Maurice Hinzen

D’r Maurice sjrieft: lidjer, jediechter, jesjiechtens, kingerjesjiechtens, theater en alles wat ‘m zoeë ivilt. Is vanaaf 2025 sjtadsdiechter van de jemeende Kirchroa.

D’r pienzel (oes “Miensjemiensj”)
D’r dieriejent, Histor Sikkens von Flexa III, woar jraad veëdieg mit ing konzeët-rees va zivve wèche durch de binnenlande va Schiermonnikoog mit de moeziekere va “Koens Uvver I-bildoeng”, of kót jezaad : ”K.U.I.”. Noa zivve wèche woar ’t jód heemkómme en d’r Histor Sikkens von Flexa III vräuet ziech óp ing paar daag oane proof, sjtukker of moeziek, alling vrij tsiet. Zieng vrauw, ’t Kit va Beits bis Beesel, zoog dat evvel jans angesj en acapella kroog d’r Histor jezaad wat tse doeë woar. Boaven-aa de lies sjtóng de moer in d’r jaad.
De moer in d’r jaad muet ejentlieg ins ópnuits jeverfd weëde. ’t Wies woar allang nit mieë wies en hei en doa hauw de natoer d’rvuur jezörgd dat e deel van de moer nit óngerdóng vuur ing reliëf-kaat oes d’r Bosatlas. De moer kuet wirklieg inne nuie pienzelsjtrich jebroeche.’t Woar jee tsezamesjpel tse vinge en de solo’s va Modder Natoer woare nit tse uvverzieë. En zoeë koam ’t dat heë d’r dieriejentekuul i-toesjet vuur inne sjtramme verkenshoare-pienzel.  Als ieëtsjte bekieket heë ziech ’t sjtuk ins jód va kótbij, loeret noa de lestieje passages en besjnautset ziech de valsje noeëte. Heë zoog dat ’t e sjwoar sjtuk woar en dat heë al zie könne moeët i-zetse um dis konzeët jód uvver de buun tse bringe. Hei joof ’t jing proof en zieng vrauw woar ’t lestiegste poebliekoem.
Heë laat ’t noeëtepapier vuur ziech óppen eëd doamit dat alles propper bloof, toesjet ziene sjtramme antsóg in vuur e sjun, sjwats mit wies aafjezatsd aasjtriechers-kabäusje, hoalet mit links d’r dekkel van de verf aaf en sjnappet ziech mit reëts d’r nuie pienzel. Häusj duiet heë de verkenshoare in d’r pót en vóng in “drei-viertel-takt” aa tse miesje, ee, tswai, drei. Ee, tswai, drei, inne jemuutlieje Engelsje wals um mit aa tse vange, ee, tswai, drei. Noa ’t miesje van de verf hoof heë d’r pienzel óp, loos nog e paar drupe tseruk valle en toepet mit ’t hoots van d’r pienzel vunnef moal óp d’r rank. In d’r janse jaad woar jinne laut tse hure. Zieng linker hank hoof heë mit de palm erópper en de reëtserhank mit pienzel tsieteret e bis-je. Die hank wós wat noen koam en wadet ónjedóldieg óp e tseeche va links. ’t Sjtuk koeët bejinne…..
Jans adagio woeëte de ieëtsjte strich óp de moer aajebraad, va links, noa reëts en tseruk, ruiieg en häusj. Mit vaste hank en lieëte tswang joof d’r pienzel ziech uvver an d’r wil van ziene maister en de verkenshoare krauwelete de moer óp d’r takt van d’r Histor. D’r dieriejent tsoppet ziene pienzel deep in d’r pot en tseret de moer mit d’r inne noa d’r angere glissando. Lang, wiese sjtrich die bijee passete en inee sjuvete wie vingere in ing häosj. ’t Sjtuk vóng aa tse leëve en enderet ziech bij jiddere sjtrich. De verkenshoare zoegete ziech ópnuits vol mit deë woenderbare latex en mit inne feste blik in de oge en inne iezere wil sjneuret d’r Histor Sikkens von Flexa III uvver zie noeëtepapier en uvver de sjiekste sjimmel-fiejoere van zie sjtuk. En sjtriech en wies, en sjtriech en wies. In allegro jóng ’t wieër en d’r pienzel hauw jing muite um d’r takt bij tse haode. Eróp en eraaf, va links noa reëts. Ha, de sjpas! Freunde! Das Leben ist Lebenswert!! Wie ing hoemel óp ing blom, wie ing oamezeek óp e naas-jewoeëde bebbelsje, zoeë danset d’r Histor durch ziene jaad en vuur zieng moer. D’r pienzel woar al lang nit mieë nuedieg en vloog durch d’r jaad. D’r Histor sjnappet ziech d’r pot verf ónger d’r linker erm en mit reëts woeët in staccato de moer jebombardeerd mit kladdere verf. Hei en doa woar nog e sjtuksje oane verf en die woeëte flot in flagranti al dente aafjewirkd in pizzicato mit de vingere. De moer, en alles drum erum, woar va boave bis ónge wies en vol jeklatterd mit ing dikke loag flot druejende latex. Lanksaam mar zicher koam d’r kliemax van ’t sjtuk, dat koeët jeweun nit oesblieve!
Al forte woeët de letste druup oes d’r pot jesjnaafd en óp de moer jevempd. Houwt de pauke, sjuuft de sjuve, bloast óp die tröate, ’t wirk is jedoa! Woa blieft miene kliemax, woa is die hoeëje C, woa blieft mieng letste noeët? En doe koam ’t Kit va Beits bis Beesel eroezer en hauw d’r Histor Sikkens von Flexa III jans van alling ziene kliemax….

