Juupje ziech ammezeert.
En wail die tswai vanee nit wós te wat vuur peksje ze hauwe, bloof ’t vuur ’t Juupje ónbekand. Wie vrauwlu zunt, koeët ’t waal ’t peksje van ’t Juupje, wail deë jong jiddes joar ’t zelfde verkleid.
Óp d’r zaal zoog ’t zie Juupje al an ’t danse en sjtiekem bloof ’t ‘m in de jate hauwe. ’t Ee noa ’t anger vräusje sjlefet e óp de dansvloer en sjmoeze en hei en doe ins sjtiekem ing hank d’r vrije loof losse jon, doa woar e óch nit vies van.
’t Wilma daat ziech: dem zal iech ins aamaache  en al jauw noa e paar dens-jer koam de hank van ’t Juupje óp de linker bats en wie e ’t Wilma jet in zie oer fluusteret, danset ze lanksaam d’r zaal aaf. Hinger inne dikke boom, joof ’t dan e partijsje seks doa woar e jewieter nieks bij. En noa aafloof jong jidderinne werm ziene eje wèg.
’t Wilma zörjet vuur ’t Juupje heem tse zieë en wie deë dan indlieg koam, zoos dat al óp hese koale. Wie ’t Juupje bij ‘m óp de bank koam zitse vroaget ’t: “En sjat, wie woar ’t?’
“Óch, woar nit zoe bezóngesj, doe wits ja wents doe nit d’rbij bis, is ’t vuur miech óch nit loestieg, doa zies te aa wie vier al anee jejruid zunt. Vier hant tse drei d’r Sjeng, ’t Frensje en iech in e kling neëverzeelsje jet zitse toepe en e beersje jedrónke. Evver wat d’r Hannes, dem iech mie peksje oesjelieënd hauw, is passeerd, man o man, dat wil iech diech mer lever nit vertselle.”

Wat is polletiek
’t Frens-je is jraad ach joar aod woeëde en óp sjoeël tswai joar oane tse zieë zitse jebleëve, inne sjlauwe kuunt me zage. En inne deë alles wisse wil.
Zoeë kunt e óp inne jouwe daag bij ziene pap en vroagt: “Pap kans te miech ins zage wat polletiek heesjt?”
“Mer jong,” zeët ziene pap. “iech wil diech dat ins oesligke an de hank van ós eje famillieë.”
“Iech jun jiddere daag wirke en zörg doadurch vuur mieng famillieë, uur alzo. iech bin wie me zage kan, d’r kapitalist, deë vuur ’t jeld zörgt.
De mam die rejiert ’t jeld, die is praktisj de rejieroeng en jieët ’t jeld oes. Dieng mam en iech vier zörje praktiesj jezaad vuur diech en die breursje, uur zut ’t vólk, woa alles um drieënt. Dan hant v’r nog ’t Triensje, ós deensmeëdsje, dat deet ’t vies werk en dat is ’t werkvólk, de werkende klasse. Ózze klinge, ’t Antuensje en doe uur zut ós tsouwkónf. Has te ’t bis hei bejrève?’
’t Frens-je dinkt effe noa en zeët dan: “Doa mós iech ing naat uvver sjoffe, pap.”
’t Naats weëd ’t Frensje wakker, wail ’t Antuensje likt tse sjraie wie jek en hat de bóks vól. ’t Frens-je jeet noa zieng mam, evver die likt tse sjloffe en is nit wakker tse krieje. Dan jeet e noa ’t Triensje, ’t deensmeëdsje en doa likt ziene pap tsezame mit in bed en die tswai zunt óch al nit wakker tse krieje. ’t Frens-je dinkt; dan Antuensje móts te mer in diene sjtrónks blieve ligke en jeet werm noa bed.
D’r nieëkste mörje vroagt d’r pap ’t Frens-je: “En jong has te uvver ’t jinnieje noajedaad wat vuur jister besjpraoche hant?”
“Joa,” zeët ’t sjlauw Frens-je: “Joa, noen wees iech ’t. D’r kapitalist verjrieft ziech an ’t werkvólk, en dat wail de rejieroeng sjlieëft. ’t Vólk weëd totaal verjèse en ós tsouwkónf, pap, dat likt in d’r sjtrónks.”

