Mathieu Loop

De famillieë Loop woar jans aktief in de koeltoer. De Sjevemeter Jonge besjtónge zoejaar oes tswai breur Loop en die maachete in de joare dierek noa d’r krig revues óp Sjevemet. Evver d’r Mathieu is ing jesjiechte apaat. Heë sjrievet mit name tejater, woeët inne van de jroeëse lu ater ’t Streektheater i Heële en ’t sjtuk De Blutsj weëd hu tser daags nog uvveral ópjeveurd.

Bij ing broetsmès hingenaa in kirch

Went me ’t Zóndes i jen kirch
In de bank zitst of me sjteet,
Kan me van d’r preëdiegsjtool hure
Weë in de kómmende wèche trouwe jeet.
Noa de mès kan me da hure:
Has te ’t óch jehoeëd va dem,
Iech mint ze häue sjloes jemaad
En noen trouwt ’t nog mit hem.

Och jummieg nee, doa hinge kunt ’t,
’t Hat ziech zelver óch jehoeëd,
’t Is ziech zicher jon uvvertsuge
Of ’t ’m noe jeleuve koeët.
Iech han jehoeëd (weëd da jewiesjpeld
En jeroddeld mennieg woad),
Jemintlieg dunt dat da die vrauwlu
Die jinne krege an d’r droad.

En went zoeë meëdsje da jeet trouwe,
’t Kink leuft uvver va jeluk,
Weëd ’t durch d’r drek jetrókke,
Zoeë mar hinger ziene ruk.
A jen kirch sjtunt ze tse jape,
Of d’r broetstsóg nog nit kunt,
Iech verwónger miech da ummer,
Wievöal lu noan kirch da junt.

’t Hoepertieng en Berb junt kieke,
’t Truutsje diekelt hingenaa,
En da kunt óch nog ’t Mieke,
D’r manktel uvver d’r sjótsel aa.
Noe weëd ’t tsiet, ze mósse kómme,
En joa, doa kunt d’r ieësjte waan.
Kóm Hoepertieng, vier junt erininer
’t Sjunste pleëdsj-je mósse vier han.

De Broet sjtiegt oes, besjtiegt de trappe,
’t Berb nuisjierieg um ziech drieënt,
’t Is in ’t wies, wat zeës te Mieke
Dat janse kleed, dat is jelieënd.
Noe kiek ins wat ’t óp d’r kop hat,
En deë sjlaier vuur de moel,
Woa kanne die ziech dat va laiste,
Zie vadder wirkt mar óppen koel.

En zieg ins hem, kiek ’m ins lofe,
Dem kan iech jaroes nit versjtoa,
Dat deë ziech jraad zoeng kats moeët trouwe,
Heë koeët wal noa e bejrepnies joa.
Mie leefste miensj, sjwieg miech va dem,
Mieng doater heem die wool ’m nit,
(Mar bij ziech zelver dinkt die vrauw,
Häu dat sjoaf mar inne mit),

En wat hat heë vuur ing mantoer,
Heë sjteet joa dróp wie sjuppe boer,
En kiek ins doa die auw d’rhinger,
Mit babbelotte wie de kinger.
Zieg die meëdsjer ins, die brónke,
Wat hant die aa, mie leefste oas,
Berb noe kiek, dat zint joa kleier,
Jelieënd doa oave a jen sjtroas;

Dat roza doa mit kótte mouwe,
Iech dierek tseruk werm koeët,
Dat hat nog vlekke va mieng doater
Wie die noe lets ins brónke moeët.
Went d’r broetstsóg óp d’r koer is,
’t Bruutsje mit zie sjneiwies kleed,
Zeët ’t Berb an ’t Fieng en Nis:
Iech jeleuf de mès bejinne jeet.

Ze junt eroes op heem óp aa,
En moele nog jet druvver noa.
Doe zeët ’t Truutsje en ’t Berbsje:
Iech jon erin, iech han nog nuus jedoa.
Iech wees nit wat die lu draa hant,
Zoeëjet dat deet de duur doch tsouw,
Ze broeche Joadeshoes mer vuur tse jape
En mene doa wuur moeëde-show.

En da dat moele en dat klafe,
’t Is d’r naid, deë dat mar deet
Me mós d’r miensj als miensj bekieke
En hem nit mèse noa zie kleed.
Vuur Hoepertieng en Berb en Mieke
Doa han iech dizze road mar vuur:
Uur móst uuch zelver mar bekieke
En kere vuur de eje duur.

1948