Audrey Laven

‘t Audrey is van de Hoots. Evver ‘t woent en wirkt al lang nit mieë I Kirchroa. Jeluklieg is ‘t zieng hemetsjproach nit verjèse en ‘t dong bij jeleëjeheet mit an Platbook en won zoejaar vuur Kirchroa d’r Veldeke dialekpries.

I jedanke

I jedanke kan iech jiddertsiet tseruk,
de tsiet besjteet nit mieë.
Iech bin werm bij diech,
bij dieng sjtim,
bij dieng heng,
bij diene laach,
bij die lief.

I jedanke kan iech jiddertsiet tseruk,
de tsiet is voet.
Iech sjton werm in ’t hoes
woa vier woeënete,
wie alles nog woar wie ’t ziech jehoeëd,
wie de welt nog sjtimmet
en doe woars nog bij miech.

I jedanke bin iech ummer bij diech.

Alfahulp

81 Alling
Sjtreuft ’t smörjens langs jen sjtroas mit d’r rollator en riest de drekzek óp.Vier dekke tsezame d’r dusj, mit kapot tservies dat nog vies is va boese. Iech sjtub d’r sjrank aaf.
Iech kriesj um hön zieël. Die nog wil, evvel nit mieë kan.
86 Attak
Pist in bóks en lieët ziene kauwjoemie uvveral oes d’r mónk valle. Vier drinke tsezame kaffe, de kauwjoemies plekke va binne an de tasse. Iech waesj de óngerbókse oes.
Iech kriesj um hön zieël. Die nog wil, evvel nit mieë kan.
91 Verkiensjd
Hat nuung kinger en sjnoeft ziech an de heng went ze ziech tusje de bee kratst. Vier kieke tsezame foto’s, noa de medalje van d’r Führer vuur jouw moddere. Iech poets ’t kóffer óp.
Iech kriesj um mieng zieël. Die miech nit zal besjutse.

Hollendsje winkter

Hollendsje winkter
Sjneivlok weëd vlöks-je; dan bliet
Alling nog ing druup.

Madeleine

D’r man zitst in zie tsimmer óp Vroenhof. Ziene zoon woent i Purmerend, deë is mit vrauw en kink bij ziene pap óp bezuk. Wie alle Hollender hauwe ze jeer ing tas tieë. Tieë! Jinne kaffieë wie me hei erum drinkt. Tieë is vuur kranke lu, dinkt d’r man.
’t Kink is an d’r pómpesjtee tse tsóg. ’t Hat zelver jebakke zankplets-jer mitjebraad. Van die drueg dinger. Jinne orrentlieje riesvlaam, dinkt d’r man. En jrieëmelt umdat heë zoene auwe knaatsjpitter woeëde is.
“Oop, vertsel nog ins jet va vruier?”
“Och kink, deë auwe leem, wat is doa tse vertselle?”
’t Kink maat ’t ziech jemuutlieg. Sjwiegt. Kiekt ’m nuisjierieg aa. Heë deuft ziech e plets-je in d’r sjwatse tieë en biest dri. Poefpaaf sjteet ’m d’r auwe leem kloar vuur d’r jees.
Ze zint mit nuung kinger heem. Ieësj zivve jonge en doe tswai meëdsjer. Ing sjun famillieë. D’r pap tswaar ópjereegd mar leef, loestert jód noa pastoer en noa de mam. D’r pap bedeent d’r vaarsjtool óppen koel. De mam is e laache Bielsje. Mer hoesj, wat hat ze d’r wink drónger mit al die jonge. Ze weëd óp heng jedrage.
De sjoeël is oes. ’t Is inne jans bezóngere daag. Heë leuft noa heem, de tsieëne krómjebeugd in de nui bordeaux roeë sjong mit sjpekzoale deë heë van d’r patenónk jesjenkd hat krèje. Jajoa jesjenkd, zoe richtieg nui jesjenkd oes d’r winkel evvel nit dierek. Ze dunt ’t jraad nit en heë vingt ze ejentlieg sjreklieg, mer alla.
De mam zeët döks: “Jong, wat bis te propper óp de kleier.” Dat sjtimt. Heë is sjtoots óp ziene sjunne antsóg, e beesj jes-je mit bijpassende kótte bóks. D’r broar ónger hem is inne tserrèse kattejismes, hat ummer de bóks kapot of ing vunnef in ’t hemme. De kleier weëde óp d’r waas jole, mar bij dem hat dat jinne tswek.
Dóch óch hemzelver is ezoeë jet dis wèch passeerd. Heë hauw zieng balpen in ’t bróstèsj-je zitse losse. Doe hauw heë ing janse blauw vlek óp ’t beesj jes-je.
Vamiddieg jeet heë drum jans alling mit de mam noa Heële. Mit de bus. Oane jesjwiester! Ze junt noa Schunk. Noa de ieësjte etaasj, bis bij d’r ouwe Tsiemens. D’r Tsiemens is inne sjpetsiejale verkeufer vuur jroeëse famillieëns. Deë hingt hei en doa al ins jet voet vuur zieng kóndsjaf. D’r Tsiemens hat ’t ummer druk. De mam en heë wade bis dat ze an de rij zunt. ’t Weëd inne dónkelblauwe antsóg, ing lang bóks en e jes-je.
Dan kunt ’t sjunste van d’r daag. Went ze bij d’r Lunchroom Quanjel zint. Heë kriet e deelsje en de mam kriet ziech a bruedsje kieës, wail ze tsoeker hat en jee jebeks èse darf. Ing wiese dusjdekke mit blauw blömsjer dróp jesjtikd likt óp. Teëjenuvver hön zitse ieësj lü oane kinger en doaneëver drei vrundinne. D’r kelner bringt d’r kaffieë, e flesj-jee limmenaad, e zankplets-je mit sjtaubtsoeker en inne teller mit jans voal kieës dróp.
De mam waad. Heë óch. D’r kaffe weëd kaod. “Bejin mar jong, ’t brüedsje zal zoeë wal kómme.” De mam drinkt kaffieë. Heë liet d’r tsoeker óp de tsong sjmiltse. In ’t jesjef sjpilt moeziek, heë herkent de Loeënde Klokke. Dat huet me hu tse daags uvveral. ’t Bruedsje is evvel nog ummer nit kómme.
Noa a tsietsje vroagt de mam an d’r kelner wienieë ’t brüedsje koam. D’r kelner trukt de ogebroane óp bis hinger de oere. “Mevrouw! ‘t Bruedsje likt ónger d’r kieës!”
“Oop, wils te nog ee plets-je?” Mit inne sjok is heë werm d’rbij. “Jeer kink, danke.” En da vertselt heë ’t kink jet va vruier.