Lies Wiertz

’t Lies is in 2025 jesjtórve, 91 joar, laider, den ’t woar ing labendieje vrauw, die jeer sjrievet in ’t plat. Uvver jeweun zaache, uvver dinger die zie jiddere daag mitmaachet. Joarelank mitjlied van d’r dialekverain Kirchröadsjer Plat en wirket mit an Platbook.

Sjuppesjteel
Wat woar ’t werm. De meusje wure van ’t daag jevalle, went ze d’róp jezèse heie. Mar die woare in d’r sjatte van inne sjtroech jekraofe en hole ziech häusj.
’t Insiegste wat beweëjet woar ’t Antje.
’t Bloof effe sjtoa um ziech d’r sjwees aaf tse veëje en zoog ee bret woa óp sjtong: Huize Avondrood. Rustoord voor dames.
‘Jods jedank,’ daat ’t Antje. ‘Hei mós ’t zieë.’
’t Jong durch ing hek en sjtong vuur ing vuurduur die zoe tse zieë wal inne sjtrich verf koent jebroeche. Umdat ee lösj-je woar woa de sjel moeët zieë en de duur nit jód sjlisset jong ’t mer noa binne. Óp d’r jank woar ’t winniegstens keul.
O, waad ins, doa koam inne de trap aaf.
Ing vrauw mit inne tieëdóch in heng koam rauwelens d’r jank óp.
‘Dat erm oas wirkt ziech hei an de keëts.’ Doe zoog ze ’t Antje en zaat jet vrundliejer: ‘Jóddemorje, zukt uur inne?’
‘Dat zouw iech mene,’ zaat ’t Antje, ‘iech kom hei woeëne.’
‘Och, da zut uur mieng nui noabesje,’ zaat de vrauw en joof  ’t Antje ing hank. ‘Iech bin ’t Marie Vandermuele.’
‘Iech bin ’t Antje Sjuppesjteel,’ sjtellet ’t Antje ziech óch vuur. ‘Zag mer Antje. Iech daat dat iech hei noeëts zouw aalande. Iech hauw jee jeld mieë vuur inne taxi, d’rum bin iech mer tse vós van ’t sjtation kómme. Mar dat woar wieër wie iech jedaad hauw. Wie iech mui jelofe woar han iech miech mer mit d’r doem eróp langs d’r wèg jesjtald. Mer meens te doa trók inne ziech jet van aa? D’r intsiegste deë vuur miech sjtoppet woar inne vieëwaan mit verksjere.
Iech hauw jing anger waal, alzos iech han miech mer tusje ze injezatse. Bij d’r ieësjte ziewèg moeët iech oes-sjtieje en tse vós wieërjoa. En hei bin iech dan.’
‘Welkom,’ zaat ’t Marie vrundlieg. ‘Iech zal de vrauw Zoerbroan, de directrice effe besjeed zage, die is nog in d’r èszaal. Da jon iech ’t Leentje ing hank in kuche helpe. Vanaaf dat hei bezuinigd weëd mós dat erm sjoaf alles alling doeë. En ’t hat doch óch mer tswai heng.’
’t Antje daat: Iech hof dat ’t nit tse lang voet bliet, iech bin noe wal an ee bad tsouw.
An ’t ing van d’r jank jong ing duur óp. Ing lang majer vrauw, mit ee jezich of ze ummer jet viezes ruuchet, koam ópjereegd óp ’t Antje aa en bletsjet: ‘Wat komt uur hei doeë?’
’t Antje zats zie kóffer neer en zaat: ‘Iech zouw hei kómme woeëne. Ze hant miech winniegstens noa dit adres jesjikd.’
De directrice (den die woar ’t) bekieket ’m ins van kop bis zieng besjtubde sjong en zaat: ‘Dat is dan ee jroeës abuis. In mie hoes woeëne alling mer DAMES. En trouwens, iech verwaad inne nuie jas. Dus jank mer jevelles flot tseruk noa woa-ts te vandan kómme bis.’
‘Ja mar, ’t is zoeë,’ proberet ’t Antje oes tse legke.
‘Nuuks tse mare. Droes!!’ zaat de vrundlieje directrice. Ze pakket ’t Antje bij d’r erm en vuur dat ’t nog jet zage koent, sjtong ’t werm óp d’r sjtoep. ’t Hoeët nog wie ze zaat: ‘Foei, wat ing lóf, ’t liecht hei wal inne kouwsjtal.’
De vrauw Zoerbroan joof inne sjrai en ’t Leentje koam mit inne roeë kop van ’t tsauwe noa binne. ‘Hauwt uur jeróffe, mevrouw?’
‘Iech meen dat wuur nit tse uvverhure,’ sjnauwet mevrouw.
‘Wat hingt hei vuur ing lóf?’ sjnoevet ’t Leentje.
‘Doavuur han iech diech losse kómme. Duch doa jet aa, ejaal wat.’
‘’t Intsiegste woa me dat mit voet kriet is ing sjpuitbus,’ menet ’t Leentje. ‘En des hant vier jing in hoes.’
‘Dan hol ing, en jet flot,’ zaat de directrice ópjereegd. ‘Den die nui kan jidder moment kómme.’
‘Doa han iech noe doch wirklieg jing tsiet vuur. Iech bin jraad veëdig mit sjpeule en iech mós nog ’t tsimmer van d’r nuie jas in oader maache,’ zaat ’t Leentje versjrikd.