Ónger d’r sjoarsjtee va de Dominiaal 1
Óch went diene pap nit i jen koel wirket, d’r langs koeëts te doch nit. Alles hauw in die joare mit de koel tse doe. Uvveral koams te de koel tjeën. Dat bejós mit de tuut. Die róffet de koelpiete noa ’t werk of en dat woar winniejer sjun, ze tutet wen e ónval passeerd woar.
Drei moal an d’r daag, lofete, fietsete de koelpiete noa de koel, die koams te, ring went ze jónge mit inne ringe pungel en d’r blèch teëje en went de sjiecht aaf woar, woar d’r pungel sjwats en d’r blèch leëg, de sjritte lanksamer en oge döks nog sjwats umliest.
De koel koams te teëje went d’r sjlam of de koale woeëte oes-jebraad en inne zak koale woar sjwoar, iech han ze döks jenóg de sjmaal keldertrappe eraaf jedraje. En sjlamsjuppe woar nog erjer, wie nase leem. Bij ós in de kelder han iech ins eëpel in d’r sjlam jepoeëd en óch  jeoasd, alling ’t loof woar wies, wail jing zon draa jekómme woar.
De koel koams te teëje in de kollenietshuus-jer, in de jesjefter wail versjil moeët zie. En ’t ergste wat me mit koeët maache woar went de tuut óp ing ónjerejelde tsiet tutet. Ós sjoel sjtong hinger de koel en vier kroge alles mit wat dat aajong. Óch d’r sjwaam va de koeltoere vloog uvver ós hin.
Ónger sjwaam va de koel woar ’t evver nit jezónk leëve, en zoeë koam ’t dat iech, iech woar  zes of zuvve joar aod, tse flot waset en d’r Schroeff, ózze hoesdoktor menet dat jet besser lof miech jód zouw doeë. En zoeë koam ’t dan dat iech mit e kling kuffersje in de hank óp de bus woeët jezats en durch ing vrauw sjpieëder óp d’r tsóg um zes wèche lank an de noordzieë frisje lóf tse oame.
Dat woar mieng ieëtsjte kier dat iech alling va heem woar en in ’t hollendsj koam. Wie vier in dat Bio Vakantieoord in Bergen an Zieë, aakoame, woeët ieëtsj alles wat vier d’rbij hauwe ós aafjenoame. Dan koam de kontrol of vier wal ring woare. Naks sjtónge vier in ing rij en ing vrauw, vrievet ós ónger de erm, um d’r pieteman en tusje de batse mit jet watte mit jet dróp dat noa petrol ruuchet, um ós tse desinfektiere. Dan ónger de doesj, hauw iech nog noeëts jezieë, vier hauwe ing buut en dan de luuskontrol óp d’r kop, deë me kan ’t ziech wal dinke, kaal woeët jesjoare.
Èse, d’r inne of angere pap, bah en dan noa bed, de zon sjienget nog en wail ós de kuffersjer woare aafjenoame, kroge vier naatshemmens van ’t hoes. Mieng piejamabóks woar va hinge bis vure jerèse, hauw jenauw zoe jód jing aa kanne doeë, evver nee dat dórf nit.
Hinger ing roet zoos ing vrauw en kieket of vier in bed blove.

