Jan Mayntz

D’r Jan Mayntz is inne Blierjeidsjer jong en woar joarelank mitjlied van de kommissiejoeën Dialek van de jemeende Kirchroa.

Tsouwjeëve

Wents te va Kirchroa óp vakans noa de zieë wils joa
En doe leufs vunnef menute en bis al bauw doa
Wents te in ing joemieboot de waar mós jon hoale
En alling noch mer mit wasserverf kans moale
Wents te óp vakans noa de fjorde i Scandinavië jees
En zoeëjaar in d’r winkter doa nog va de hits sjwees
Da vilt ‘t tsouwjeëve diech fiellaich wal erg sjwoar
Mer wat die klimaatkleëvere profetseiete is noe woar

Sjloffe

Leef lu, ee dink kan iech uuch zage
Bij miech in d‘r puus vilt nit vöal tse laache
Iech kan nit sjloffe en lik tse prakkezere
Zien óp jiddere wèg wal doezend bere
Mer noa tsingdoezend sjöafjere aa ee stjuk tselle
Kunt ’t zandmentje endlieg sjelle
mer deë weëd flot verjaagt durch e nui jeraas
’t auwt neëver miech jieët noe ins jaas
Uur jeleuft ’t nit mer in ing kling sjtond tsiet
Zunt vier tswai hectare Amazonebeusj kwiet
Evvel noa inne flinke sjtoeës vingt da doch endlieg d‘r sjlof aa
En iech trues mich met d‘r jedanke,
mörje vingt wem alles va vure aa

Jinne vertselle

Doe bis werm oes de hel jekraofe
va doa woa de onzieëlieje brenne 
Doe fluusters werm ….jinne vertselle 
Mit wöad die iech jing sjtim durf tse jeëve
Mar iech wil noe nit mieë sjwieje
Wits te wat-s te miech has aajedoa?
Mie hats en miene körper misbroechd
vuur ummer jetseechend, inne sjrai
verbórje hinger miene aldaagse laach

D’r tieëkeplekker

Óp ’t Hollendsj plekke ze ziech vas an d’r makadam en sjilderije
Die lu hant voljens miech ing pan aaf, die zient ze vleie
I Kirchroa zunt ze uvver nog vöal jekker.
Doe jieëft ’t e nui fenomeen, d’r tieëkeplekker
Die iediejote plekke ziech mit ing hank an de tieëk vas
Ze zoefe an ee sjtuk durch en mage drei daag lang sjpas
Um i die drei dol daag alaaf en zóntheet jee momang tse hoeve misse
Hant die zouwpoekele óch nog  inne katheter i vuur tse pisse

D’r boom bij jen kirch

De naat vilt en ’t is ezoeë sjtil
wie ’t alling in ing leëg kirch kan zieë
Heë sjteet al joare neëver d’r toere
mar huet allang de klokke nit mieë

Urjens va jans wied aaf
huet heë inne bletsjende hónk
D’r boom veult zie end kómme
En kiekt nog ing letste kier rónk

Wat woare dat sjun tsiete
zunt zieng letste jedanke
Wainachte, Oeëstere en bij de hoeëmès
ummer volbezatste kirchebanke

Sjootse eldere, kinger die laache
de jonge mit miepmöp in e sjiek peksje
de meëdjer sjweëvend jans in ’t wie
en vuur de kauw e jeksje

de 1e kommeliejoeën e bejrebnis 
en die sjun hoeëgtsiet-mèse
zunt de sjun joare noe nui jeweë
en jeet heë dat allenäu verjèse?

Da vilt zie letste blad óppeneëd
Is doa da jinne deë ’t ziet?
Nee, de troane van d’r Herjod
zunt vuur ós mar d’r jank van de tsiet

‘t Kleiersjaaf

De oma Bella en d’r Opa Sjeng
zint nog jód óp de bee alle tswai
Óp ing sjtil naat, ’t woar al sjpieë
doe hoeët d’r Sjeng opins inne sjrai

’t Woar ’t Bella! ’t sjtong piekelreët in d’r puus
en wiezet tsidderieg noa ’t kleiersjaaf
”Huets doe dat nit, doe doof?
doa sjraie ze de janse tsiet Kirchroa alaaf!!”

