Frans Stollman

D’r Frans woar karnavalis i hats en nere. Heë vong aa mit d’r Reënboagkloeb, sjrievet doa de lidjer vuur en häu Kirchroa warsjainlieg noeëts wille verlosse. Evver heë tróf ing vrauw oes Segieter en vetrók doa hin um tsimmere tse vermiete an toeriste. Dat dong e mit zoeë vöal plezeer dat e doa óch aavang in ’t hieziejer plat tse sjrieve. Heë is in 2024 jesjtórve.

’t Sjelsje

’t Woar óp inne duustere ieësjte vriediegmörje in d’r mond november. Zelver woar iech nog inne klinge jong en droog de kótte bóks wie durch alle jöngsjere in die tsiet jedrage woeët.
A jen duur woar ’t naas en ónjemuutlieg, i jen hoes woar ’t lekker werm. Dat koam durch de ferneus die in jen kuche sjtong, die zoeë jód brennet dat de plaat vuurroeë woar.
Doa zörjet d’r pap jiddere mörje vuur. Heë hauw ummer middaagsjiech óppen koel en sjtong vuur miech óp um miech noan sjoeël tse verzörje.
D’r pap koam miech jemindlieg jans sjtil róffe a jen bed um de mam en mie jöngste sjwester nit wakker tse maache. Went iech miech ins durch ’t jezich jewèsje en aa jedoa hauw en bij d’r pap in de kuche koam, sjikket heë miech d’r kelder in. Doa sjtong ing sjtinge baar mit kalkwasser, woa de mam de honderaier i zammelet. Vier hauwe heem zes honder, die moeëte zörje dat die sjtonge baar vol bloof. Dat is die dere evvel noeëts jefloepd, den jiddere mörje hauwe de pap en iech zin óp tswai jebakke aier.
Jiddes moal went iech dan in d’r kelder woar um aier oes die baar tse hoale, sjtong d’r pap oave an de keldertrap en zaat sjtil: ‘Duch waal ’t perkamentpapier en d’r joemie werm jód d’rum, zoeëdat de mam nuus ziet.’
Wie de mam evvel ing kier pannekuch wool bakke en ziech aier oes de baar jong hoale, zakket zie bis an d’r elleboag in ’t kalkwasser, wail de baar wied leëg woar. Doe moeëte vier kluur bekenne bij de mam, die ieëtsj ins vliddieg kieket, mar doanoa laachentere zaat: ‘Noen wees iech óch wie-t uur alletswai an die kling eugs-jere zut kómme.’
Miene pap woar inne zier jeleuvieje miensj en jidder mörje vuur dat vier ós de aier dónge ópèse, woeët ziech jebeënd. En nit e bis-je! Heë beënet vuur de janse familieë en doabij vuur de lu die iech jaarnit koeët. Óch beënet heë ummer dat de mam nog e paar sjtöndsjere jezonge sjlof zouw han. Dat bejriefet iech doe noeëts.
Jraad wie vier óp deë vriediegmörje aavónge mit beëne, hoeëte vier a jen duur ing sjel joa. ’t Woar bauw ach oer. Um die tsiet brate ze óp jiddere ieëtsjte vriediegmörje van d’r mond tse vós de kommelejoeën noa de kranke lu die heem i jen bed loge. D’r koerjong vuuróp mit ’t sjelsje en jemindlieg d’r kaploan mit d’r Herjod in e jode dues-je d’r ateraa.
D’r pap zaat an miech: ‘Kóm jong, vier zetse ós in d’r jank óp de kneie, doa kómme mit ózze Herjod.’
Zoeë jezaad, zoeë jedoa. Allebei jónge vier zitse óp de jraof kokosmat, die doe d’r tsiet bij jidderinne i jen hoes loog. Iech óp de bloeëse kneie. Dat dong vrekspieng en noa e tsietje hauw iech ’t moester van de kokosmat óp mieng kneie aafjemoald en dat woar nog tse zieë wie iech sjpieëder noan sjoeël moeët joa.
’t Sjelsje hoeët ópins óp. Doe zaat d’r pap ‘Iech wil waal ins kieke woa die hin junt en weë krank is i jen sjtroas.’
Heë dong de duur e sjtuks-je óp.
E paar dure wieër sjtong d’r sjteenoaliegsman mit de hongskaar. Oave óp die kaar loos e vaas mit sjteenoalieg mit doa d’raa inne kóffere kraan. Mit ing litermoas tsappet d’r sjteenoaliegsman oes dat vaas en heë sjód al in ing emalje teut. Die woar van ing Hollendsje vrauw die dong kaoche óp inne priemoes. D’r sjteenoaliegsman koam zoeë vrug in d’r mörje umdat heë ummer óp middaagsjiech oavereëdiesj óppen koel wirket en ziech mit ’t verkofe van deë sjteenoalieg jet bijverdenet.
’t Jezich van miene pap hauwt uur mósse zieë. Wat woar deë man jesjlage.
Heë dong de duur tsouw en zaat: ‘Jong, zag dat noeëts an inne en zicher nit an de mam, die laacht ziech kapot en maat ós vuur jek oes.’
Vier zunt tsezame noan kuche jange en hant ós de kauw aier ópjèse.