‘Doa han iech nuuks mit tse maache,’ bieset de vrauw Zoerbroan ’m tsouw. ‘Jank hinge in sjtroas ing bus mit frisje lóf hoale en zörg dat dat tsimmer veëdig kunt.’ Ze lofet mit ee jezich óp sjtórm noa heur kantoer en ’t Leentje jong zuetend de sjtroas óp vuur ing bus frisje lóf.
Intusje koame veer bewoeënere va Huize Avondrood oes d’r èszaal. ’t Dora, ’t Zeefje, ’t Elza en mevrouw de barones, ’t Elvira Kuultjens.
‘Wat is ’t sjun weer,’ zaat ’t Dora.’Weë jeet mit e sjtuk sjpatsere?’
‘Iech nit. Iech bin vöal tse benuid wie die nui oesziet,’ zaat de barones. ‘Hoffentlieg is ’t ing dame van sjtand, dan han iech winniegstens óch ins ing van mie niveau.’
‘Miensj, duch doch jeweun, da dees te jek jenóg,’ bieset ’t Elza.
‘Doa kans doe doch nit uvver mitkalle,’ dong de barones oes de huegde. ‘Doe bis doch mer va jeweun arbeiderslu.’
‘Joa,’ jong ’t Zeefje doadróp in, ‘dat wisse vier óngerhanks. Loester barones, wen dat hei durch jeet wat d’r minister va plan is, zitse vier mit of oane sjtand hu of mörje óppen sjtroas.’
‘Zoeë sjlim is ’t noe óch werm nit,’ vong de barones. ‘Vier kómme misjiens in e jroeëser rushoes.’
‘Dat is da jraad sjlim jenog,’ menet ’t Zeefje. ‘Vier zunt wie dan óch óp ing of anger maneer anee jewend en went vier hei voet mósse zal iech zoejaar ’t jesjtuut van de barones misse.’
‘Mar went die nui noe hei bliet,’ bedaat ’t Dora, ‘dan zitse vier jraad werm an de tsaal wat vier mósse han vuur ós hoes óp tse hauwe.’
‘Iech wees oes zeer betrouwbare bron…,’ dong ’t Zeefje jewiechtig.
‘Ao,’ zaat ’t Elza zoer, ‘has te werm an de duur jeloesterd?’
’t Zeefje kieket belaidiegd en zaat al nuuks mieë. Mar noe hauw ’t de angere nuisjierig jemaad.
‘Wat wits te? Vertsel óp,’ zaat de barones en verjoos heur janse opvoeding. ’t Zeefje dem ’t doch wal óp de tsong brennet loos ziech nit lang beëne.
‘Iech han dis wèch jehoeëd dat die nui winniegstens e haof joar hei bliet. ’t Is vuur d‘r vuuroes jereserveerd.’
‘En weë hat dat dan wal jedoa? Of has te dat nit durch ’t sjlusselslaoch kanne zieë?’ wool ’t Elza wisse.
‘Wens te zoe vies dees, vertsel iech al nuuks mieë,’ dong ’t Zeefje belaidiegd.
‘Trek diech nuuks van dem aa, vertsel,’ zaat de barones, die bang woar dat ’r jet d’rdurch jong.
‘De vurrieje wèch,’ jong ’t Zeefje wier, ‘koam iech inne zier sjieke heer óp d’r jank teëje. Deë vroaget miech noa ’t tsimmer van de directrice. Iech han ‘m natuurlieg d’rhin braad. Iech koent óch nit helpe dat iech alles hoeët.’
‘Wat hoeëts te dan?’ vroaget ’t Dora noe doch nuisjierig.
‘Inne sjieke heer?’ De barones verjoos bauw tse oame. ‘Vertsel. Vertsel.’
‘Na,’ dong ’t Zeefje jewiechtig. ‘Na, e zaat e woar van Amerika eruvver kómme um alles vuur d’r auwe daag van zieng mam tse rejele. E hauw ’r vuurjesjlage um mit noa Amerika tse joa, mar doa wool ze nuuks va hure. Ze hauw jezaad, ’t woar leef van ’m mar ze koent heur eje boeëne wal doppe.’
‘Inne rieche Amerikaan,’ zuetet de barones en kieket hiemliesj, ‘deë al vuur e haof joar vuuroes betsald hat, dat huet ziech jód aa.’
‘Zoe tse hure,’ menet ’t Elza, ‘hat die nui winniegstens ing bankrechnoeng óp die niveau.’
‘Sjtil noe,’ dong ’t Dora ónjedóldieg, ‘los ’t Zeefje wieër vertselle. Wat zaat d’r zoon nog mieë?’
‘Iech han nit vöal mieë kanne hure,’ zaat ’t Zeefje mit sjpiets, ‘wie dat ze vurrieje wèch nog in ’t sjpietaal loog. En umdat d’r zoon wie alle Amerikanere winnieg tsiet hauw en zieng mam hei nit ónverzörgd wool hingerlosse hat e hei vuur e haof joar vuuroes betsaald.’
‘Wat sjpannend,’ vóng ’t Dora ‘da passeert hei winnessends óch nog ins jet.’
‘Mit ing rieche Amerikaansje hei darve vier misjiens ins jet dökser d’r televisie aazetse,’ hoffet de barones. ‘Doa kanne die joa nit oane. Dat han iech vruier döks jezieë wen iech Dallas kieket.’
