Marion Klein

De ieëtsjte swalber

Wade óp ‘t vrugjoar,
bin mit d’r duuster noen waal kloar.
Wade óp ’t frisje jreuns in d’r jaad,
wil oane sjirm noa d’r maat.
Wade zoeëdat de wèsj ópjehange kan weëde an duur,
de wermde veule en ’t krieje van e bis-je kluur.
Woarum doert d’r winkter zoeë lank,
wil werm boese zitse óp de hootsere bank.
Wade bis de vuejeltjer vrug mit fleute bejinne,
bis de kui de wei in renne.
Vuejel bouwe werm ’t nès,
bij de boere ruuche vier werm d’r frisje mès.
De ieëtsjte sjwalber vluugt in ’t rónk,
wurmpjer die al kroefe oes d’r jrónk.
D’r jrunspaan van d’r hof aaf sjprietse,
boese van d’r bbq e wuesj-je bietse.
Nog effe en da is ’t zoeë wied,
wade bis de zon zieng sterkde werm kriet.
Dat jeël jrit is wie e jesjenk,
de zonnesjtroale woa iech energie oes tank.

Hitsewel

Iech zits in d’r jaad,
jraad frisj jebaad.
De blomme vol i blui,
’t ónjetsiefer dat vluugt en kruuft weëd mer nit mui.
De meusje valle van ’t daach,
bauw jee wasser mieë in de koelbaach.
An duur de vleie kapot an ’t meppe,
óngertusje d’r sjwees voet an ’t deppe.
De hoare kleëve miech an d’r kop,
’t sjwese hat óch doa jinne sjtop.
De nakhoare krölle va vuchtiegheet,
an lief kleëft mie frisj jewèsje kleed.
‘t Naats jee oog ópee,
boese ’t bed boemele de bee.
De janse naat ’t kopkusse drieëne,
jek van de hits mós iech bauw jrieëne.
En noen óp zuk noa sjatte,
in de hank inne kaffe latte.
Jenisse van e bies-je wink,
e sjtukse wieër huur iech e kink.
Sjrait ’t noen va plezeer,
huet ziech aa wie e aajesjaose deer.
De rouw is tseruk, iech huur nuuks mieë,
iech wunsj miech, iech wuur an zieë.
Nog effe en da vakans, ’t aaftselle is bejonne,
nuuks mót, alles maag, voelieje en e bies-je zonne.

Noajoarssjtres

Al die bleer die valle vuur mieng duur,
‘t huet d’rbij, mer iech weёd doavan tureluur.
Alling mer kere, jiddere daag,
’t noajoar hat miech in d’r kraag.
De bleer drieёne ziech rónk in ózze ek,
doa weёd iech doch zoeëjet va rammenassejek.
D’r wink bloast ’t óch nog in d’r jank,
en da is ’t kere sjtank vuur dank.
Bleer in hule en fule,
mindestens al daag tswai vol bule.
Kere bis dan iech han ing bloar,
da bin iech vuur inne haove daag werm kloar.
Vroeё wen iech jee bledsje mie zieё
da zaan iech d’r bessem vuur effe adieё.

WMC

Wie flot dat doch de tsiet verjeet,
en i Kirchroa alwerm alles vuur ’t WMC paraat sjteet.
Veer joar jeleie,
sjtónge vier vuur keёtjer in de rije.
De plakate kleёve an de roet,
de vaan wingt a mennieg boed.
De jemuutliegheet kunt tseruk i Kirchroa,
en da kanne vier allemoal noa ’t WMC joa.
De moeziekante zunt jereed,
en vier loestere da wie d’r klanke durch ós Kirchroa jeet.
D’r janse noeёtebalk weëd jesjpild,
en da hoffe dat ziech jinne in ing noeёt verheld.
De bands tseje marsj en show,
boese nit tse hees zoeëdat ze hant jenóg kammauw.
De tsiem, de fleut en anger moeziekjetsuug,
beloeёne vier mit hel jejuuch.
De frieteboedens vernuiere ’t vet,
en hant waal vuur jidderinne jet.
D’r wieёt hat jenóg in hoes,
en laacht ziech noen al in zieng voes.
Vier krient werm sjpas en jeёve jaas,
en dat ’t leefste oes ’t vaas.
Moeziek bringt lu tsezame oes de janse welt,
mit jing pen tse besjrieve of tse kofe vuur jee jeld,

D’r advent

’t Ieëtsjte keëts-je brent.
Nog drei tse joa,
dan hant vier krismes vuur de duur sjtoa.
De lu renne zich noen al de vus plat,
zörje dat me alles in hoes hat.
De kinger hant hön wunsje al jezaad,
ins kieke of ze óch alles krient jebraad.
Krisböl en keëtse i alle klure tse krieje,
me hat jenóg en doch wilt me ummer mieë.
De lempjer van d’r boom wie jiddes joar in d’r knup,
doa weëd me zoeë jek va wie ing sjup.
D’r kris-sjtres hat al ziene itrit jedoa,
wunsj uuch allenäu dat jód tse durchsjtoa.