Mie elderlieg hoes

Hat uur dat óch?
Went iech miech entzin,
jeet inne sjoeder durch miech hin.
In dat hoes bij de mam en d’r pap
woa iech als kink óp de welt koam,
woa iech i-oamet miene ieësjte oam.
Doa woa mit breur en sjwester ópjruiet
en mie leëve almieëlieg bluiet.
Vier mit de sjmik sjloge noa d’r krollemol
en sjokkele hole vier sjtonde vol.
A jen duur mit molbere sjisse in e kuulsje
en van ’t noaber meëdsje kroog
óp de bakke ’t ieësjte muulsje.
’t Elderlieg hoes,
wat hauwe vier ’t als kink doa jód
ós eldere hauwe noa d’r krig nit vöal
doch koame vier näu nuus tse kót.
Woa iech noa de kótte en pómpbóks droog
en van de mam wie iech wirket
van verdeende fennigke zondiegs-jeld kroog.
In dat hoes woa de mam en d’r pap
alles aldaag vuur miech dong,
dat hoes han iech mit troane
verlosse wie iech trouwe jóng.
Iech bin lets nog ins d’rlangs jevare
en mit de jedanke a vruier
kroog miech ’t hondervel tse pakke,
en lofet miech ing troan uvver de bakke.
Mie elderlieg hoes
woa mennieg verke jesjlacht woeët,
en woa de mam heu-kieës en pannas
broadwoeësj en krebsjere maachet en
en alls in i-maachs jlazer dong wat koeët,
sjinke en sjpek in zaots woeët jelaad
dat alles als kink nog mit jemaad.

Angere sjmaach

’t Marie hauw jouw zin
en vroaget an d’r Joep:
“Woa junt vier ins hin,
ins herlieg oes jen hoes.”
“’t Maacht miech nuus oes
’t is sjun werm en jód weer
vier losse ós urjens neer,
woavan iech hof dat ze doa
sjudde e jód en kaod jlaas beer,”
zaat d’r Joep.
“Dat zal waal,” zaat ’t Marie,
“Doe dinks alling mar a diech,
en noeëts ins a miech
wen iech diech vroag tsezame
ins tse kieke vuur e nui kleed
of ing sjun pasende bloes,
krien iech diech nit oes jen hoes.

