Frans Handels

D’r Frans woar van de Hoots en woar mitjlied van d’r dialekverain Kirchröadsjer plat, sjrievet mit an de vasteloavendstsiedónk en troan zoejaar óp mit Ummer d’rNeaver

De ópnaam

In de tsiet wie de bejienkere doa nog alles vuur ’t zage hauwe, moeët iech in ’t aod sjpetaal weëde ópjenoame. Wail iech jeer alling óp e tsimmersje wool legke, zouw me miech ópbelle wienieë dat koeët. Häu iech miech mer lever de tsong aafjebèse als wie zoe jet aaf tse sjprèche.
Umdat iech zelver nog jinne tillefóng hauw, joof iech d’r nommer óp van ’t bedrief woa iech wirket en jiddes kier wen iech noen an deë apperaat jeróffe woeët, noom iech ’t heur aa mit ’t razele in de bee en ’t hats in d’r boam. ’t Woar evver nie wat iech verwadet tse hure en noa e paar wèche kroog iech dan óch almieëlieg ’t jeveul dat ze miech verjèse woare.
Wie iech zoeë wied woar dat iech nit mieë d’raa daat, woar ’t da doch nog plötslieg kiem.
Effe jong miech d’r oam voet wie iech hoeët dat iech al d’r nieëkste mörje um nuung oer in ’t sjpetaal moeët zieë.
Die naat han iech miech alling mer jet in d’r puus rónk jewalst en wal hónged kier de akte va berouw jebeënd. Va loeter ieëlend en mit de nerve kapot, sjtong iech al ’t smörjens um zes oer ónger de braus. D’rnoa proberet iech de tsiedónk mar tse leëze, mer ’t bloof bij probere, den iech wós jaar nit wat iech loos. Mit muite kroog iech e tes-je tieë eraaf en um haover nuung sjtong iech al in ’t sjpetaal an d’r sjalter.
Doa kroog iech tse hure dat iech waal an d’r vrugge kank woar, wail me mit de ópnamets pas um tsing oer bejon.
Wie ze doa um vieëdel óp tsing bejonne woar ’t wadetsimmer brèchensvol en óngertusje hauw iech miech zoeëvöal sjpetaalklaaf mósse aahure dat iech nog mer ing jedanke hauw: ‘Herjödsje, los miech nit sjterve!’
Natuurlieg woeëte de mamme mit kinger ’t ieëtsjte voetjehólpe en de anger dame vónge ’t zelfversjtendlieg dat óch zie vuurjónge. Um tswelf oer woar iech da doch endlieg an de rij.
E vrundlieg bejienke entfermet ziech uvver mieng tèsj mit pyjama en toiletartiekkele en ing anger sjwester braat miech noa e badetsimmer.
Doa moeët iech miech oesdoeë en óp e vaarbed jon legke. Óp de vroag of iech inne pyjama bij miech hauw zaat iech, dat deë i mieng tèsj woar die de anger sjwester jraad mitjenoame hauw.
Da zouw die waal óp mie tsimmer sjtoa, dat ze an ’t veëdiesj maache woare, menet ze.
Ze noom alvas mieng kleier óch mit doahin en zouw zörje dat iech miene pyjama kroog.
Ing sjtond jong v’rbij en iech hoeët jans jet lu richtoeng badetsimmer kómme en werm passere. Iech bejon honger tse krieje en planet um tse desertere, mer dat dees te óch nit ee-tswai-drei, mit alling ing óngerbóks aa. Iech woar richtieg murrieg wie um tswai oer endlieg ing sjwester mit d’r pyjama koam. Ze sjtellet ziech vuur als de hoopsjwester van de sjtatsiejoeën woa iech koam tse legke. Ze entsjuldiejet ziech dat ze nit ieëder hauw kanne kómme, mer ze menet dat iech evver óch óp de ónjeleëjenste tsiet woar kómme, jraad wie alle patiënte en doanoa natuurlieg óch ’t verplegend personaal moeëte èse.
En doe e kling bies-je verwiezend: ‘Went uur e vieëdelsjtöndsje ieëder woart jeweë, dan häut uur al e paar sjtond ieëder óppen bed in ’t tsimmer jeleëje.’
Ze voor miech noa wirklieg e sjun tsimmer en wie ze doe óch nog zaat dat ze jet lekkesj vuur miech jong veëdieg maache, häu iech heur kanne puutsje.