‘An jet angesj wie zoene ónzin kans doe joa uberhaupt nit dinke,’ erjeret ’t Elza ziech.
‘Alzo jeet jinne mit sjpatsere?’ proberet ’t Dora nog ins.
‘Iech jon wal mit en ’t Marie misjiens óch. Mar woa is dat ejelieg?’ vroaget ’t Elza. Alsof ’t óp die vroag jewaad hauw koam ’t Marie erin mit ’t Antje.
‘Is de directrice hei óch nit?’ vroaget ’t en kieket um ziech erum. ‘Da is ze zicher oave. Iech jun ins vuur diech kieke. Mar waad, iech zal diech ieësj ins dieng mitbewoeënere vuursjtelle.’
‘Mitbewoeënere?’ dónge de dames ’m noa en d’r mónk vool ’n vazelf óp.
‘Jazicher,’ zaat ’t Marie en ’t verjunnet ziech an de versjtaunde jezichter van de angere ‘’t Antje of mevrouw Sjuppesjteel kunt hei woeëne.’
’t Dora koam ’t ieësjte bij de zieng. ‘Dus, da zut uur de nui? Iech bin ’t Dora.’ En ’t joof ’t Antje ing hank.
‘Iech bin ’t Antje Sjuppesjteel. Zag mar Antje,’ zaat ’t jemuutlieg.
‘Mar, mar, mar doa is inne verjès jemaad,’ sjtroddelet de barones. ‘Vier verwade hei de mam van inne rieche Amerikaan.’
‘Na vrauw Sjuppesjteel, dat zal wal vuur mieë lu ing uvverrasjoeng zieë,’ menet ’t Dora. ‘Mer vertsel ins, wie komt uur hei bij ós tsereët?’
‘Tja,’ laat ’t Antje oes, ‘miene Joeëhan is Amerikaan. E heesjt doa Johnnie Steel, den Sjuppesjteel kanne ze doa nit oessjprèche. Mar riech is heë nog lang nit. En wie iech hei kom? In inne vieëwaan, doavandan miene lankjeróch.’
‘Mar hei sjtopt jans kót bij ing bus,’ zaat ’t Elza.
‘Dat kan wal,’ menet ’t Antje, ‘mer iech hauw jee jeld vuur ing kaat.’
‘Ja mar, diene zoon hat doch vuur ee haof joar vuuroes betsaald,’ verwóngeret ’t Zeefje ziech, ‘iech meen, da mós heë doch riech zieë.’
‘Och,’ houwet ’t Elza mit d’r kop, doa hat juffrouw nuitsblad zicher inne droekfeëler jemaad.’
‘Iech zien ’t al,’ zaat ’t Antje, ‘uur sjnapt nuuks d’rvan. Iech zal uuch ins oeseree legke wie ’t inee zitst. Alzo, d’r daag dat miene Sjeng zieëliejer bejrave woeët…’
Wieër koam ’t nit, den ’t Marie sjtong óp en sjloog ziech e kruuts: ‘Hij rust in vrede.’
’t Antje kieket effe versjtuurd en jong doe wieër: ‘…roetsjet iech oes uvver ing bananesjaal en han zoeë de bejrebnis en d’r kaffedusj jemist. Wie iech werm bij de mieng koam, hauw miene Joeëhan alles jerejeld. E hauw miene janse kroam verkoad en van d’r verdeens van mie huus-je de sjood van d’r Sjeng zieëliejer betsaald.’
’t Marie sjtong werm óp, sjloog ziech e kruuts en zaat: ‘Hij rust in vrede.’
’t Antje dong jraad of ’t ’t nit hoeët en jong wieër: ‘Wie iech werm kloar koent dinke zaat e: ‘Mam, iech jel ee ticket vuur ós tswai en da jees doe mit noa Amerika.’
De barones verjoos effe dat ze ejentlieg tse deftieg woar um mit zoene jeweune miensj tse sjprèche en zaat jesjpanne: ‘Wat romantiesj, wat sjiek, en doe?’
‘Doe jaar nuuks,’ joof ’t Antje vuur antwoad. ‘Iech han jezaad: ‘Weë miech in inne vliejer wilt krieje mós miech ieësj van de welt aaf houwe. En umdat iech dat al lang jenóg woar jeweë hat e dit mar d’róp bedaad. Iech hauw ieësj jeplaand um werm tse joa wirke wen iech besser woar. Mer umdat d’r Joeëhan mie janse jesjef verkoad hat jeet dat óch al nit mieë. D’rum mós iech hei mar ’t bétste d’roes maache.’
‘Ze hat winniegstens nog ee jesjef jehad,’ fluusteret de barones zoeë sjtil dat jidderinne ’t hure koent.
’t Marie kieket heur vliddieg aa en vroaget an ’t Antje: ‘Wat has te vuur ee jesjef jehat? Wen iech vroage darf.’
‘Iech sjtong mit miene Sjeng zieëliejer…’ bejon ’t Antje mar ’t koam nit wieër den ’t Marie sjprong reët en zaat ópnui: ’Hij rust in vrede.’
’t Antje dong werm jraad wie Hens-je d’r jek en maachet ziene zats aaf: ‘…hinger d’r óngerbóksekroam óp d’r maat. Dat wil zage, d’r Sjeng zieëliejer sjtong mieëtstens tswai kröam wieër bij ’t visjvräusje ziech de heng tse werme an d’r jebakke visj.’
’t Marie sjprong werm óp en zaat: ‘Hij rust in vrede.’
