Jeanette Wolters

’t Jeanette kunt va Blerhei. Woa ’t noen woent is miech nit duudlieg. ’t Sjrieft nit vöal in ’t plat, mar bij jeleëjenheet lieët ’t jet van ziech hure. Journalist, publicist, natoer, dat zunt zieng intresse.

In d’r moeëde kunt alles tseruk

Iech bin nit modern. En dat va hatse. Alles wat oeëts hip woar, vóng iech bleud of hauw iech al jehad. Merklabeltjer trók iech van mieng kleier aaf, iech maachet miene eje mode. Nit mit d’r nieënmasjieng – dat hauw de mam miech nit jelierd – mar mit jedurfde kombienatsiejoeëne va kleier.  Tsem baisjpiel e sjwats kleed van de oer-oma dat ’t Morticia Adams nit verkieëd jesjtange häu, mit tsiech kling kneufjere en e köadje um d’r middelste vinger. Doa droog iech dan e roeë fluwele jes-je dróp, mit jeële en knaljreune motieve. Op sjoeël en óp sjtroas hauwe ze mit miech ummer jet tse kieke en tse sjokkenere: “Wat hat ’t miech noen werm aa?!”
Dat woar in de hippie-tsiet. De mam vräuet ziech doa jaarnit uvver. Ze sjamet zich kapót wen iech mit inne trui van d’r pap – deë miech tsing moase tse jroeës woar – de duur oes woal lofe. “Nuus doava, zoeë jees te miech nit ónger de lu!” Zelver droog ze e korset – die erm vrauwlu peësjete ziech in e sjtief dink va ballienge en höaksjere dat de fiejoer bijee hoól, mit  tswai oessjtèchende pyramide woa iech als kink jeer ing blutsj drin duiet.
Ejentlieg woar iech mieng tsiet ummer vuuroes. Wie iech noa de bewaarsjoeël wool mit alling e majootje en e truitje aa, hauw iech d’r vuurlofer van de legging oes-jevónge. De mam zoog dat angesj.
Noe is ’t ejaal wie me rónkleuft. Joa, hu woeët inne durch de poliese van d’r wèg aafjehoald umdat heë in de sjwumbóks rónksjtoltsieret. Mar vuur de res is noen alles normaal. Óch dats te vuur löcher in de klamotte betsaals. Lu die nog noeëts ing sjportsjoeel va binne hant jezieë, lofe in d’r piejama rónk en dat heesjt dan ‘sjportieve outfit’. Alles zitst ónger de tatoeages en jevierlieje sjtèchnöldjere. 
Zoejaar bij de jemeende vings te kóm nog inne deë ziech jet fatsuunliegs aasjtreuft. Kanne nit kalle durch de piercing in de tsong, nit sjrieve of tiepe durch de gel-neël en zoewiezoeë wail jinne hónk mieë wees wie jet richtig jezaad of jesjrève weëd.
Tja, en anti-cyclisch wie iech bin, maat ’t miech noe sjpas um sjun jerejeerd vuur d’r daag tse kómme. Iech jrus ’t meëdje an de kassa in d’r kónzem dat oane jet tse zage an mieng waar bejint, iech wunsj de telefoniste jóddendaag die jing tsiet hat um ziech vuur tse sjtelle, iech los sjpatseerjenger rui-ieg ’t zebrapad uvver sjtèche, óch al vange ze hinger miech aa tse träöte en tse róffe. In de Sjinkenwaldkliniek help iech auw lu in de lif en de jong lu sjprèch iech dróp aa dat ze hönne plestieke kloemel nit rónk mósse werpe. En aaf en tsouw has te dan nog zoeng nette kinger die ing auw madam Jeanette helpe went ze de tèsje nit jedrage kriet. “Darf iech dat vuur uuch doeë?” Dat darf, vruier han iech dat óch jedoa. En ’t antwoad: “Oeëts kunt de tsiet, dat dat inne vuur miech mós doeë, mevrouw.” Kiek, en dat is klasse in d’r moeëde. Alles kunt tseruk.