Ózze dieksiejoneer (oes “Miensjemiensj”)

De juf die joof hu platte les, dat woar nit vuur tse laache
Wie sjrieft me dit en wie mós dat, me hoeët de hiere kraache
Wen me zoeë va vure sjrieft, wie sjrieft me dan va hinge?
En al die wöad die woare ja óp Google nit tse vinge
De sjriefwies is noen angesj wa en jans vöal wöad zunt nui
Dan pak d’r zommersjtaof mar in, dat weëd hu jroeëse kui
Pakt papier en pen eroes, uur kriet noen e diktee
Lekt ós de breer, zoeë date vier, dat vingt aa mit ing “B”

Kingskinger klauwe kazäufelsjer, zoeë vong dat sjpels-je aa
Mar dat woar nog jans ainfach, dat vong aa mit ing “K”
En feëler sjrieft me mit ing “F” en dat hauw óch ing reë
Wail sjrieft me feëler mit ing “V” dan wuur dat ‘ne feëler jeweë
Sjpatserende sjelleboomdräjere sjnappe sjnieppelboeëne-tsoep
Al sjoederends vuur al die wöad, kroge vier e bis-je floep
Vuur al dat wat nog kómme moeët bij ós doa in die klas
Hegkesjtueser, hakkepu, hemmetskneufje, hiemmel-sjraiend, has

’t Diktee vóng jraad pas aa en vier moeëte nog lang helle
Evvel doe passeret jet, dat mós iech uuch vertselle
Ós juf die woar nit al tse jroeës mar woar waal jód besjtukd
Mit tswai van die kabènese die pieng dunt an d’r ruk
Dat zie zoeë breed va boave woar, dat zoog zoeë komiesj oes
Dat hool ziech mar an ’t sjogkele doa oave in die bloes
“Wat uur doa hat”, vroaget d’r Joep,” is dat noen doebel D?”
“En wen iech dat dan sjrieve muet, mós dat mit doebel B?”

Joepeman woa dinks doe aa, doavuur bis doe tse kling
Evvel, mieng D die is flaich doebel, mar de B die sjteet alling
Zoeë zies te mar, ’t is nit alles plat en zoeë hant vier ’t óch jeer
En dat alles en nog mieë sjteet in ózze dieksiejoneer

Los losse (oes “Miensjemiensj”)

Iech han joarelank mit diech jeheld

Diech jesjiechtens vuur ’t sjloffe joa vertseld
Luiere verwisseld en flesj-jere jemaad
Diech jewèsje, tseng poetse jelierd en noa bed jebraad
Iech han diech liere lofe, moele en èse mit mets en versjet
En wents te krank woars diech verzörgd en i-jesjtópd i bed
Diech de welt jetseechd en dieng tröänsjere voet jepuutsjd
Sjoeëlwirk mit diech jemaad en diech van alles verduutsjd
Kingerfester jerejeld, jesjwomme en sjpatsere jeweë
Mit diech jelaachd en jekrèsje en dat alles mit mar ing reë
Doamit dat-s doe liers um óp dieng eje bee tse kanne sjtoa
Wail iech diech oeëts mós losse joa
Noen is dat zoeë wied en dat vilt jaar nit mit
Den doe bis noen waal veëdieg d’rvuur
Mar iech, iech bin dat nit….