Doe hauw ’t Antje evvel de naas d’rvan vol. ‘Noe zag miech doch ins, wat rauwels doe doch ummer wen iech ’t uvver miene Sjeng zieëliejer han?’ wool ’t wisse.
‘Wits te,’ laat ’t Marie oes, ‘wens te ’t uvver inne doeë has, móts te hem jet jóds tsouwwunsje. Dat bringt jeluk.’
‘Ach zoeë,’ zaat ’t Antje, en pakket d’r droad werm óp.
‘Alzo, miene Sjeng zieëliejer…’ Wie ’t Marie ’m vol sjpannoeng aakieket dong ’t flot ziene wunsj: ‘Heer jef ’m ’t ieëwig vuur, e hat ziech ummer jeer jewermd. E hólp nit alling zieng buurvrouw mit visj broane, e hat óch nog mie ierlieg verdeend jeld mit ’m oes-jejoave.’
Doe vong de barones ’t nuedieg um ziech óch nog ins tse losse hure. ‘Vuur ’t jeweun vólk is d’r maat óch de betste plaatsj um tse jelde. Lu wie vier junt nit noa d’r maat.’
‘Nou,’ herinneret ’t Elza ziech, ‘wie iech nog nit hei woeënet jong iech ummer jreuns en fruit óp d’r maat hoale. En da noom iech miech ummer e jebakke visj-je mit vuur bij de middieg.’
‘Wat has doe e interessant werk jehat,’ vong ’t Dora, ‘jiddere daag zoevöal versjillende lu in die jesjef.’
‘Behalve dan dames van mie miljeu,’ menet de barones, ’die junt nit noa d’r maat.’
‘Ao, joawaal,’ zaat ’t Antje, ‘die kakmademsjere koame ummer jans vrug, dat jinne hön zoog. Dan jole ze ziech flot e paar flodderbuks-jere en jonge ziech d’rnoa ing tas kaffe drinke. In d’r lunchroom woeët mie pakpapier umjetoesjd vuur ing tuut oes inne dure poetiek. En dan vrauwlu, da kroge mieng bókse inne angere naam. Dan heesjete ze ‘Laansjerie’‘
‘Has te dan nuuks mieë uvverjehauwe van dieng zaach?’ wool ’t Dora wisse.
‘Nuuks mieë,’ zuetet ’t Antje ‘’Alling e kóffer mit moestere hant ze miech losse sjtoa. Wen iech ing van de dames e plezeer kan doeë? Zuk mar oes. Iech han vuur jiddere jesjmak jet. Vuur alle moase. Van flodderbuks-je bis liebesteuter. Óch vuur here han iech jet in mie assortiment.’ Noadat ’t e paar slipjere hauw jetseegd en van commentaar hauw verzieë, sjnappet ’t in ’t kóffer en hoalet ing oranje óngerbóks d’roes. Jraad wie ’t ze hoeëg hool um de vrauwlu tse losse kieke, koam de vrouw Zoerbroan erin, mit ing sjpuitbus. Wie ze ’t Antje mit de oranje óngerbóks zoog bloof  ’r éffe d’r oam voet. Ze kieket van d’r inne noa d’r angere alsof ze hön sjtuk vuur sjtuk ópvrèse wool en sjnauwet: ‘Is dat miensj noe nog ummer hei?’ Doe mit inne vieze blik noa de óngerbóks: ‘En wat sjtelt dat vuur?’
‘Dat,’ zaat ’t Antje, ‘is ing besjtelloeng van d’r Alex vuur prinsjesdag.’
De vrauw Zoerbroan wórp de vinster óp en bejon wie inne wille mit heur sjpuitbus tse sjprietse. Óngertusje rauwelend: ‘Dierek kunt mevrouw Sjteel en da sjtinkt ’t hei oes alle ekke.’
’t Antje bekieket ’t ziech ins en vroaget verwóngerd: ‘Weë is dat frisj jetappetseerd kelderlaoch?’
’t Marie zaat versjrikt: ‘Dat is de directrice.’ De vrouw Zoerbroan vool ópins in woa deë jesjtank vandan koam.
Ze jong vuur ’t Antje sjtoa, kieket alsof ze in jet viezes jetroane hauw en zaat: ‘Iech han diech al ins an de frisje lóf jezatse, wens te noe nit jauw maats dat-s te voet kuns, bel iech de poliese.’
’t Leentje wat ins koam kieke wat loos woar, kroog de sjpuitbus in heng jeduid mit de wöad: ‘Sjtank nit zoe erum, broech dat dink. Mevrouw Sjteel kan jidder moments kómme.’
De vrauwlu kroge hön sjtimme werm tseruk en bejonne ’t allemoal durjee oes tse legke. ‘Mevrouw, loester noe ins,’t is zoeë, dat is…’ Mar de vrouw Zoerbroan loos jinne oessjprèche en zaat wus: ‘Nuuks mit tse maache.’ En teëje ’t Antje: ‘Weëd ’t bauw jet mit diech?’ Wie ze ’m doe óch nog bij d’r erm wool pakke vuur ‘m eroes tse zetse, sjprong ’t Antje de kwint. ’t Laat de óngerbóks óp inne dusj en zaat: ‘Noe móts te ins jód noa miech loestere, mieng maat. ’t Antje Sjuppesjteel lieët ziech jing tswai moal an de frisje lóf zetse. Die mevrouw Sjteel broecht jing sjpuitbus, alling e werm bad. Iech bin mevrouw Sjteel.’