Wainachtsengele besjtunt doch nog

Modderzieëlieg alling, zoos heë aan inne jesjoerde kuchedusj óp d´r vrugge Hillieje oavend.
Dat woar nit de ieësjte moal dat d’r Friets dat uvverkoam. Tseer dat de Mam zielëliejer nit mieë woar, hauw heë jinne mieë um ziech erum, um de wainachte mit tse viere.
Dat woar noen al drei joar jeleie, en in zieng jedanke koam ´t uvver of ´t jister passeerd woar. Heë hauw de mam doeëd i je bed vónge, en dat bild droog heë aldaag mit ziech mit. D’r pap zieëliejer, woar al mieë wie tsing joar doeëd, en de zivve joar die heë alling mit de Mam hinger bloof, woare vuur d’r Frits de sjunste joare van zie leëve jeweë. Doe koeët heë doeë en losse wat heë wool, de Mam vóng ummer alles jód, en d’r Friets hoeëts te nie klage.
Noen woar dat jans angesj, en vólt heë ziech döks verlosse en alling, zicher óp inne oavend wie hu, d´r Hillieje oavend.
D’r Friets woar ópjetrókke, jans alling bij d´r pap en de mam óp e kling boerehöfje, an d´r rank van e kling dörp. Zie hauwe drei kui, ee peëd, ing zouw, veer verke, jet hónder mit inne haan, en e paar knieng in kiste in d´r sjtal. Doabij ing sjun hoeswei en e paar hektaar velder, woar ´t janse bedrief woa zie alle drei sjtoots dróp woare.
Óp inne jouwe daag zaat de Mam aan d’r pap: ‘Vier mósse ós jet losse i-valle, den zoeë wie noen jeet ´t nit mieë, ós boerehöfje bringt nit jenóg óp vuur rónk tse kómme!’
‘Wat wils doe dan, bis te nit mieë tsevreië mit wat vier hant?’vroaget d’r pap.
‘Jaja … mar iech meen, vier hant ing sjun kaar mit peëd, dat de haof tsiet sjteet nuus tse doeë, doamit wuur doch jet tse verdene, iech daat mit koale en sjlam te vare,’ menet de mam.
Dat vong d’r pap waal jód, en d’r Friets woeët langs de dure jesjikd, um de lu aa tse zage, dat zie vanaaf noen óch de koale en d’r sjlam vuur jidderinne kuete hoale óppen koel. In de dörper um hön hin woare vöal lu óppen koel, en die kroge allemoal bongs vuur koale of sjlam. Dat moeët waal inne vuur hön noader hoale, den alling de beambte kroge dat ummezeus heem braad.
´t Jóng hieël jód, en noa e paar mónd hauw d’r Friets mit ziene pap doa aldaag werk aa. De kaar en peëd brate zoeë vöal óp, dat me almieëlieg ’t boerehöfje dong vernoalieësieje.
De mam ócherm hool dat alling óch nit bij, en mit en mit woeët jet van ´t vieë voet jedoa. Waal hole zie ziech de zouw, woavan ze ummer bagge kroge vuur tse verkofe, en zelver tswai of drei verke van woeëte jroeës braad en vet jemèsd, um óch e sjtuk vleesj óppen dusj tse han. Sjoeël hauw d’r Friets nit vöal jehad, heë woar tswelf joar wie heë van sjoeël aaf jong.
Doe zoos heë in de veerde klas, en ’t… ‘hoofd der school’ loos de mam noa jen sjoeël kómme, woa zie jezaad kroog dat d’r Friets besser heem koeët blieve, den heë woeët jet tse aod en tse jroeës vuur tusje de anger kinger tse zitse.
Träu dóng d’r Friets vanaaf doe wat d´r pap en de mam hem zate, en woar tsevreie mit wat heë kroog. Mar wie ´t bij jidderinne jeet, koam de ieëlend óch bij hön i jen hoes. D’r pap sjtórf plötslieg, en doe woar ’t vuur d’r Friets sjwoar um aldaag ´t werk alling tse doeë. Heë hauw nit alling mit d´r pap tsezame jewirkd, mar óch ummer sjun jedoa wat d’r pap zaat. Wie d’r Friets ’t doe alling moeët doeë, en nuus wós van bongs of wat de lu moeëte betsale, loos heë de mam bijsjpringe, die moeët de dure aaf joa vuur de fennigke óp tse hoale, den tselle woar nie zieng betste zie jeweë.