Sjwats (oes “Wöad klietsje”)

Verjange klure losse
verloare verlange
verbleeche en vinge
rouw in ’t depe sjwats

Joep hat doeësj (oes “Platbook 18”)
“Da bin iech effe voet wa!” róffet d’r Joep vanoes d’r jank de trap erópper.
“Woa jees te da hin?”, wool zieng vrauw, ‘t Trees, wisse.
“Iech jon ins effe i Zitterd óp d’r Maat kieke of zie doa miene naam ier aa dunt,” zaat d’r Joep.
“I Zitterd? Wat móts doe i Zitterd?”, zaat ‘t Trees verwóngerd.
“Doa is hu Tsint Joep-maat, doa weul iech ins jeer hin.“
“Da maach ‘t nit tse sjpieë en kiek dat-s te miech nit blauw óp heem aa kuns wa, zoenne maat kan jemuutlieg zieë,” waarsjauwet ‘t Trees zienne Joep.
“Maach diech mar jing dikke bee, doa kent miech ja jinne, wie muet miech da ee jeëve wa,” laachet d’r Joep en maachet ziech óp wèg.
I Zitterd aakómme hauw d’r Joep de sjtiemoeng al flot tse pakke en jenós van wat heë zoog. ‘t Weer woar jód, uvveral kröamsjere mit prul, kleiaasj, zissing tsoate showarma en nog mieë tsoate ies. Moeziek in de sjtroase, jemuutlieje luu en in ing polonaise va zes rije dik sjoenkele durch de kröam bis dat heë óp d’r maat aa koam.
“Wits te wat,” daat d’r Joep, “hu don iech ins vejetariesj!” En heë zats ziech óp e terras en besjtellet ziech e beer.
D’r ober woar al flot bij hem. “Zeg het maar,” zaat d’r ober.
“Oeh, inne Hollender….“, zaat d’r Joep,
“Ja, dan häu iech jeer e sjoes estebleef.”
“Een schoes, komt eraan,” zoeë zaat d’r ober en woar versjwoende.
D’r Joep kieket zieng oge oes uvver d’r volle maat en van al deë behai drum erum.
“Een schoes voor u,” zaat d’r ober, zats ‘t jlaas vuur d’r Joep neer en lofet wieër.
“Danke wa!” jrieëmelt d’r Joep en sjnappet ziech ‘t jlaas. Heë wool jraad d’r ieëtsje sjloek neëme wie heë zoog wat in dat jlaas woar. “Euh heer ober, hallo, kóm ins kieke.”
“Meneer?“ vroaget d’r ober.
“Ja, kiekt ins. Iech hauw dóch e sjoes besjteld wa, evvel dat is jee sjoes.”
“Meneer u heeft een schoes besteld en dat heb ik u gebracht.”
“Doe has waal jet jebraad evvel e sjoes is dat nit. Dat is e vlempje, jee sjoes,” menteneret ziech d’r Joep.
“Meneer, een schoes is een schoes en dat daar is een schoes. Ik heb geen idee wat een flempje is!” zaat d’r ober.
“E vlempje, vlempje, jee flempje,” reajeret d’r Joep, “wen iech e sjoes besjtel dan verwaad iech óch e sjoes en jee vlempje!”
“Maar meneer, dat wat u besteld heb en wat ik u gebracht heb, ís een schoes, ik kan er niks anders van maken. Een glas bier met een scheutje donker bier, dat is een schoes!” zoeë zaat d’r ober.
“Betste ober, i Kirchroa wa, i Kirchroa is dat doa e vlempje. Bij e sjoes kunt ieëtsj inne kloetsj dónkel beer en dan ‘t lieët beer boave drop. Dat is e sjoes en dat weul iech jeer han, joa?” tsisset d’r Joep.
“Meneer, dat is een halfom maar dat had u niet besteld!” bieset d’r ober tseruk.
“E haofum? E haofum is e haof jlaas dónkel en da lieët beer, e sjoes hat niet zoeë vöal dónkel beer. Hei verjeet miech bauw d’r zin um e lekker beersje tse drinke! Wit-s te wat-s te dees, wa, num dat jlaas doa mar sjun mit en bring miech mar inne cola.”
“Een cola?” vroaget d’r ober.
“Inne cola, wat kan me doa verkieëd mit doeë wa, hei krien iech doch nit wat iech jeer weul.”
“Prima meneer, regular, light, zero, vanilla of cherry?” jrieëmelet d’r ober.
“Wat?” zaat d’r Joep verwóngerd.
“Regular, light, zero, vanilla of cherry?”
“Jong, los ‘t zieë mit deë cola, bring miech mar e jlaas wasser, jeweun e jlaas wasser,” zaat d’r Joep lais.
“Maar zeker heer, met of zonder bubbels, cactus, cranberry of granaatappel?”
D’r Joep woar vrug heem deë daag……. En nutter.