’t Woar ee paar wèche sjpieëder. De vrauw Zoerbroan woar an ’t telefonere. ’t Leentje sjtubbet d’r jank. De duur van ’t tsimmer van de directrice sjlisset nit richtieg mieë, doadurch koent ’t ’t janse telefonaat mitloestere.
‘’t Is allemoal bejónne wie dat maatmiensj hei is kómme. Vuur die tsiet hauw iech ze allemoal ónger d’r doem. Noe zunt ze allemoal teëje d’r droad in. Ze dunt noe zoejaar allemoal mit hön eje pentsiejoeën wat ze wille. Dat miensj wikkelt jidderinne hei um d’r vinger. Wits te wat hu werm passeerd is? Iech hauw wie jidder joar ós rees-je jeorganiseerd. ’t Woar d’r plaan dat ze mit e bus-je noa ’t koelmuseum jevare woeëte. Van doa oes noa de Broensoemerhei vuur inne flinke sjpatseerjank. Doanoa woeëte ze tseruk braat, woa ze tsoem sjloes eëtsetsoep mit hirrik kroge. Umdat iech mit tsankpieng in bed loog koent iech nit mit. Dat maatmiensj hat óp ing of anger maneer d’r chauffeur umjole. En wits te woa ze hin zunt? Noa Oche noa d’r Bent. D’r chauffeur hat miech jraad jebeld. Doa zunt ze hön pentsiejoeën an ’t verkliempere.
En of dat nog nit jenóg is, han iech hu inne brif van ’t ministerie krèje. Doa sjtong in dat ós rushoes ópjedoekd woeët. ’t Woare nog tswai meujelieghete um ’t tse behauwe. Went v’r veer moal zoevöal bewoeënere kroge als wie noe, of dat inne partikulier ’t jool. ’t Ée is jraad zoe ónmeujelieg wie ’t angert. Went ’t hei jesjlaose weëd, woa mós iech dan hin? Die auw lu, doa kan iech miech nuuks van aatrékke. Die zalle wal urjens tsereët kómme. Mar woa mós iech hin óp miene leëftsiet? Iech mós noe óphange. Wen iech jet nuits wees, bel iech diech wal.’
Mit dat ze de duur oes jong, koame de vrauwlu tseruk van d’r Bent.
Zoeë tse zieë hauwe ze ziech jód jeammezeerd. Ze hauwe e pefferkóchhats umhange, d’r hód sjeef en ee paar hauwe ing jroeëse blom van inne sjiskroam in ’t knoofslaoch.
’t Marie zaat jans sjtoots: ‘Iech wós nit dat iech zoeë jód sjisse koent.’
’t Elza zaat mit e verlekkerd jezich: ‘Wat hant die riefkuch miech jesjmaad. Iech han d’r zes jèse. En dan deë glühwein, um van de bokwoeësj nog mar tse sjwieje. Dat woar nog ins jet angesj wie eëtsetsoep mit inne hirrik.’
‘En dan die achbaan,’ menet de barones, ‘jonge, doa woar iech nog noeëts in jeweë.’
‘Joa, doe has diech óch jet bijenee jekeëkd. De lu hant mieë noa ós jekiekd wie noa de dikke madam in de bókstent,’ herinneret ’t Elsje ziech.
‘Ja ,’ joof de barones tsouw, ’’t woar óch um floep van tse krieje. Mar iech häu ’t vuur jee jeld wille misse.’
‘Va jeld jekald,’ vool ’t Antje doadróp in. ‘Vier zalle de res van d’r mond erg óp de tsentse mósse pase, den vier hant alles an d’r lotto oes-jejeëve.’
‘Sjtel diech vuur,’ fantaseret ’t Dora, ‘dat vier doa inne pries mit winne. Da kanne vier anger wèch nog ins joa. Da darf ’t Zeefje waal nit mie zoeëvöal riefkuch èse, den dat kunt hu sjainbaar nit mie van d’r wc aaf.’
Alsof ’t Zeefje doa óp jewaad hauw, koam ’t erin en dóng jewiechtig: ‘Noe mós iech uuch doch ins jet vertselle. Iech han oes zier betrouwbare bron vernoame…’
‘Hinger watvuur sjlusselslaoch zoots die bron dis moal?’ koent ’t Elza nit noalosse tse vroage.
‘Iech vertsel al nuuks mieë wens te ummer zoeë lestieg dees,’ rejet ’t Zeefje ziech óp.
Noe vong ’t Antje ’t tsiet weëde um ziech werm ins d’rmit tse bemuie. ‘Elza, zoeë kómme v’r noeëts jet tse hure. Kóm, Zeefje, vertsel, vuurdat die bron ópjedruegd is.’
‘Ja jód dan,’ loos ’t Zeefje ziech uvverhoale, ‘umdat ‘r zoe aadringt. Iech hoeët tsouwvellieg dat d’r minister besjlaose hat dat ós rushoes ópjedoekd weëd. Volgens dem hant v’r tse winnieg auw lu hei. Vier kanne waal in anger bejaardehoezer weëde óngerbraad.’
‘Dat is noe waal kappes,’ menet ’t Antje, ‘iech bejon miech jraad hei jet heem tse veule. Doa mósse v’r doch jet aa kanne doeë.’
De barones loos hure dat ze wal wós wie ze zoeë jet moeëte aapakke: ‘V’r sjikke hem inne besjaafde brif en vroage hem of e ziene entsjloes nog ins wil uvverdinke.’
Dat vong ’t Antje evvel nüks. ‘Besjaafde brif? Vuur junt allemoal noa Den Haag en vroage dat vetjevoord sjtucheliezer wie e ziech dat wal vuursjtelt. Ós in e bejaardehoes duie. Doa zalle v’r dan ieësj ins bejaard vuur mósse weëde.’
‘’t Is nog ing tswaide meujeliegheet,’ koam ’t Zeefje werm. ‘Went ’t hoes hei durch inne partikulier jejole weëd, bemuie ze ziech nit mieë d’rmit en kanne v’r hei blieve.’
Opins kiekete ze allemoal noa ’t Antje. ‘Woavuur kiekt ’r miéch aa?’ wool dat wisse.
‘Went diene zoon…’ bejon ’t Dora.
‘Dat kant ’r verjèse, deë hat zelf nuuks,’ zaat ’t Antje.’
‘Ja mar,’ joof ’t Dora ’t nog nit óp, ‘in dollars kost ’t nit zoeëvöal’
‘Nuuks in dollars bliet nog ummer nuuks,’ zaat ’t Antje.’Nee ’t bliet ós nuuks angesj uvver alswie noa Den Haag tse joa.’