D’r Sjeng róffet amokaka en vong aa tse laache
kóm ins kieke wat ing jekke”
Dat has te va tse leëve nit jezieë,
’t vieë woar in ’t sjaaf  an ’t klonetrekke

111 vleie lofete in ing lang polonais
in d’r  kloon deë al joare in de kas hon
De muus mit d’r sjelleboom allenäu verkleid
hónge an ing tieëk jemaad van de koelsjong

In d’r ek van de kas zoos de sjwatse kats
mit ing poefel van ’t Bella en inne jónge kloare
De muus die kling sjlauw bieëster woare
me jeleuft ’t nit, de kats vöal an ’t vore

De honder zónge ’t lidsje van d’r haan
ing oamezeek sjpillet óp d’r kwetsjbuul drei moal alaaf
De troane koame die tswai in de oge,
Dat vuur dat nog derve mitmaache in ós kleiersjaaf

Bella, doe has reët, hoal vuur ós flot ’t retsept
en pak ónger d’r puus d’r buul mit jeld
ezoeë woeëte ’t Bella en d’r Sjeng werm opjepepd
ze zónge tsezame  ’t sjunste op de welt.

Vrijheet

Vrijheet vingt  d’r miensj is wie e leëve oane sjtacheldroad,
Nit wie inne akrobaat tse mósse balancere óp ing koad
Vrijheet is vrij zieë in jedanke en dreume die-ts te has,
diech nit tse hoeve versjtèche hinger ing bucherkas
Vrijheet is zelfversjtendlieg, zoeë mennig inne meent
Me verjeest da dat ós Vrijheet mit blód, angs en doeëd is verdeend
Vrijheet en vrij zieë is de hoeëgnuediege wóngermilletsien’ vuur ós zieël en hats
Jeleuf miech noe mar, die tswai  zunt i ós leëve ózze jruetste sjats
Vuur miech is Vrijheet tse darve en tse durve sjpieële wie ee kink
Sjweëve wie inne winkvoeëjel mit diech tsezame vuur mie paat i d’r Heëlensje  wink