’t Koale en sjlam hoale vuur de lu woeët ummer winniejer, doabij koam óch nog dat de koele jónge sjlisse, en ummer winnioejer koellu uvver blove. Vuur d’r Friets en de mam woeët ’t ing sjmaal tsiet, van ´t bis-je wat de mam van d’r Drees (AOW) trók, woare jing bókkesjpröng tse maache. Doch rejelet zie alles i jen hoes en drumhin, woabij d’r Friets ummer mieë mit wirket en winniejer voor mit peëd en kaar. De mam maachet oes of jet jejole woeët of nit, mar vuur hön tswai hauwe zie nit vöal nuedieg.
D’r Friets hoalet waal vuur de lu aaf en tsouw ins ing kaar kies of zand oes de kieskoel, mar wat dat óp braat, hauw heë nuedieg vuur ‘t Zondiegs ee tse drinke in de wieëtsjaf.
De mam woar ing jouw blutsj, die van ’t bis-je wat zie hauwe, óch döks nog jet noa anger lu braat. Went jesjlachd woeët, jong zie mit jet ónger d’r sjotsel noa ’t Anna, ing widvrouw die woar hinger blève mit veer kling meëdsjere, wie d’r man in koel doeëd bloof.
Aier van de honder, en dökser óch e sjtuk sjpek, braat zie derhin, en zaat dan aan d’r Friets”’Vier krieje dat doch nit näu óp en dat erm oas mit veer kinger en mar e paar jäöle i-kómme, mósse vier helpe.’
Zoeë jong dat jidder joar durch, en zicher mit de fesdaag sjtong de mam veëdieg vuur ’t Anna en de kinger jet tse bringe. Broeëd en zusse wek mit rezienge drin, en zelver jebakke vlaam, braat de mam d’rhin, en dan koam ze heem mit inne laach óp ’t jezich en zaat: ‘Friets, doe hauwts die muulsjere mósse zieë van de kinger, en ’t Anna kriesjet van vräud wie iech dat joof.’ De mam van d’r Friets woar wat zoeëjet betróf, inne engel den zie daat alling mar aa angere tse helpe.
Wie al ieëder jezaad, ing sjun tsiet mit de mam tsezame. Mar óp inne jouwe mörje woar de mam nog nit óp, wie d’r Friets de trap aaf koam. Dat woar heë nit jewend, den jemindlieg ruuchet heë d´r kaffië al oave óp ’t tsimmer.
Wat noe jedoa ? Nog nie woar d’r Friets óp ’t sjloftsimmer van de mam en d´r pap jeweë. Heë jong doch de trap óp en kloppet e paar moal óp de sjoftsimmer duur. Doa reuret ziech jinne, en d’r Friets sjloog nog e paar moal, mar dan heller. Nuus beweëjet ziech hinger de duur, en lanksaam maachet d’r Friets die óp. Van in ’t duurjesjpaan woar ’t jraad of de mam sjloffet, mar wie d’r Friets aa heur jong rammele, woeët die nit wakker en vólt ziech jans kaod aa.
D’r Friets loos inne sjrai, vloog de trap aaf, sjprong óp de fiets um d´r dokter d’rbij tse hoale. Wie deë de mam óngerzoeëd hauw, zaat deë: ‘Friets, vanaaf noen sjtees doe alling óp dis welt, dieng mam leeft nit mieë, en is diene pap noajange.’
Van de paar jäöle die de verzicheroeng ópbraat en nog jet jeld dat d’r Friets vong in e hootse tsiejarekis-je, woeët de mam bejrave, in ’t jraaf bij d’r pap. Zie hauw dat ummer jezaad, dat ze doavuur sjpare dong, en heë ziech jing zorg broechet tse maache, went ins jet mit heur zouw passere.
Vuur d’r Friets koam ing tsiet dat heë ’t nit aldaag zoog zitse. Heë dong ziech vernoalieësieje en woar mieë in de wieëtsjaf tse vinge wie heem. An ing wieëtsjafsduur koeët d’r Friets nit langs lofe, en i jen dörp zaat me al … ’t brouwerspeëd aa hem, umdat zoeë peëd óch van alling bloof sjtoa an zoeng duur, went d’r bruier ’t beer braad.
Wèsje en sjere dong d’r Friets ziech kóm, en ummer zoog me hem joa in de zelfde kleiaasj. Wie inne landleufer jong heë uvver jen sjtroas. Van de dere woare alling nog de honder en d’r haan doa, die hauw heë nuedieg vuur ziech al ins e ai tse bakke, den werm èse hauw heë ’t lets-te moal van de mam jehad.
Wat woar ´t leëve nog weëd?
Zicher noen óp Hillieje Oavend, daat heë doa deep druvver noa. De wieëtsjaf woar tsouw en heë koeët nurjens anges tsereët. Noa jen kirch woa heë ummer noa de naatsmès jong mit d’r pap en de mam, durvet heë nit tse joa.
