Louis Scholtens

D’r Louis zoos in d’r vuursjtank van d’r Wauwel, verzörjet de vasteloavendtsiedónk va wes mit en dong an alles mit wat mit ’t plat tse maache hauw, óch bij Veldeke.

Louis Scholtes

Vakans op Mallorca

Ze woare 25 joar jetrouwd en doarum jónge ze óp broetsrees noa Mallorca. D’r Sjeng woar lever heem blève mar ’t Fieng hellet ezoeëlang bis d’r Sjeng indlieg joa zaat. ’t Woar herlieg weer wie ze vertrókke.
D’r Sjeng woar nog noeëts jevloage, behalve oes de wieëtsjaf, mar in d’r vliejer woar ’t woenderbaar sjun. Ze woeëte verwend durch e bild van ing stewardess mit blinkend blónde hoare, lank wie d’r sjtats van e peëd en mit jlenzend blauw oge. De oenieform zoos jans sjtrak um zie lief en d’r Sjeng hoffet heemlieg dat ’t kink ins deep zouw zuete of plötslieg hel zouw mótte niste. D’r Sjeng kroog inne sjiemer vuur de oge mar woeët in de wirkliegheet tserukjeróffe durch inne keëk van ’t Fieng.
‘Kiek vuur diech, auwe debber, wens doe jong vrauwlu zies, bis te nit tse bendieje, doe hitsiege casanova. Mar vroag iech diech ins um e muulsje, dan truks te e jezich wie inne sjeefjehouwe brónkpoal.’
’t Fieng knótteret nog jet noa en of ’t noen doava koam of van de ‘Höhenluft’ mar noa ing vieëdelsjtond kroog d’r Sjeng wuste pieng in de oere. Heë róffet de stewardess en die zaat: ‘Iech jef uuch inne kauwjoem. Dat is jód vuur de oere. Nachheer hat uur jing pieng mieë.’
Noa ing haof sjtond róffet heë werm de stewardess en heë laachet uvver zie janse jezich. ‘’t Hat jehólpe. De pieng is voet mar wie krien iech noen deë kauwjoem oes de oere?’
Noadat ze óp ’t vliegveld woare jeland woeëte de pes jekontroleerd. D’r tsölner zaat an d’r Sjeng: ‘Die foto liecht jaarnit óp uung vrauw. Dat is ze va tse leëve nit.’
Woa-óp d’r Sjeng zaat: ‘Wens te bewieze kans, dat ze ’t nit is, los iech miech dat jet koste.’
D’r ieësjte oavend in ’t hotel woar d’r Sjeng al pietewei óp. ’t Woar jenauw d’r daag woa-óp ze 25 joar jeleie vuur d’r altoar hauwe jesjtange.
’t Fieng trók ziech de reitswèsj aa en laat ziech in bed. ’t Hoffet dat d’r Sjeng wil jedanke zouw krieje. Wie deë evver sjpieë óp ’t hotel aa koam, hauw heë e niederdrechtieg sjtuk in d’r penantie. Wie heë die sjwatsjekluurde reitswèsj zoog vroaget e of de oma doeëd woar. ’t Fieng woar vuur tse vrekke. ’t Bejon tse joenke en sjreiet dat ’t ziech d’r 25 jöariege trouwdaag jans angesj hauw vuurjesjteld.
‘Iech daat, doe heits miech jet jesjónke, jet vuur d’r hals tsem beisjpiel of jet vuur de oere!’
‘Doe meens e sjtuk zeef?’ vroaget d’r Sjeng en ’t feëlet nit vul of ’t Fieng hauw ’m ing jeklend.
Tsangerendaags woar d’r Sjeng nog ummer vol. Heë puutsjet ’t ei en houwet ’t Fieng mit d’r leffel óp d’r kop. De sjtiemoeng roetsjet ónger ’t nulpunt en benoom ’t Fieng d’r appetiet. ’t Rauwelet uvver de middaag die ’m nit sjmaachet en sjpuiet vuur wie d’r Sjeng zaat dat ’t d’r mónk moeët haode den zelf kaochet ’t óch nit besser.
‘Wat meens te,’ broezet e óp, ‘woarum iech miech vuur ’t èse ummer beën?’
‘Doe brings miech nog in ’t jraaf,’ kumet ’t Fieng, ‘doe bis nog ins sjood a miene doeëd mar went ’t zoeë wied kunt, kammeraad, dan has te pech, iech sjik diech alle däuvele oes de hel!’
‘Dat is nit ezoeë sjlim,’ menet d’r Sjeng, ‘wens te zelf mar nit kuns.’
Zoeë woeët ziech d’r janse daag je ensjeld en ’t woar inne sjleëte aavank van ing vakans die durch weer en natoer vuurbesjtimd sjienget tse zieë um ing ónverjèsliege erinneroeng tse weëde.
Tsoavends in bed bejon d’r Sjeng tse kume. ‘’t Is miech sjleët,’ zaat e plötslieg.
‘Zoef nit ezoeëvul,’ woar ’t commentaar van ’t Fieng.
‘’t Is miech sjleët,’ herhoalet d’r Sjeng en heë kroefet e sjtuk kótter óp ’t Fieng aa. ‘‘’t Is miech sjleët, iech kan nit sjloffe va sjleëtiegheet.’
‘Doe kans vrekke, wens te wils,’ sjreiet ’t Fieng. ’t Drieënet ziech um en sjloffet wieër, mar d’r Sjeng loog de janse naat wakker en zie hets-je toepet wild va ónduegd en verlange.
Tsem jeluk dónge ziech de anger daag jing intsiedente mieë vuur. ’t Liechet dat de tsiete herleëvete oes de ieësjte wèche noa de trouw, wie zie zoeë verliebt woare dat ze ziech bauw ópvroze va leefde en jekkieghieet.
D’r letste daag brate ze durch óp ’t sjtrand woa d’r Sjeng bauw klureblink woeët van al die ‘Heisse Höschen’ die an zie oog vuurbijtrókke.
Wie die tswei tsangerdaags je-ermd wie in de flieterwoche in d’r vliejer sjtiejete zaat d’r Sjeng teëje ’t Fieng: ‘Doe móts diech óch zoeë sjunjekluurd Heiss Hösche jelde, den in bed has doe ummer inne kauwe boam.’