Henk Vannuys

Miene betste vrunk

Miene betste vrunk, dat is d’r wieët,
sjtonde lank zits iech bij hem an de tieëk,
vertsel miech jet en drink miech e beer,
’t Is doa jemuutlieg, iech kom doa jeer.

Wen iech in de wieëtsjaf bin, han iech ’t ummer noa d’r zin.
Iech ammezeer miech sjtondelank, mit e jleës-je beer in mieng hank.

Vertselle wietse óngeree, zage ‘jef ós hei nog ee’.
Hant jinne jäöle in de tèsj, betsale vuur an ’t eng van de wèch.

Is d’r dekkel voller wie ós, vare vier nit, mar junt tse vós.
Dink va tse vure richtieg noa, inne volle deë lieët d’r auto sjtoa.

Los joa, los joa

Los joa, los joa, los joa,
De vasteloavend is werm doa,
Los joa, los joa, los joa,
Iech mós noen flot noa jen dörp i joa,
Noen kóm, noen sjtank nit sjtil,
Doe wits woarum iech noa Kirchroa wil,
Oane miech weëd doa jee fes jevierd
Doarum noa Kirchroa wie jesjmierd.

De vasteloavend, die doert nit lang,
Doarum bin iech óch vöal tse bang,
Dat óch mar ing menuut verloare jeet,
Miech dat dan ’t jans joar sjpietse deet.

D’r Èsjermitwoch deë kunt noen flot
Kom tsauw diech den ’t is mer kót,
’t doert joa al bijee mer drei daag lank,
Drum vul de jlazer bis d’r rank.

Noen kóm en pakt uuch doch ins bijee,
Róf ober bring ós hei nog ee,
En sjmier de sjtem, zing mit d’r janse zaal,
Ing kier lanksaam, ja dat kant uur waal.

Laach mit

Noen . . kunt sjtiemoeng, noen krient vier hei sjpas,
went vier mer jet tse laache hant, hant vier va jaar nuus las,
vier . . tsezame, maache jet d’rvan,
alling ee kniesoer deet nit mit, …wail deë nit laache kan.

’t Leëve is al sjwoar, mar ’t nit sjlimmer wie ’t is,
’t is haof zoeë sjwoar, mit inne laach óp die jezich.
En sjtrale dan dieng oge, zies te óch vöal sjunner oes,
weë nog e lank jezich hat, werpe vuur d’r zaal eroes.

Is diene mónk an ’t laache, zies te tsing moal besser oes,
Went jidderinne mitdeet, weëd de sjtiemung hei jans jroeës
Kiek noen d’r naober vrundlieg aa, en jef ós dan mer reët.
Die muite um tse laache, jong die woar de muite weëd.

Kal Kirchröadsj plat

Kal noen nit ezoeë jesjwolle, kal doch Kirchröadsj plat,
Dóch diech nit besser vuur, als wie-ts te bis, den sjtentse die hant vier zat.
Dóch jeweun en kal dieng moddersjproach, dat zunt vier van diech jewend,
Huet me dat-s doe inne Kirchröadsjer bis, is dat e jans jroeës kompliement.

Aaf en tsouw, versjton iech de lu nit mieë,
Jidderinne wilt jet besseres zieë.
Ze zage wöad die jee miensj versjteet,
En mene dat ’t hön da besser jeet.

Mit de kinger kalle ze heem jee plat,
Kalle Hollendsj, jong woa jieët ’t dat?
Zunt dan óch, de ‘zachte g’ nog kwiet.
En mene dat klinket óch nog sjiek.

Leef lu, hod ós sjproach in ier
Pas óp ’t wuur nit de ieëtsjte kier,
Dat vier jet hant woa vier sjtoots óp zunt,
En woa dan jans flot e eng draa kunt.

Iech jon hu alling eroes

Iech jon hu alling eroes,
’t auwt hing miech ’t vóttes oes.
Jon iech alling, vilt miech jinne óp d’r wekker.
Jee jezever an d’r kop, jong, wat lekker.

Kom iech, mui jewirkd, ’t oavends heem,
da sjteet in d’r jank e jroeës probleem.
Doa sjteet ’t Fieng mit d’r bessem al paraat.
Inne rui-ieje oavend hauw iech miech mer jedaad.

Iech veëg d’r sjtoep en don óch flot de wèsj,
da duit ’t miech e brifje in de tèsj.
Wees iech wat iech in d’r winkel mós jon doeë.
Bin inne erme kloeët, dat is jeweun ezoeë.

Häu jeloesterd, wat d’r pap miech zaat.
Häu iech miech nit in zoeng laag gebraad.
Iech han miech mie leëve richtieg verzouwd.
Iech wós ’t besser, iech bin jetrouwd.

Hu is d’r sjunste daag

Hu is d’r sjunste daag, en mörje zient vier waal,
Wat mörje kómme jeet, dat is ós jans ejaal.
Me wees ja nit besjeed, drum waad nit aaf
flaich bis te mörje al de baach eraaf.
(en bis te mörje al de baach eraaf)

Op jidder pötsje zeem, doa sjteet inne datum dróp,
doe wits besjeed, dat-s doe ’t èse móts.
Mer óp d’r miensj, doa sjteet nuus dróp,
drum dóch ’t hu, jank en lëef ins jód.

Wat is ’t leëve sjun, zoeëlang me oame deet
uvver d’r letste oam, wits te nit besjeed.
Kóm, los noen joa, ’t is nog vrug
los ’t jeld noen rolle hei uvver d’r dusj.

Kóm, beweeg diech noen, ’t zits nog leëve drin,
jank ing sjtond eroes, zaan nit: han jinne zin.
Beleëf ’t noen, nim ’t nit tse lieët,
zeës te ‘häu iech mer’, dan is ’t al tse sjpieë.

Vier zunt tse dik

Vier zunt tse dik, kiek ós mer aa, an ós zunt vöal tse vöal kieloots draa.
Ing sjpekrol hei, ing sjpekrol doa, vier muete jet aafvalle joa.

Vier èse zoeë jeer friete, mit majonès en woeësj,
doanoa e jroeës jlaas beer, va èse kriet me doeësj.
Ing hank vol joemiebeersjer en e sjtuk sjokkelaad.
Vier wisse dat ’t sjleët is, mar ’t hat ós jód jesjmaad.

Elberevlaam mit sjlagroom, e jroeës vanielje ies,
inne flinke kómp sjpajettie, inne pizza wuur nit vies.
E sjnietsel of ing kótlet, riefkuchs-jer van d’r Maat.
Vier wisse dat ’t sjleët is, mat ’t hat ós jód jesjmaad.

Vier vinge alles lekker en weëde koeëjelrónk.
Vier sjnuutse en vier drinke, vier leëve ónjezónk.
Vier hant e sjun fiejuursje, drum hant vier ós jezaad,
vier blieve ós vol duie, went ’t mar lekker sjmaat.