Ónger d’r sjoarsjtee va de Dominiaal 2
Nee, de ieëtsjte naat han iech nit vöal jesjloffe. Iech daat an heem, an wie dat noen mit mieng piejamabóks wieër moent, iech koent ja nit ummer mit die kapodde bóks erum lofe, doa woare ja óch meëdsjer doa, en alles hong ja eroes, die sjloffete wal in inne angere vluejel evver…
De daag jónge dan doch flot um. ’t Mörjens vrug óp sjtoa, ing röngde renne uvver ’t sjtrand, dan wèsje en dan in d’r jroeëse zaal, kaffe drinke. Milch, pap ing bótterham mit kieës, oane zeem laider en dan ’t bed ópmaache.
Dan jong ’t noa ’t sjtrand durch de duine wandele en mit de sjwumbóks a in ’t wasser plantsje.
Mit sjwumme in ’t binnebad en jimmelestiek in d’r tórnzaal en lofe durch de duine, woeëte vier besjeftiechd. Sjtonde lank langs ’t sjtrand lofe han iech doa jelierd en bis hu, dun iech dat wen meugliech ummer nog jeer.
Langs ’t sjtrand loge de boenkere oes de krigsjoare en dat woar vuur ós jonge ’t riechtieje. An fantasie hauwe vier ja jee tse kóts, vier woare alling wie die hei zate “bleekneusjes”.
Drei moal in die zes wèche dórve vier ing kaat noa heem sjikke, wal woeët jekèke wat vier sjrievete en iech han die kate hu nog. Al mit al woare ’t sjun zès wèche.
“t Kastieêl, zoeë zoog vuur miech dat hoes oes, hauw ónge d’r jroeëse èszaal en ’t sjwumbad en tórnzaal, boave sjloffete vier, de jonge in de reëter vluejel en de meëdsjer in d’r linker.
Van oes d’r tusjebouw ejentlieg d’r uvverjank tusje de tswai vluejel, koeët me de noordzieë zieë. Evver dat woar verboane wail me dórf doa nit kómme en de zuster in ’t sjloftsimmersje dat oeskiek hauw óp ózze sjlofzaal, paset wal óp.
Mer ja, die moeët óch sjloffe en vier bedzekere hauwe al jauw in de jate dat wen de jardienge va dat vinster tsouw woar, hauwe vier vrije jank, wen me mer jinne kabaal maachet.
Ing naat, ’t sjtoermet en d’r wink broezet um ’t kastieël, sjliechete vier ós oes d’r zaal noa d’r tusjebouw en kiekete ieëtsj wie de sjwatse wólke uvver de zieë vloge. De jolve, metere hoeg óp ’t sjtrand sjloge en vier kroge doch wal e bies-je floep.
Evver wie dat zoeë is, inne jeet vuuraa en de res kunt vazelver, en vuur vier ’t richtieg in de jate hauwe sjtónge vier al an de duur van d’r meëdsjerzaal, mit klink in de hank.
En kiek, die woare óch wakker. Mit bravoer vertsellete vier fluusterend, van de jolve en zoeë sjtónge vier tsesame tse kieke in d’r tusjebouw, wie die zuster um d’r ek koam en vier mit de moel vol tseng nit wósse wat tse zage. Tse bendieje woare vier doch nit.
Sjtroaf woeët ós aajezaad. Evver óch, vier zunt nog de nuediege kiere noa die meëdsjer jeweë en die vónge dat nit erg, hole mit ós mit en hauwe zoe wie vier e bies-je sjpannoeng.