Iech vräuet miech al dróp, fantazeret uvver bóterramme mit kieës en sjink en flaich kóch d’rnoa of, en dat hauw iech nog lever, tsoep, middaag en da boedieng. Och, ’t woar miech óch ram ejaal, iech loos miech mer ins uvverasje en verweëne.
Jedenfals doeret ’t lang. Evver wie de sjwester endlieg erin koam mit e tablet en doa alling mer e jroeës jlaas mit jet d’rin dat óp limmenaad jeliechet, anet iech doch al dat jet nit klappet mit de uvverasjoeng en ’t lekkiesj. En wie de sjwester bejon mit tse zage dat ’t heur jans erg sjpietset, wós iech dat mie vuurjeveul miech nit jetäusjd hauw.
D’r dokter hauw jraad aajeróffe dat mörjevrug foto’s jemaad moeëte weëde en doavuur moeët iech nit alling nutter, mer óch jans leëg zieë. En of iech jevellies dis jleës-je mit wóngeroalieg wool leëgdrinke.
Iech proberet de sjwester tse verduutsje dat iech tseer jistere nuus mieë jèse hauw, mer die laachet versjendniesvol en zaat dat iech van ’t drinke en sjloeke van deë öal besjtimd nit sjterve zouw en … dierek neëver mie tsimmer woar inne abee.
Main lieber sjollie, woar dat effe jeluk han.
Wie iech ing sjtond sjpieëder mit werm inne nuie record, bed, abee en werm tseruk noan bed, loog bij tse kómme. jong iech ins oesrechene wat e sjpetaal wal a zoene kranke wie miech verdenet.
Mer iech koam a zoe astronomiesj hoeëg pertsentaasj oes dat iech wal urjens inne feëler jemaad mós han. Dat woar nog jód tse bejriefe, den iech woar nit mieë in ing al tse jouw fassoeng. En iech bejon miech óngertusje óch richtieg elendieg en krank tse veule.
Iech woar dan óch vroeë wie me miech um tsing oer jóddenaat koam wunsje.
Óp deë ‘jóddenaat’ sjiengete alle laidensjenosse va mie vieëdel jewaad tse han, den ’t huus-je neëver mie tsimmer woar dauernd bezetsd. Iech koeët dat óch nog jód bejriefe, den watv’re normale miensj broecht jeer de erzats-insjtroemente die doavuur dene?
In tswai sjtond tsellet iech zoeng vunnefentswantsieg jeste óp ’t huus-je en umjerechend woar dat inne i jidder vunnef menute.
Óngertusje wós iech óch bis óp de tsekond jenauw wie lang ’t doeret bis dat d’r bak mit sjpeulwasser woar voljelofe.
Iech sjienget doch i sjlof jevalle tse zieë, den iech dreumet dat iech bij inne wasserval an ’t sjwömme woar. Iech sjtröppet miech i jet en woar an ’t verzoefe en noa oam sjnappend en naas va sjwees woeët iech wakker, mit ’t beddóch um mieng bee jewikkeld.
Wie iech óp mieng oer kieket, zoog iech dat ’t haover vunnef woar en dat ’t sjpeulkonzeët nog ummer of werm an jang woar.
Wie dat effe vuur zes oer óphoeët, koam e bejienke mie tsimmer erin um miech tse wekke en jódde mörje tse wunsje. ’t Sjtaunet dat iech al wakker woar, den ’t hauw miech extra lang losse sjloffe. Iech proberet dankbaar tse jriemele, mer iech wees nit of miech dat jód aafjong.
En zoeë hauw iech da d’r ieësjte daag en naat in ’t sjpetaal hinger d’r ruk. En wie jong ’t noen wieër?
Um ’t kót tse maache: ‘Iech han ’t uvversjtange en bin nit jesjtórve.’
An d’r sjloes wil iech uuch doch e paar roadsjleëg jeëve, went uur ins in e sjpetaal weëd ópjenoame.
Komt rui-ïeg e paar sjtöndsjere tse sjpieë, uur zut da doch nog ummer tse vrug.
Jeft noeëts uung kleier aaf, angesj versjpilt uur uung kans óp inne iervolle ruktsóg.
Sjmoekel jet tse èse mit. Hat uur ’t nit nuedieg, da kant uur ’t nog ummer a meusje of anger vuejelsjere vore.
Al kriet uur nog ezoeë sjun tsimmer, kiekt doch effe rónk en kiekt wat d’rneëver likt. Inne abee of inne vaarsjtool is ummer jevierlieg.
En wieër hof iech dat uur dis pónkte nie nuedieg hat en doarum wunsj iech uuch allemoal va hatse ing jouw jezónkheet.