Bij de mam woar dat ummer sjun jeweë, die dong zelver bakke, en mit zoeng daag e sjun sjtuk vleesj in d’r kessel. Óch woar vuur hön tswai ummer e kling jesjenks-je, en inne telder sjnuuts mit inne wegkeman doa.
Noen zoos heë doa jans alling haof in d’r duuster. Alling ing keëts brennet en van de ferneus hauw heë de ring óp ligke um jet wermde in de kuche tse krieje. Elektriesj lit hauw heë nit mieë, dat hauw de mam ins verjèse tse betsale, en jaas joof ’t aan d’r rank van ´t dorp nit.
De here die doavuur woare kómme kieke, hauwe an de mam jezaad, dat ziech dat nit loeënet, vuur e hoes reure tse legke.
TROUWE ….. doa hauw d’r Friets de naas van vol, doa woar heë nie mit aa-jevange. D´r pap en de mam zate ummer: ‘Jong, doe has tsiet jenóg, doa is nog noeëts inne tse sjpeë kómme!’
Zicher, d’r Friets hauw óch de tsiet jehad, dat de meëdsjere hem aatrókke, en dat heë al ins jeer mit ee langs d’r berg jong. Mar ’t ieësjte meëdsje dat d’r Friets aa sjiep hauw, lieret heë kenne a jen tieëk. Dat hool hem bij mit zoefe, en hauw ’t jlaas ummer ieëder leëg wie hem. Dat woeët d’r Friets aafjeroane, den van dat vrommesj woeët jezaad, dat ’t al jidderinne i jen dörp aa sjiep hauw jehad, of deë jetrouwd woar of nit dat woar dem ejaal, went dat vrómmesj mar vrij jehaode woeët.
’t Tswaide meëdsje woa d’r Friets jet i zoog, doa dórf heë ziech jee va drinke. Ja en dat woar jet woa heë jaar nit mit uvveree koeët kómme, den heë menet dat inne man reët hauw óp e beersje.
’t Dreide meëdsje woar e sjun boerekink, dem hauw heë jetróffe óp ing oes-sjtelloeng vuur milchsvieë. Dat vroaget al dierektemang aan d’r Friets: ‘Wievöal kui hat uur heem, en wie vöal hektaar veld?’
‘Kui en veld, vier hant inne jaad heem mit jet eëpel en jemus, en ing kouw vuur d’r boedieng noa de middaag !’ Wie ’t boere meëdsje dat vernoom, zoog dat al nuus mieë in d’r Friets en loos dem links ligke, jiddes moal went ’t dem bejieënet.
In die joare woa inne jónkjezel jemindlieg jeet trouwe, hauw d’r Friets jet anges aan d’r kop. Heë woar in d’r kejelkloeb, en braat vöal tsiet durch mit de kammerade a jen tieëk. Zoeë koam ´t dan óch dat heë lanksaam zakket, bis woa heë noen woar en d’rbij zoos.
Wie heë doa jans alling druvver zoos noa tse dinke, woeët ópins hel óp de duur jehouwe. D’r Friets sjprong óp, en óp deë momang koame tswai sjtaatse vrauwlu erin, mit ing doeës en e kóffer bij ziech.
‘Vier kómme namens de mam, ’t Anna, diech jet bringe vuur de wainachte, den dieng mam is joare lank ummer jód jeweë vuur ós wie vier nuus hauwe, en de mam van ós wilt óp dis maneer jet tseruk doeë vuur diech!’
Oes de doeës koame allerlai zaachens vuur tse èse, en oes ’t kóffer van alles um ziech ins jód tse rejere. Zoejaar inne moderne sjeerapperaat hauwe zie mitbraad, e hemp mit biend en inne antsóg van inne van hön manslu. ‘Msin Jod …. wat uvverkunt miech?‘ vroaget d’r Friets, ‘doa hauw iech noen ins jaar nit draa jedaad.’
‘Huur ins, Friets, went vier voet zunt, dees doe diech ins jód sjere en wèsje, dees diech d´r antsóg aa mit hemp en biend, en dan sjtees te jód dróp vuur mit ós noa de naatsmès tse joa, doavuur kómme vier diech jeliech mit d’r waan hoale!’
‘Noa de naatsmès joa, doa bin iech al joare nit mieë jeweë, zouwe ze miech doa nog erin losse?’
‘Jans besjtimd,’ zate de vrauwlu alle tswai tsezame, ‘en vier vere en de man vräue ós um mit diech doahin tse joa.’
Wie aafjesjproache dong d’r Friets wat de vrauwlu jevroagd hauwe, en wie zie tsezame óp de kirch aa vore, kieket d’r Friets ins oes de vinster van d’r waan noa d’r himmel en zaat in ziech eje: ‘WAINACHTSENGELE BESJTUNT DOCH NOG!’

