D’r Nieres

D’r Nieres

Iech bin d’r Nieres, mós tsoldaat noe weëde,
Mós verlosse modder, kouw en sjtal,
Miech truft dat ónjeluk óp dis eëde
Absjied neëme, absjied uvveral.
Weë zal die kouw noe melke
Weë voort da noen dat verke
Weë bringt de bótter noe noa jenne maat
D’r erme Nieres deë weëd noe tsoldaat.

Weë zal im herfs dat koar en weës oesdrèsje?
Weë sjurgt die rube en die klieë noa hoes?
Weë zal ’t oavends de wigkele wèsje
Weë kriegt dat kinksje ziech óppene sjoeës?
Weë zal d’r kachel sjtaoche?
Weë zal d’r kaffe kaoche?
Weë maat d’r verkenskessel noe paraat?
D’r erme Nieres deë weëd noe tsoldaat.

Mie modder zaat: los diech nit oeslaache,
Den bij ’t kommies has doe ja jouwe mód.
Tswai, drei hemmer loos zie miech maache
En joof inne knab van ’t allerbetste broeëd.
Van ’t bed trók zie e lake,
Doa drin dong zie al mieng zaache
Tsem absjied joof zie miech nog inne koes,
Zoeë trók d’r Nieres noa jen duur eroes.

Mie leefste modder jank noa d’r burjemeester
Dat heë d’r kaizer sjrieft inne brif.
Dat iech werm kom bij mieng jesjwiester
Den bij ’t kommies iech nit langer blief.
Wen dat d’r kaizer wuuste
Dat d’r Nieres diene muuste
Dan sjreef deë jewis mit eje hank
Deë mós nog melke vuur dat Faterlank!