Moeëde

Wat is dat doch ummer mit de moeëde,
wat hu nui is, is mörje alwerm aodmoeëdiesj woeëde.
Moeëde is doch drage wat me ’t sjunste vingt,
en nit dat wat d’r sjnieder noa boese bringt.
Went me alles lang jenóg in d’r sjrank lieët hange,
ziet me ’t noa joare werm in de jesjefter óp de sjtange.
Warsjainlieg inne angere sjnit of anger kluur,
en doch ummer jet nuits kofe, joa dat dunt vuur.
Ing nui bóks, röks-je of e nui kleedsje,
want vier wille waal jód dróp stoa wie e sjun meëdsje.
Mer óch d’r moeëdiesje man sjtreuft ziech aa noa d’r letste sjrai,
en nit wat heë draget aafjelofe mai.
Effe of bónk, lank of kót,
vier drage wat vier wille en nit umdat ’t zoeë mót.
Moeëde is en bliet doch  jans perzeunlieg,
zoewaal vuur miech wie vuur diech.

Jekuums en jeklaag

De meusje vole dis wèch van ’t daach,
en da huet me werm ’t jeklaag.
‘t Is doch noeëts ins jód,
doa jeet miech va hoeëg d’r hód.
Jeet ’t reëne da doogt ’t nit,
en da is ’t tse werm, dat jeël jrit.
Is d’r miensj da noeëts tsevreie,
breuzele óch went ’t jeet sjneie.
Vruust ’t da krient vier ing lofe tuul,
en da kieke wie inne jetoepde uul.
Nieëvel vinge vier óch nit doge,
da ziet me jing hank mieë vuur de oge.
Jriezeleweer wille vuur ja óch nit,
want da mós me vrug a doeë ’t lit.
Va wink kriet me pieng an de oere,
en hoffe dat ’t nit al tse lang jeet doere.
Jewieter en blitse kanne vier óch nit verdrage,
dat huur iech de lu waal döks zage.
Is ’t nit besser went vier ’t weer zelver inee dónge sjoestere,
da broeche vier óch nit noa ós jekuums tse loestere.

Vakans

Vakans is doch de sjunste tsiet van ‘t joar,
effe mit ‘t wirke kloar.
Doeë woa-ts te zin in has,
en van nuuks en jinne  las.
Mit d’r vliejer noa e vreëm land,
dat is nit alling vuur lu va sjtand.
Koeltoer sjnoeve of ligke an ‘t sjtrand,
kastieële bouwe in d’r zand.
Mer óch an die sjun tsiet kunt e end,
jraad wen me e bis-je a die vrij daag is jewend.
Da kunt de tsiet dat me werm vrug óp mós sjtoa,
verzörje um noa ‘t wirk tse joa.
Jing tsiet um ‘t mörjens lang tse auwtutte,
jing tsiet um nog effe i tse dutte.
Flot weëd ziech die bótteram eri jeduid,
en da weëd ziech in jen heng jespuid.
Mer doch bin iech vroeë dat iech wirke kan joa,
mennieg inne zouw waal in mieng sjong wille sjtoa.
Want wirke is nit mieë jans jeweun,
vöal lu mósse jetswónge leëve van d’r sjteun.
Went de jezonkheet mit de krankheet kriet sjtried,
of went me óppen wirk de papiere kriet.
Da bin iech vroeë dat noa de vakans d’r wekker aafleuft,
en zien dat ‘t wirk ziech werm hat ópjeheufd.

Koofoavend

Noen mós miech ins jet van ’t hats,
d’r koofoavend i Kirchroa is doch jet vuur de kats.
Iech koeët bauw nurjens mieë tsereeët,
’t jeld is i Kirchroa doch nuuks mieë weëd.
Sjtong iech doa vuur jesjlaose dure,
da weëd me doch jetswónge tse joa noa ós bure.
D’r koofoavend is i Kirchroa oes-jesjtórve,
en dat maat miech doch waal jroeëse zörje.
Iech wil janit noa Heële joa,
mer mós, omdat vöal Kirchröadsjer jesjefter miech in de kauw losse sjtoa.