Ónger d’r sjoarsjtee va de Dominiaal 3
Wents te vruier zes joar woeëts, dan bejon d’r eënsj van ’t leëve al jans sjun kótterbij tse kómme. Doe moents dan noa de jroeëse sjoeël óp. Vuurbij de tsiet woa d’r pap en mam alles woare en huekstens die auwer sjwester nog jet tse zage hauw went diech dat nit óp de nerve jong.
En zoeë bejon óch vuur ós jönksjer d’r jank noa de sjoeël, d’r Prik eróp of kweer uvver d’r Prikbeusj noa de St. Antoeëniejoessjoeël. Ónger de uvverkappoeng ópsjtelle, klasse 1, 2 en 3 reëts, 4,5 en zes links neëver d’r ijank. De juffrouw tsellet de köp en meldet an ’t hoop va de sjoeël of alle jöngsjer doa woare, of weë nit doa woar. Dan klassiekaal de sjoeël erin, jas óphange en in de klas dieng bank ópzukke. 30 kinger in de klas woar normaal.
Koams te tse sjpieë, dan moents te belle en dong ’t hoop va de sjoeël zelver de poats óp, hauwts te evver pech. Woarum tse sjpieë en ojee, ojee doe hauwts jing jouw reë. Sjtroaf sjrieve of óp de kneie neëver ’t bild va d’r St. Antoeëniejoes, en mer wade bis te de klas idórfs.
Iech hauw jeluk in de ieëtsjte klas bij de juffrouw Körber tse kómme. Die woar al jet auwer en wie ing mam vuur ós ieëtsjte klass jonge. Die hauw ós al jauw sjtil en zoe zoze vier dan, mit de erm uvveree en d’r vinger óp d’r mónk. Weë jet jevroagd kroog sjprooch mit tswai wöad. Vier rammelde de AAP, NOOT, MIES aaf, lieërete ’t sjrieve mit ing kroontjespen en ink oes ’t pötje dat mit d’r jong neëver diech jedeeld woeët.
’t ieëtsjte sjrif en alle die doanoa koame, bejose mit JMJ boave óp de ieëtsjte bladzie. JMJ sjtong vuur Jezus, Maria, Jozef.
Wat woare vier sjtoots wie vier noa de tswaide klas uvver jónge en wie erg woar dat tswaide joar wail die juffrouw woar ing heks. Mit de meterlats, en wie döks had die miech hinge óp de bing jehouwe, bis de mam dat ins mitkroog en ziech dat kreng ins had vuurjenoame. Sjleëg kroog iech nit mieë evver de punte jónge hingeroes.
En wat miech hu ópvilt, is dat vier vuur ’t beëne in de ieëtsjte klas nog punte kroge dat in de tswaide al nit mieë tsellet.

Jolve op Rolduc
Lieve mensjen in de raad va Kirchsjroa.
het kan doch niet zo sjwaar zijn
om de zorje van de lu tse bejrijpen wa,
die wille jeen jolfbaan op Rolduc
die wille kenne wandele durch de velde
en de bosjes, die wille de peëder zien lope
en d’r hónk daar oeslosse, bis aan ’t ende.

een oud kollega va jullie ene Sander Haas
deë heeft in de 1923tiger jare ook in raad
gezete wa, en die wist ummer jenau wat
de lu wilde en zonger tellefoon en al
dat moderne jedeuns.
dus leef raadmitjlieder nu trek die sjtoute
sjoene ins aan en duw een sjtokje voor
die jolfbaan. Danke alvast wa.

Morje vrauw Sjniebel,
-óch zoeë vrauw Sjnabbel.
Is uuch jet uvver de leëver jelofe?
-Joa kan me wal zage,
wool ing nui bóks kofe
en nog jet anger zaache,
evver hu hant ze ja nuus mieë
wat miech dierektemang past.
Uur wilt doch nit, wie
zal iech zage, jet ekstraats.
-Nee jeweun ing bóks
mit twai piefe, twai tèsje
oane julp, jing helpebóks
en jemeklieg tse wèsje.
-En uur hat nuus jevónge?
Jenauw, nuus wat miech past,
de ing tse lank va ónge,
de anger wied va has te.
Nee hu tse daags vingt me nieks
wat me zoeë aa kan doeë.
-Kieks te noa jet sjieks
bis te tse bedoere,
pries die v’r ós nit kanne laiste
en kwalieteet die óch nit alles
is, evver tsale wie ’n weltmaister
en doabij bin iech ja jinne mölles.
Naja, de sjlankste óch nit mieë
-Noen huet evvel óp,
iech mit mieng vóftsieg en nieks mieë!
-Zage vier zoeë, vóftsieg en jet dróp.
Ummer nóg winniejer wie doe.
-Sjtimt, evver iech ving ummer jet,
wat past bij mieng postoer.
en wat miene Sjeng sjetst.
Iech jeval óch miene Niekola
hat ziech nit tse beklage.
-Iech zaan mer hola, hola
jeleuf noeëts wat de keëls zage.