Wainachte i Blierhei

In de letste daag van ‘t joar kieke vuur jemindlieg tseruk op ‘t afjelofe joar en óch al noa ‘t nui joar. Vuurneëmens hant vier da óch. Fiellaich junt v’r vier de tswelfde kier sjtoppe mit sjwame of neëme vier ós vuur um tswantsieg kilo aaf tse valle. Mierendeels is ‘t da zoeë dat die vuurneëmems mit Dreikönnegke alwerm in d’r drekskiebel ligke of de woag is werm kapot en sjtimt nit mieë. Mer jód, ‘t Kriskinke is ongerweëgs zoeë wie ‘t dat al mieë wie tswaidoezend joar deet.
Wainachte is en bliet vuur d’r Blierheidsjer ‘t sjunste fes van ’t joar. Wainachte is e fes dat me mit famillieë, vrung en fiellaich óch nog i jen kirch viert.
Mit Wainachte dink iech ummer effe tseruk am mieng joegkendtsiet wie iech nog inne doeëmjroaf van e joar of tsing woar. Doe woeënete v‘r in de kollenie in de Sjummersjtroas. Vier woare heem mit vunnef kinger en al wèche va tse vure woare v’r an ’t zukke woa ’t Kriskinke de jesjenker hauw versjtaoche. V’r hant noeëts jet kanne vinge…
Óp Hillieje oavend jónge v’r mit de oma en de mam noa de Kingermès of de Hoeëgmès. Dat woare sjun mèse. ‘t Woeëte sjun Krislidjer jezónge en ‘t letste lidje woar Stille Nacht, natuurlieg in ’t Duutsj. D’r pap bloof heem um d’r boom óp tse zetse en d’r sjnuuts óp de teldere tse legke. Voljens miech waor dat jeweun ummer ing sjun oesreë um nit mit noa jen kirch tse mósse.
Noa de mès lofete v’r óp heem aa. In mieng errineroeng sjneiet ‘t da ummer en da sjtoppete v’r ummer effe bij de krib an de Sjprietsbron um noa ‘t Kriskinke tse kieke. Doanoa nog noa d’r wainachtsboam kieke deë d’r pap jetseerd hauw en da d’r puus i. ‘t Woar da sjtil bis dat de harmonie langskoam. Die sjpillete da Stille Nacht en sjtónge bij de Sjpringbron en bij d’r Deu Cox vuur de Frieteboed. Óp dat moment wós iech, ‘t Kriskinke is jeboare en zong iech in jedanke ‘De herdertjes lagen bij nachte’. Iech han miech trouwens vruier ummer aafjevroagd of die lu van de Amileaan ‘t nit kaod hauwe doa boese. Vöal sjpieëder han iech jehoeëd dat die jonge ziech teëje de kauw e paar óp de lamp sjuddete. Zoeë bloof óch de sjtiemoeng jód drin.
In alle Herjodsvrugde woeët ópjesjtange um de jesjenker oes tse pakke doanoa wèsje, èse en werm noa jen kirch vuur de Hoeëgmès. Doanoa noa de oma oes de Kokelesjtroas. De oma hauw elf kinger die woare allenäu doa. Jiddere nónk of tant hauw ónjeveer vunnef kinger. Dat woar inne behai. Va de oma kroge alle klingkinger tswaivóftsieg en mit e bis-je jeluk kroog me van d’r nonk Zeem en de tant Behai óch nog jet klingjeld. In d’r middieg woeët jèse in ‘t jód tsimmer. Als letste jónge vier nog noa de oma óp de Hoots. Doa kroge vier óch werm jet jesjenker of jeld en da jong ‘t op heem aa. D’r tswaide Krisdaag woeët da mit ‘t sjpieëljód jesjpield en alwerm noa de kirch jejange.
Hu tser daag is dat jans angesj. Mit de Wainachte likt jinne sjnei mieë mer kans te in de kótte bóks noa jen kirch, ezoeë werm is ‘t. De Kingermès is allang aafjesjafd. De harmonie sjpilt nit mieë óp d’r ek. Alles jeet laider Jottes eemoal vuurbij.
Vier hant zelver ach klingkinger. Die kómme verdeeld uvver tswai daag óp bezuk. Mit tswaivóftsieg kunt me noe nit mieë doa. Vier jeëve va tse vure ‘t jeld an ós tswai kinger, die da jet oeszukke en bij ós de jesjenker injepakd aafjeëve. Vier wisse jemindlieg nit wat ’t is en noa ’t oespakke wisse vier ‘t döks nog nit.
‘t Jieëft mer ee dink dat nog ummer besjteet en dat is de krib van de Buurtvereniging bij de Sjprinkbron. Went uur ins i de buurt zut, bliet da effe sjtilsjtoa bij die sjun krib, dink da óch effe aa vruier. Dat kink dat nog ummer in uuch zelf zitst kunt da jraad wie ’t Kriskinke werm in ‘t hats.

Dikke kónk

Went dieng vrauw an diech vroagt,
“bin iech i dat nui kleedsje nit tse rónk?”
Da zeës te reëtoes:
“Leef vrauw, doe has in al dieng kleier ing dikke kónk,”
Da kuns te jemindliech jans flot d’r hinger
Dat-s te dat nit kans maache
Wens te noa drei daag werm ‘t dageslit zies,
oane tseng in d’r mónk.

Dreume

Went mieng kling en  jroeëse jesjpenster van de naat
lanksaam versjwiende vuur ’t ieëtsjte dageslit
danst mieng zieël mit mie nog sjloffend versjtank
zoeë wie inne sjwerm mugke went de zon ónger jeet
Ing minuut weëd ing sjtond en ing sjtond ing minuut
’t is inne dans deë jee bejin, end en tsiet kent
mer alwerm vervloage is vuurdat de oge jans óp zunt
oeëts, wen iech mieng oge vuur ummer sjlis
is d’r dans aafjeloafe en is mieng zieël vrij.