Bertie Vermeersch

’t Bertie is ejentlieg jing sjriefster, winniegstens dat vingt ’t zelver. ’t Deet an uvverzetse. Tekste vuur tsem baisjpiel d’r Toneelverain Frohsinn. Evver het zitst óch in d’r Wauwel én is mitjlied van d’r werkjroep Hats vuur ’t Kirchröadsj Plat van de jemeende. Het wirket mit an d’r Nuie Dieksiejoneer en uvverzats tekste vuur d’r cursus Plat vuur Jidderinne! Dis tekst kómme oes ’t Troeësbóch en noen oerdeel zelver, hei is doch ing sjriefster an jang!

Iech fluuster diene naam
jans lies in d’r wink
en wunsj dat iech diech
in deë zuet va wink werm ving.

Nurjens zouwe blomme sjtoa
en de eëd zouw verklure
uvveral jesjlaose dure
en de klok zouw nit mieë sjloa.

Went de leefde nit besjtöng,
da wuur de vrijerij bedórve,
de welt flot oes-jesjtórve,
went de leefde nit besjtöng

Went de leefde nit besjtöng,
zouw de zon nit langer sjtroale,
d’r wink nit langer oam hoale,
went de leefde nit besjtöng.

Jinne appel zouw mieë riefe,
zoeë wie ins in ’t paradies,
went vier os nit mieë bejriefe
da is de welt kaod wie ies.

Sjterve van de kouw zouw iech
en miene oam zouw bevrizze,
went iech dieng leefde zouw verlizze.
Doa is jing leefde oane diech.

Went de roeës aafsjied noom
woar dat nit vuur ummer.
Al bis te wied,
iech veul diech kótter bij wie jee.
Wie ing blom zoeë is ’t leëve,
an d’r aavank tsaat en kliensjekling.
De ing bluit jans riech,
ing anger ruucht herlieg.
Doa zint blomme, die bluie lang,
angere blieve mar jans eëve.
Vroag nit wat vuur blom dat-s doe bis,
Dat is ‘t jeheem van ’t leëve.

’t Is ezoeë sjwoar
um diech tse losse joa.
Iech huur diech in jedanke
en zien diech dan werm sjtoa.

Iech wees wal dat iech wieër mós,
mar dat jeet nit jidder daag.
Kuet iech nog mar effe tseruk
noa ós letste moment; ózze letste laach.

Alling mieng oge,
alling mieng heng zint diech kwiet.
Leefde kent jinne aafsjtand,
leefde kent jing tsiet.

Wen iech nit mieë hei woeën,
in ’t land van doe en iech,
erinner diech dan dat iech urjens bin,
oane land of zieë, oane erm en riech.
Iech zjweëf doa durch ’t nieks,
lieëter wie ing veer
en kiek oane zörg,
vol leefde op uuch neer.

Sjtil
sjtunt vier
bij wat-s doe in beweëjoeng braats.
In hats, in lief, in leëve
Bewoage
weëde vier
durch troane um wat nit mieë is
en durch leefde die ummer is blève.

Lit
maache vier
vuur diech,
sjtil en bewoage,
tsezame.

En went ’t mar inne droom is,
los miech da nog effe.
Tusje reënboag
en engele
in dieng erm
zjweëve.

Noen wie os leëve
nit mieë sjtimt,
de welt wal drieënt,
mar liecht sjtil tse sjtoa.

Nit mieë uur,
nit mieë ós,
nit mieë vier.

Nit mieë kompleet,
jing plane mieë jemaad,
jing tsouwkónft mieë bedaad.

Nit mieë zörje,
nit mieë kriesje,
nit mieë tsezame,
d’r sjlappe laach.

Zaan iech adieë,
leef miensj,
adieë.

Va hatse dank dat-s doe ós
’t sjunste van
diech zelver joofs.

Diene kampf is jedoa,
dieng pieng is vuurbij.
Iech han verzoeëd diech tse helpe,
mar sjtong weerloos d’rbij.
Diene mód woar ónjeleuflieg,
alling sjaffets doe ’t nit,
ós leefde is vuur ummer.
In mie hats num iech diech ummer mit.

De zon koam óp,
de vuejel zónge,
de blomme bluiete,
en doe woeët ’t sjtil…

Vóstritte in d’r zank

Iech dreumet ins en zoog
tusje de zieë en ’t sjtrand doa lofet iech
en iech woar doa nit alling.
D’r Heer deë lofet neëver miech.

Vier lofete tsezame mie janse leëve durch
en loze in d’r zank
e sjpoor va vóstritte, tswai an tswai.
D’r Heer deë lofet an mieng hank.

Iech sjtoppet en kieket hinger miech
en zoog d’r loof van jans mie leëve
in tsiete van jeluk en vräud,
va hofnoeng, leed en beëve.

Mar went iech jód dat sjpoor bekieket,
vool miech plötslieg doch jet óp.
Doa woa miene wèg ’t sjwoarste woa,
woar dat tswaide sjpoor plötslieg jesjtopd.

Iech zaat doe: ‘Heer, woavuur noe doch?
Woa zut uur doe doch blève,
doa woa iech uuch zoeë hel nuedieg hauw,
óp de sjwoarste momenter va mie leëve?

D’r Heer kieket doe vol leefde miech aa
en zaat doe óp mieng vroage:
‘Mie leef kink, wie ’t zoeë jans sjwoar woar,
doe han iech diech jedrage.

Óch al is d’r pap jejange,
heë lieët diech noeëts alling.
Doe kans ’m ummer vange
in al ’t sjuns um diech hin.
Den al woa-ts te ech va hils,
zal diech wermde blieve jeëve,
’t bliet ummer e deel van diech
en e sjtuks-je van die leëve.

’t Leefste dat vier hant bezèse
en vöal joare ’t hats van ós besjtoa,
vroag ós nit um dat tse verjèse
en jeweun werm durch tse joa.

De leëgde oane diech
is mit jing pen tse besjrieve,
de leëgde oane diech
zal ummer bij ós blieve.
Mar vöal sjun erinneroenge
liendere ós pieng, leve sjats,
vuur jód oes ós midde,
mar vuur ummer in ós hats.

Ins, ja ins is ze óp, ós tsiet,
mar leëft me wieër in e hats dat hinger bliet.

De lu van vuurbij
zie blieve mit ós leëve,
de lu van vuurbij,
ze zint mit ós verweëve.
In leefde en in jesjiechte die ’t leëve klure,
jesjiechte die vier zoeë jeer hure,
in doefte va blomme, in e lidsje zoeë kling,
dat oes verdrós de welt i zingt.