Oes-sjloffe

Iech weul zoeë jeer ins ’t zóndiegs oes-sjloffe,
jet woa iech al joare óp duch hoffe.
Ummer vöal tse vrug de oge op,
iech houw miech nieëkste wèch mit d’r hammer dróp.
Durch de wèch kapot wie inne hónk,
dat is doch nit mieë jans jezònk.
De oge vol mit knies,
nog wen iech in de bótram bies.
Deë leve va miech likt nog tse rónke,
bij miech likt d’r daag al vrug tse lónke.
Da jon iech mer jet sjrieve,
vuur iech mit ’t wèsjlepsje i mie jezich jon vrieve.
En da kieke wat d’r zóndieg ós bringt,
vuurdat de wirkwèch werm aavingt.

D’r tsankdokter

Weest uur dat óch nog va vruier,
bij miech zitst ’t in d’r kop wie e jroeës ónjehäuer.
Vruier óppen sjoeël wie die jries bus doa sjtong,
en vier noa sjoeël moeëte mit loeëd in de sjong?
Zal dat noeëts kanne verjèse,
main jod, wat han iech miech doe verbèse.
’t Sjpoeëkt miech hu nog durch d’r kop,
vroag miech aaf of ‘t oeëts ins sjtópt.
Vier kinger moeëte ee vuur ee dee waan in joa,
wen iech draa dink, han iech werm d’r sjwees in de heng sjtoa.
D’r tsankdokter mit zieng konzorte,
koeëts nuuks zage, jong allemoal ohne worte.
Da kroogs te de kaat mit d’r naam van ‘t nieëkste kink,
e trauma wen iech noen nog draa dink.
Vroeë dat vuur de kinger hu alles angesj jeet,
en dön besjpaart bliet al dat tsankdokterleed.

Ós kats

Ózze klinge dikke bandiet
is ‘t wade bis heë e vuejelsje tse pakke kriet.
Sjtonde versjtópt heë ziech sjiel hinger ing plants,
en ópins da ziet heë zieng kans.
Da sjpringt heë drop aaf,
en dat brengt deë miech da óch jans braaf.
Mer iech bin nit jek en hod sjun de duur tsouw,
en da móts te ins jet hure wat e jemauw.
D’r jouwe kloeët deë meent ‘t jód,
mer iech wees nit wat iech doa mit mót.
En da al dat jebuttel in d’r jaad,
woarum jeet heë noen nit hinge in de vaat?
Alles buttelt deë miech werm droes,
kets-je jank doch jage op die moes!
‘t Is en bliet e ejewies deer,
en doch han iech ózze sjwatse kater jans erg jeer.

Kalle via d’r whatsapp

Mitee kalle is oes de auw doeës,
óp d’r daag va hu weëd me óp ing anger maneer loeës.
‘t Weëd alling nog mer jesjrève,
vroag miech aaf..woa ‘t kalle is jeblève.
Dat me kallet jans perzeunlieg,
iech teëje dich en doe teëje miech.
Doezend moal kieke, iech erjer miech jreun,
mer dat is hu sjiengbaar jans jeweun.
Ze zitse neëveree en zage jee woad,
main jod, da weëd iech doch zoeë koad.
‘t leefste rieset iech dön dat dink oes jen heng,
mer iech wees ’t is besser wen ich miech doa nit in meng.
‘t Mós ja jidderrinne zelver wisse wat heë deet,
mer die lu dunt miech waal e bis-je leed.
D’r tillefóng is ’t janse leëve,
de wöad weëde alling nog mer via d’r whatsapp jesjrève.

Kirchroa is i noeëd

Ózze Joep, inne sjtaatse keël,
ós Roda mit de klure sjwats en jeël.
Ós WMC mit moeziek oes de janse welt,
dat weëd sjpare dat kost ós jeld.
Mit vasteloavond weëd jedrónke en jelaad,
an d’r kater weëd pas sjpieëder jedaad.
D’r janse auwe maat besjteet nit mieë,
dat deet ós doch allenäu jans vöal wieë
Jesjefter zunt oes Kirchroa voet jejange,
hat de jemeende dön da zoe losse hange?
De nui banke weëde oesprobeerd,
‘t auw tsentroem is oes-jerangeerd.
De sjup en d’r bagker sjtunt jereed,
en vier kieke wie deë durch ós Kirchroa jeet.
Vier wille jesjefter en jemuutliegheet,
benuid of dat klapt of dat ‘t ós jeliech leed deet.
Mer ’t mós noen jet passere, Kirchroa is bauw doeëd,
vier zunt en blieve vuur Kirchroa en zicher in d’r noeëd.