D’r auwe daag

D’r auwe daag

Doe merks ópins ’t wilt nit mieë,
D’r janse körper deet diech wieë.
Doe weëds jewaar dat nuus mieë jeet,
Dat alles hingt en nuus mieë sjteet.
Mit lofe kuns te oam tse kót,
Ing trap eróp, die bis kapot.
Kun soes jen bed mit vöal jekraach,
Dat neumt me dan d’r auwe daag.

Nuus jeet mieë zoeë wie ’t mós,
Doe kuums, doe kreuns, doe has d’r hós.
Links en reëts kómme de kwale,
Noa de appetieëk en mar betsale.
’t Pisse, ja, dat jeet nog jraad,
Me zeët dan dat is d’r prostaat.
’t Èse likt diech sjwoar óp d’r maag.
Dat kunt noe van d’r auwe daag.

Doe wils nog wal, mar ’t jeet nit mieë,
Alle knäök, ze dunt diech wieë.
Hei jet sjmiere, doa ing pil,
’t leëze jeet nit oane bril.
Vöal rumpele in ’t jezich,
Sjtief va reuma, sjtief va jich.
Leve pap en mam, wat ee jeklaag,
Kink, dat is d’r auwe daag.

Pieng dunt diech de erm en bee,
Doe vils in sjlof vuur d’r teevee.
Bij alle ieëlend die al is
Kunt da ’t jemórks mit ’t jebis.
’t Bukke bejint al pieng tse doeë,
D’r erme ruk deë kraacht ezoeë.
Va drei beer e sjtuk in d’r kraag,
Leef lu, dat is d’r auwe daag.

Doe sjravels jet mit diene sjtek
Bis an d’r allerieësjte ek.
Zeët de vrauw: man, estebleef,
Loof in jods naam nit zoeë sjeef.
De kinger die zunt noen al jroeës
Vöal tse vrech en vöal tse loeës.
Kiek diech dat aa mit inne laach,
Sjun, dat is d’r auwe daag.