Kluur  (oes “Wöad klietsje”)

Tsaart jetseerd durch verevlokke lokke wiese beum
Iech dreum en sjtreum durch wiese heng
En ring zunt mieng jedanke die nit mieë jranke
Noa kluur

Poliese kriesje nit (oes “Miensjemiensj”)
Al wèche woar ‘t Klöas-je durch de boed an ‘t sjneure en zóng d’r inne noa d’r angere vasteloavendssjlajer. Dat hauw heë jelierd van d’r opa en de oma. Die zatse ummer die lidsjer óp went d’r klinge doa bloof sjloffe. Da woeët óp d’r zölder ‘t jroeëse vakanskóffer jekeerd en koam ‘t Klöas-je um de tsing menute eraver mit werm jet nuits wat heë ziech aajestreufd hauw. In inne vale jabberdien mit zonnebril óp als sjtuur-insjpekteur. Of in e aod badpak van de oma als zoeperheld. Die hauwe ummer vöal sjpiere in de erm en óp de brós en doavuur duiet heë ziech ummer ing haffel zökke vure noa dat badpak in. Evvel die zökke sjuvete ummer wieër eraaf woadurch d’r jong mieë óp d’r opa liechet wie óp inne zoeperheld. Of heë koam als kieper eraver mit de auw wirkhäösje van d’r opa. In dat kóffer zoos ummer waal jet en doamit vermaachet ‘t Klöas-je ziech priema. En dan die lidsjer. De auw Sjpètsiejalietète woeëte jries jedrieënd óp d’r auwe platesjpiller en heë zong ze allenäu. Nit ummer richtieg, heë woar ja pas veer, evvel va hatse. “Vier hant nog nie zoeng pratsj jehad, oe-ja-ja” of “Iech wil nit blauw zieë mar óch nit jreun zieë” en bij “’t Sjunste óp de welt” wiezet heë ummer al laachends óp ziechzelver en zaat da: “Dat bin iech wa oma!”. En de oma koeët nit angesj als wie zage: “Joa jong, besjtimd!”
“En, kameraad”, zaat d’r opa an ‘t Klöas-je, “Wat wils te da dis joar weëde mit de vasteloavend?”
Doa hoevet ‘t Klöas-je jaar nit lang uvver noa tse dinke. “Ja vunk,” zaat d’r jong (heë hauw jet muite mit de “r”), “Iech weëd polies, opa! Inne lichtieje polies mit kap en van die wiese sjtefe óp de mouwe en inne leem um. Dat miech de bóks nit aaf loetsjt.”
“Oeh, inne polies, wat sjun! Dat is jans jet angesj wie d’r Mickey Mouse va vurrieg joar wa,” zaat de oma vanoes de kuche woa zie tser tsóg woar um inne telder poefele tse maache. Dat kostuumsje woar, aateraaf jezieë, jee sukses. Die uursjer jónge nog en dat sjwats neës-je woar óch jee probleem. Evvel die jroeëse wiese häösje die doa bij hoeëte, woare drei moal nieks. ‘t Klöas-je verzukket ummer zie peks-je drinke doamit tse pakke en houwet óngertusje drei jlazer beer van d’r dusj aaf en sjnappet dat peks-je ummer zoeë jód vas, dat de haofsjeed doavan al uvver d’r jong hin sjprietset. Doabij zakket hem óch ummer de bóks aaf, wail de helpe nit richtieg hólpe. Dis joar jong dat nit passere, den heë woeët polies. Mit de mama hauw heë dat al oes-jezoeëd en wie heë dat eemoal aa hauw, zoog heë wirklieg jevreks oes. De bóks moeët waal jet kótter en de sjouwerkepsjere moeëte nog vermaad weëde. De patsj woar jet tse jroeës evvel mit de uursjer van d’r Mickey drónger passet dat perfek.
“Mama, kien iech óch e sjis-jeweel?” wool heë jeer wisse.
“Nè jong, dat ving iech tse jevierlieg, dat dunt vier mar nit. Sjnap diech mar ing banaan oes de sjoal, dees te doamit sjisse, wa.”
En doa sjneuret d’r polies mit Mickey Mouse uursjer links en reëts neëver zieng poliese-patsj en zoeët ziech ing sjtoer banaan oes. “Lóf alaaf of iech sjis!” róffet heë tjeën jidderinne dem heë tjeën koam en went hem dat tse lang doeret, dan trók heë zieng sjis-banaan oes d’r reem en róffet: “Paaf, iech han diech jebanaand!”