77 joar Vasteloavend i Kirchroa

77 joar Vasteloavend i Kirchroa
sjpas van de Vink bis i Roa,
van Blierhei bis óp d’r Sjtaat
en van Ejelzer bis de Jraat.

77 Joar ALAAF
doa deet me d’r hód vuur aaf,
ummer mit ’t Narrevólk jevierd
mennieje Kirchröadsjer je-ierd.

77 Joar sjpas en plezeer
D’r verain ummer in de weer,
oane krawal en oane sjtried
al joarsj in de Vunnefde Joarestsiet.

77 Joar mit moeziek en jezank
D’r richtieje Kirchröadsjer Vasteloavendsklank,
doezende klone in alle klure
vane hange oes vinstere en dure.

77 Joar inne Sjtaatse Jong
hoeëg óp d’r Prinsewaan sjtong,
durch Road – Prinseroad en Iereroad
bij- jesjtange in zaachens en woad.

77 Joar … e jans miensjeleëve
woeët ós d’r vasteloavend jejeëve,
Kirchroa hat fes en vier dunt mit
oane Kirchröadsjer klone jeet ’t nit.

77 Joar van hatse dunt vier iere
de Lu die woare en hu nog zunt,
Mit DANK an ós vuurjenger dunt vier viere
en hoffe dat ós kingskinger dat óch nog dunt.

D’r Elfde van d’r Elfde

Alaaf,
’t is werm zoewied
wie jidder joar ’t zelfde,
vier kómme bijee
óp d’r maat of plai
vuur tse viere

d’r Elfde van d’r Elfde.
Alaaf,
’t is werm zoewied
los ’t kanönsje mar sjisse,
zoeë dat vier tsezame
van de vunnefde joaresstiet
kanne jenisse.

Alaaf,
’t is werm zoewied
dink jevelles waal
aa werke en liere,
’t is “NOG NIT” zoewied
dat vier “Nationaal”
d’r 11e van d’r 11e viere.

Alaaf,
‘t is zoewied
d’r verain of kómpenij
losse ós zieë,
wie vier hei in Limburg
jepaast mósse viere
en jans besjtimd
nog vöal mieë.

HERJODS  VAKWERK

Limburg,
óngereëdiesj riech jeweë
durch ´t sjwatse jood
en sjterke huier,
verjange,
verjèse is die tsiet
deë doa nog druvver kalt
dinkt aa vruier.

Limburg,
oavereëdiesj ummer jeweë
prónksjtuk durch natoer
mit eeche, bemde en baache,
Herjóds Vakwerk
zage vier sjtoots mit reë,
den zoeë jet sjuns
is mar ins tse maache.

Limburg,
riech aa moeziek en jezank,
alling vier Limburjer
kanne diech versjtoa,
hoffentlieg bliets doe óch
vuur ós kinger doa,
bekankd is dieng folklore
DANKBAAR bin iech
dat iech hei bin jeboare.

Inne sjunne daag

Drink ins e tesje
jouwe zin
of ès diech ins e
teldersje jouwe mód,
e paar moal d’r daag
ins richtieg laache
jans besjtimd
dat deet diech jód.

Zing ins e lidsje
of duch ins fleute
verjès in de zörg
pieng of leed,
maach zoeë jet van
dieng leëvensdaag
zoelang wie ’t
nog jeet.

Èsjermitwoch

Zets noen
’t masker mar aaf,
’t is jedoa
mit sjpasplezeer
en drei moal ALAAF.
’t Èsjekruuts-je
lieët ós entzinne
dat me nit alling
óp de welt is
vuur ’t plezeer,
en dat ós leëve
besjteet oes
zoeë vöal sjuns
dat me kan doeë
óp zieng eje maneer.

Zommervakans

Vakansiejeld
jauw jetseld
vilt jidder joar
werm teëje,
d’r zommer doa
noe kuet me joa
woahin…doa weëd
druvver jesjwèje.

Boeselank
ónbekand
durch de zon verbrand
moeët dat noen zieë,
sjleët jesjloffe
aldaag mar hoffe
vuur miech broecht
dat nit mieë.

’t Sjunste hotel
oane sjteer doa
maach iech miech
nuus droes,
alles dróp en draa
en e jód bed
is ummer werm
heem in hoes.

Inne jouwe road
iech meen ’t nit koad,
jel diech sjirm
en zonnebank,
dan has te in dieng
eje hank
of-s te NAAS weëds
of verbrankd!

Plat jekald

In ós Provins hei aan de jrens
woats te jidder dörpsje kens,
doa is ´t leëve leëvensweëd
zoeë-dat me hei in Limburg zeët

Kóm dan los iech diech ins kieke
wie sjun d´r vasteloavend is,
kóm dan los iech diech ins preuve
wat vermaach en sjtiemoeng is,
kóm dan los iech diech ins hure
wie sjun ós moeziek sjalt,
Hei is ´t jód, hei is ´t sjun,
doabij weëd hei nog Plat jekald

Vier dunt ´t hei óp ós maneer
dat emiteert me doch zoe jeer,
mar nurjens dunt ze ós dat noa
dat is alling vuur Limburg doa