’t Woar intusje werm ing wèch sjpieëder. Umdat de nui pentsiejoeën nog nit uvverjemaad woar woar de rees noa Den Haag nog effe ópjesjuufd. De vrauwlu zoze in ’t woeëntsimmer tse toepe, tse sjtrikke of tse leëze, den d’r televies woar kapot.
’t Leentje koam erinner. ‘Dames, iech han hu miene vrije oavend. Kan iech jet vuur uuch mitbringe?’
‘Nee kink.’ zaat ’t Marie. ‘Vier hant doch allemoal jee jeld mieë. Wens te urjens kuns woa televies is, kans te ós de lottotsale ópsjrieve. ’t Is bauw vieëdel vuur tsing. Hei is d’r lottosjien.’
‘Kunt in oader,’ zaat ’t Leentje en jong.
De vrauw Zoerbroan koam durch de anger duur erinner en hoeët nog jraad de letste wöad van ’t Marie. Ze voer oes: ‘Wat huur iech doa van lottosjien? Zoeë wied is ’t al mit uuch kómme. Uur jeft uung pentsiejoeën al oes an d’r lotto. Waad mer, doa zal uuch nog wal ins de kats aa kómme went uur in ee anger bejaardehoes zut.’
‘Doa kunt die ós werm d’r oavend verderve mit heure domme kál,’ zaat ’t Dora wus. ‘Joa,’ vool ’t Zeefje ’m bij, ‘i plaatsj dat ’r ins mit ós um uuch erum kieket noa inne rieche tsoekernónk, deë hei d’r janse kroam uvvernimt, weest uur nuuks angesj tse doeë wie ós hei ’t sjaos oes tse hange.’
‘Wen iech des inne wós,’ joof de vrouw Zoerbroan ‘m tsem antwoad, ‘hei iech al lang mieng maatregele jenoame. Iech bin sjlieslieg ’t mieëts jedupeerd.’
‘Joa, woa vier tsereët kómme intereseert uuch winniejer,’ zaat ’t Dora wus.
De vuurduur sjloog tsouw en ’t Leentje koam jans ópjereegd erin en loos ziech óp inne sjtool valle. ’t Kroog jee woad d’roes en kieket jans verwieëze van d’r inne noa d’r angere. De vrauwlu sjprónge bezörgd óp. ‘Leentje, kink, is jet passeerd? Veuls te diech nit jód?’
‘D’r lotto,’ sjtroddelet ’t Leentje, ‘d’r lottosjien va uuch…’
‘Hat ’t dem verloare,’ zaat de barones en sjnoevet.
’t Leentje koam jaar nit oes zieng wöad. ‘’t Is…iech hauw…uur hat…’
‘Noe zieg mar rui-ieg, vier hant doch nog noeëts jet jewonne,’ truestet ’t Elza ’m.
‘Mar noe,’ zaat ’t Leentje, dat endlieg zieng sjtim tseruk hauw, ‘iech durf ’t bauw nit tse zage.’
‘Zaag ’t mer, kink, ’t kan nit heser wie kaoche,’ menet ’t Antje.
‘Uur hat zes richtieje mit de tsoezatstsaal,’ braat ’t Leentje d’roes.
Ieësj woare ze allemoal mit sjtomheet jesjlage. Doe moelete ze allemoal durjeree.
Bis dat ’t Antje mit sjtimverheffoeng zaat: ‘Meëdjere, weest uur wat dat zage wilt? Vier hant jinne tsoekernónk mieë nuedig. Vier kanne noe zelf d’r janse kroam jelde en bijee blieve. Vier hant noe endlieg ing eje hemet.’
‘Zies te,’ zaat ’t Marie vroeë, ‘noe hat diene Sjeng zieëliejer ós doch nog jeluk braad.’
Woa óp ze allemoal reët jónge sjtoa en eerbiedig zate: ‘Hij rust in vrede.’

