’t Marloes Lammers-Hoekstra woeënet joarelank boese Kirchroa en wie ’t tserukkoam woar ’t zoeë jek noa alles wat mit ’t plat tse maache hauw dat ’t e busj-je oesbraad. Vanaaf die tsiet sjrieft ’t rejelmieësieg in ’t plat.

Erposjtroas

Klinge kröatsj 
óp en aaf durch dieng eje stroas
va ek bis ek
hin en tseruk, nit wieër
d’r roller vluut mit diech voet
Erposjtroas
D’r hoaresjnieder kiekt óp en winkt
‘ziech vuurzichtig kink’
Oma Sjpierts mit kachelpoets
’t sjtuupje mós blinke, sjwats
Zon maat vroeë
va ek bis ek

Nui-joar

Went d´r sjwaam is
ópjetrókke
likt ´t nui joar wie
e ónbesjrève blad
ós an de vus

Jouw vuurneëmens
frisj jemaad
ligke an `t end
van d´r jannewaar
uvverlofe, platjetroane
alwerm verjèse
bij ´t aod papier.

Betse wunsje allenäu!

Nui Leëve

iech zien diech
nog zitse
e bóch in heng
d´r auwe sjtool
oeëts mósjreun
versjlèse
noen sjteet e hei
ópjefrisjt
knaljeel
’t kinkskink
e bóch in heng
nui leëve


Wie sjun
Inne frisje wink is ópjesjtaoche
verdrieft de wermde oes jen hoes
Óp d’r balkong sjton iech tse jenisse
van de keulte óp mieng hoed

De kroats losse zich drieve
d’r wink nimt ze jans ainfach mit
ing letste röngde um d’r  toere
pas doanoa hant ze endlieg vrid

mit vöal sjandaal zukke ze a pleëtsj-je
en sjtrieje um de dikste tek
pas wen alles óp zieng plaatsj zitst
weëd ’t sjtil doa in deë ek

Iech zien de lóf lanksaam verklure
d’r oavend vilt, de naat bauw doa
nog eemoal kiek iech uvver velder 
wie sjun is doch ós Kirchroa

Ummezeus

Wie sjun de loeët vrug in d’r mörje
va wies bis dónkeljries de kluur
uvver reën han iech  jing zörje
wiese wulks-jer drieve d’rvuur

Iech kuet hei sjtonde va jenisse
jeweun vanaaf mienge balkong
’t bild verendert ummer, móts te wisse
doa broech iech zelver nuus vuur tse don

Ummezeus zunt winnieg dinger
evvel dis is antree vrij
vöal lu kómme noeëts d’rhinger
wie sjun de natoer is bij ós hei

Ze kieke alling nog mar noa ónge
hönne himmel e sjirm noen is
zunt mit nuus angesj mieë verbónge
iech kiek erópper en jenis

Leef lu, don d’r kop ins heëve
lek jeweun ins voet dat dink
angesj hat me ’t  janse leëve
noeëts jepreufd d’r frisje wink

Los de oge ins jenisse
van al dat sjuns dat vuur hei hant
de natoer die lieët ós wisse
d’r winkter bauw kunt uvver ’t land

maach tsiet óch vuur de kling momente
die me jiddere daag wal vinge deet
me kriet jeluk tseruk mit rente
óch al hat me ’t nit breed.

Vier ‘t leëve

In ’t deepste van de naat
wie ’t  duuster woar en sjtil,
mieng dreume miech tseruk jebraad
noa woa mie hats jeer zieë wil.

Woa de eldere jewoend hön leëve lank
doa han iech  troeës jezoeëd,
iech sjtong, wie vruier, in d’r jank
en han de sjtimme jehoeëd.

De omaats en opaats, tantets mit nónk
neëve en nieëte, óch die va wieër aaf,
’t hoes zoos vol, en jinne hool d’r mónk
’t woar jet wie in inne doevesjlaag.

Kóm erin kink, zaat de tant Keet
vier viere hu ‘t leëve,
ejaal wie diech d’r hód och sjteet
doe móts ‘t alles jeëve

Iech zoog de jezichter, ’t maachet miech vroeë
iech ruuchet d’r kaffe, frisj jemaad,
vlaam van d’r nónk Piet, dat preuvet iech zoeë,
e hauw vuur jidderinne e sjtuk mitjebraad.

In miene droom hool iech ze allenäu vas
en vertstellet hön wie iech ze mis,
kink, zaat miene pap, los los die las
d’r doeëd is wie e is.

Iech zaat ze allenui adieë
d’r droom woar bauw jedoa,
vuur de famillieë hool iech miech vrieë
in d’r duuster loos iech de troane joa.

Oam hoale

Dunne wiese nieëvel uvver velder hingt
de zon broeng bleer jood deet klure,
wat de natoer ós in dis joarestsiet vertselt
lieët mennieginne noa tse hure 

Maach óp die oge, hoal deep oam
preuf ’t noajoar op de tsong, 
los voetvluge oes diene kop auwe kroam
huur ’t kraache va bleer ónger dieng sjong.

’t Is jraad dis joarestsiet die me jenisse mós
de klureprach, d’r frisje wink,
I jedanke los iech d’r zommer los
treën durch de bleer wie a kink.

Nem in diech óp wat noen is tse zieë a kluur.
binnekóts sjteet d’r wiese winkter werm vuur de duur.

Inne prins

’t Woeënt inne prins in mie elderlieg hoes
wat zouwe ze doa noen va vinge?
vasteloavend woeët bij ós kreftieg jevierd
iech huur ze de lidsjer nog zinge.

’t Woeënt inne prins in mie elderlieg hoes
häue ze dat oeëts kanne bedinke?
doa woa hön poete ’t leëvenslit zoge
ze jönge ziech zicher ee dróp drinke

’t Woeënt inne prins in mie elderlieg hoes
is dat da nit vuur tse laache?
woa miene pap oeëts d’r könnek woar
deet noen d’r prins d’r deens oesmaache.

’t Woeënt inne prins in mie elderlieg hoes
ing  jewaltieg sjun tsiet weëd hem jejund
en went óch heem de balke kraache
dat dan besjtimd mieng eldere zunt!