D’r derejaad

D’r Sjeng jong mit ’t Lena
ins noa der derejaad.
’t Broechet jinne floep tse han,
hauw d’r Sjeng jezaat.

Den wie het wós kank heë ziech oes
mit jroeëse en kling dere,
Zoe lofete ze óp inne sjunne daag
langs tiejere en bere.

Sjun bónkte vuejel, jroeëse katse,
oalefante en nog mieë.
’t Lena hauw sjpas, ‘t bloof mar sjtaune.
Zoeëjet hauw ‘t nog noeëts jezieë.

Tswei krokedille in inne pool,
hun moel aaf donge lekke.
Mar alles zoots sjun hinger jlaas,
of dikke iezere hekke.

“Zies te waal sjat,” zaat d’r Sjeng
“’t kan diech nuus passere.
’t Is é jieter tusje diech
en al die vreëm wil dere.”

Zoe zoge ze dere jroeës en kling.
Va miepmöp bis sjiraffe.
“Noe kunt ’t sjunste” zaat d’r Sjeng
“noe junt vier noa de affe.”

En wirklieg wal hónged affe
zoze doa i hök bij-ee.
Ze sjpieëlete en kroefete
in boom en tek durchee.

’t Lena laachet: ”Kiek doch Sjeng
’t zunt richtieje kling klone.”
Mar deë menet: ”’t Vrugjoar kunt.
ze hant laas van hun hormone.”

D’rneëver, jans alling in e hok
inne Oerang oetang sjtong.
’t Lena, nit bang mieë, mit ing banaan,
tse kót óp ’t hek a-jong.

Inne jroeëse erm mit sjwatse hoare
durch ’t hek hin koam
e Trók ’m tseertlieg tjeën ziech aa.
’t Lena sjnappet noa oam.

“Sjeng help, bedink jet, duch doch jet.”
Mar de af hool kreftieg vas.
D’r Sjeng daat deep noa en zaat doe:
“Zaag dat-s te koppieng has.”

’t Kapeltsje

In ’t veld sjteet é kapeltsje mit é aod Mariabild
Óp é benks-je kan me zitse of beëne,
jenauw wie me dat zelver wilt.
Iech han Maria ins jevroad wie iech doa zoos óp die bank
“Vilt diech hei in die kapeltsje de tsiet nit jodserbermlieg lank?
Kómme nit döks va langewiele de moere óp diech aaf?
Hei is bauw noeëts é miensj tse zieë
en doe sjtees hei mar sjtil en braaf.”
“Nè zaat ’t Modderjöades-je,och nè dat vilt wal mit.
Iech krien hei waal nit döks bezuk, mar verveële don iech miech nit.
Veldmuus vertselle miech jesjiechte
Konzeët krien iech van ’t voeëjelkoer.
D’r wink moalt mit de wólke bilder.
Iech bin hei ee mit de natoer.
En wen al ‘ns inne mit é keëts-je of é peks-je blomme noa miech kunt
Da vräu iech miech, da wees iech zicher dat ze miech nog nit verjèse zint.”

D-Day

Loof iech óp d’r kirchhof va Margrate
Deet mech ’t hats pieng wen iech bedink
Wie vöal jong lu hei zunt bejrave
Va wie vöal elderde hön kink.

Onger jidder kruutsje éé jónk leëve
Aafjebraoche durch in zinloze krig.
Eémoal ’t joar doa aa tse dinke
en hön tse bedanke is ós flich.

Los ós effe dinke an die miljoeëne,
Al hant vuur ze och nit jekankd,
Die um ós d’r vrid tse bringe
Hön letste rouw hei vónge hant.

De Tsiet

Bij alles wat passeert,
dat wil iech effe kwiet.
Da weëd al flot jezaad :
“’t Huet alles bij de tsiet.”

En wens te zelf jet auwer weëds,
verjits jet hei en doa.
Dan kans te doa mit wins te wils
wal noa d’r dokter joa.

Doa sjtunt piele vuur diech veëdieg,
mar doamit weëds te ’t óch nit kwiet.
Dan dinks te: ”Och ja los mar joa ,
’t huet alles bij de tsiet.”

Aod

Wen me auwer weëd da huet me döks, dat de joare doebel tselle.
Mar inkel is óch al jenóg, dat kan iech uuch vertselle.
Wen iech al ins in d’r sjpeiel kiek, dink iech: ”Och ’t vilt nog mit.”
Den auwer weëd me nit inins. Nee, dat jeet sjrit vuur sjrit.
Wen iech noe ins dinger oesprobeer, wie koadsjpringe of renne.
Da wilt mie lief nit mieë mitdoeë, en doa mós iech nog a wenne.
Aod weëde wille vier allemoal. Joa dat wees jidderinne.
Mar aod zieë, dat is óch bekank, aod zieë…nee dat wilt jinne.

Vakans

Vier junt óp vakans mit inne vliejer,
en iech han vuur vleie doch zoene sjtrank.
Mar mit d’r auto dat jeet óch nit,
Da doert de rees werm vöal tse lank.

Vruier doe jong me noa der Efel.
Of noa Scheveningen an ‘t sjtrand.
Óch maachet me ing fietsvakans
in ós eje heuvelland.

Iech han nuuks teëje Amerika,
al likt ’t wied va Kirchroa.
Iech jong wen ’t muet noa Canada.
Wen iech mar mit de fiets kuet joa.

Hónk

Zoeëlang wie iech dinke kan
hod iech óch al va dere.
Jraad kakkerlakke mós iech nit,
sjpinne, motte en miere.

Mar alles wat iech keure kan,
Is ’t knien of hónk of kats,
die hant dan óch van kink aaf a,
é pleëtsj-je in mie hats.

Vöal lu die dinke hönne hónk
wuur e kink en dat is sjaad.
Den inne hónk is vuur e miensj
inne richtieje kameraad.

Dus went uur zelf e hönke hat,
jef jet leefde hem tseruk.
Promenademiesjong of richtieg ras,
ze hant reët óp jeluk.

Hod van uung dere, leefste lu,
Mar maat ’t nit tse bónk.
Bedink e hönke is jee miensj.
’t Bliet ummer inne hónk.

De kan

’t Sjtong vruier ing tswailitesjkan
bij ós heem óp d’r sjrank.
En vuurdat d’r milchboer koam,
zats de mam ze in d’r jank.
Deë vullet ze mit frisje milch,
ós tswailitesjkan.
Weë doeësj hauw pakket ziech e jlaas.
Doa kroogs te roeë bakke van.
Mar ins in d’r mond, went oes-jank woar,
hauw ze inne angere tswek.
Dan jong iech ’t Zondiegs mit de kan
noa de wieëtsjaf óp d’r ek.
D’r wieët deë vullet ze mit sjoes.
Dat woeët waal aafjemèse.
En dan sjtong ze midde óp jen dusj,
bij ’t Zondiegs middiegsèse.

Dinkend a Limburg

Wen iech va Limburg dreum, en mieng jedanke los joa,
zien iech ummer werm mie kapelsje sjtoa.
Den bij mie veldkapelsje veul iech jewis,
dat Limburg ummer nog mie eje Limburg is.

Vóftsig euro

D’r Moeënens Dris jong jidder joar
noa inne helikoptershow
en dreumet dat heë óch ing moal
oave mit vleie zouw.

Zie Miena jong waal mit d’rhin.
mar heë zaat al nit mieë:
“Sjat, iech weul doch óch ins zoeë jeer
de welt va oave zieë.”

Dat hauw e e paar moal jeprobeerd.
Da zaat zieng vrauw dierek:
“Vóftsieg euro vuur ing vieëdel sjtond?
Iech jeleuf doe bis wal jek!

Dat is ing sjpas vuur rieche lu,
mit zoe vliejersje mitjoa.
En vóftsieg euro zint vóftsieg euro
wat me doa allemoal mit kan doa.”

Mar dis moal woeët doebel fes jevierd
D’r kloeb besjtong tsing joar.
En hu vleiet me uvver de brónk,
Wail ’t hu kirmens woar.

Inne piloot hauw mitlieje mit d’r Dris
wie e ziech dat aajehoeëd.
En zaat: “Iech vluug uuch ummezuns
rónk oave durch jen loeët.

Mar dink drum, ’t weëd jee woad jezaad.
Den huur iech inne moeks,
zit uur uung vöftsieg euro doch nog kwiet.
En dat is jinne joeks.”

Zoeë zoge ze de ieësjte moal
de brónk va oes jen loeët.
En d’r piloot hauw hinger ziech 
nog ummer nuus jehoeëd.

Wie e oes-sjtiejet kroog d’r Dris
van d’r piloot e kompliment.
“Zoeng rui-iege lu wie uuch bin iech
In miene vliejer nit jewend.”

“’r Zaat doch zelver,” menet d’r Dris
“dat vier nit dórve kalle.
Drum zaat iech óch nieks wie ’t Miena
oes d’r vliejer is jevalle.

Den mie Miena
is d’r sjpaarzaamste miensj i Kirchroa.
En vóftsieg euro is vóftsieg euro.
Wat me doa allemoal nit mit kan doa.