Vasteloavendsmondieg en d’r óptsóg trók durch jen dörp en bij opa en oma langs ‘t hoes. ‘t Klöas-je woar al um haover zes wakker en sjtong in zie poliese-kostuum neëver ‘t bed van d’r opa en de oma. “Ópsjtoa, ópsjtoa! Iech wil óptsóg kieke en Pins kieke en sjnuuts vange en alaaf lóffe en fiete èse en sjnuuts vange en alles!”
“Jong, noen dóch ins häusj,” zaat d’r opa, “iech han koalieg de oge óp, iech kom, iech kom.”
“Oma, oma! Sjtank noen óp, oma, angesj zunt viel tse sjpieë!” zoeë sjtong d’r jong tse sjpringe neëver ‘t bed bis dat zie alletswai óp sjtónge.
“Has te die kostuum al aa, zien iech?” zaat d’r opa, “Mar woa is die sjis-jeweer hin?” “Ópjejèse opa, poliese dunt óch èse wa,” zaat ‘t Klöas-je en kieket verwóngerd noa d’r opa. Dat deë dat nit wós, wat jek.
“En noen da? Vier hant jing banane hei, wie wils te dan noen sjisse?” wool d’r opa jeer wisse.
“Jekke opa, iech han jet lam sjieks jevónge in de ieskas. Inne bouzouki! Sjiek wa!” laachet d’r jong. En doe zoog d’r opa de vuur de haof sjeed jekwedsjde komkommer hinger d’r poliesereem zitse.
“Na dan vöal sjpas doamit kameraad!” jrieëmelet d’r opa en zaat tjeën de oma: “Dan mar middaag oane sjlaat wa.”

Boh wat woar deë óptsóg sjun! ‘t Klöas-je kieket zieng oge oes noa al dat sjuns wat vuurbij trók. Heë danset mit jiddere jroep mit, sjtaunet uvver al die klure en lu die mithellete. Jee lidsje woeët uvverjesjlage en mit ziene bouzouki kroog heë jans vöal lu an ‘t “Alaaf” zage. De komkommer hong al wied oesee evvel dat maat inne richtieje polies nieks oes. Dat ummer mieë doavan an d’r bóksereem bloof hange, sjturet d’r jong óch al nit. Jreun óp blauw darf jedrage weëde wa. De klumpsjer die jewórpe woeëte, loos heë evvel ligke. ‘t Klöas-je wool alling mar sjnuuts van d’r Prins han, va jinne angere. Die woare ‘t aller, aller, allerlekkesjte van d’r janse óptsóg, zaat heë. En ‘t woar al bauw ezoeë wied dat d’r Prins endlieg koam. Dat wós ‘t Klöas-je al wail doavuur ummer ieëtsj d’r waan koam van d’r Elfjesroad. Deë waan kank heë waal wail heë dem sjtom vóng.
“Oma, die van de Elfjesload wa, die hant ja jaal jing vluejele oma, wat sjtom.”, zaat heë dan. Wie d’r Elveroad vuurbij koam, wórpe óch zie van alles oes.
“Alaaf!” róffet d’r opa en van boavenaaf woeët e tablet sjokkelaad jewórpe. D’r opa verzukket die tse sjnappe evvel dat floepet nit richtieg en tróf ‘t Klöas-je midde óp de naas.

“Klöas-je!” róffet d’r opa oes, “Jeet ‘t? Has te diech pieng jedoa?”
“Opa, ‘t jeet,” zaat d’r sjtoere polies, “iech kriesj nit!”
“Oejaa!” keëket de oma, “D’r jong hat ing blódnaas! Kóm flot erinner mit diech.
“Iech wil nit elinnel, iech wil sjnuuts van d’l Pins han!”
“Dan mós d’r Prins mar wade,” zaat de oma, “Vier kieke ieëtsj ins noa dieng naas.” En doa jong ‘t Klöas-je mit de oma erinner, ‘t woeët inne zakdóch jesjnapd. ‘t Klöas-je koeët óp de bank jon zitse mit deë loemel in ‘t jezich en ‘t köpje noa hinger.
“Iech wil sjnuuts vange en anaaf zage, iech wil sjnuuts vange en anaaf zaache,” zaat heë verdrislieg evvel kriesje dóng heë nit. Poliese kriesje nit.

Noa vunnef menute óp die bank woar ‘t blouwe jesjtópd en dórf ‘t Klöas-je werm ópsjtoa. D’r Prins hauw heë jemisd, ziene sjnuuts hauwe besjtimd angere jevange en die zose noen lekker heem, tse jenisse van de lekkesjte klumpsjer die ‘t mar jieëft óp de welt. En heë hauw nuus.
“Oma?” vroaget heë, “kans te nit effe belle mit d’l Pins of heë nog sjnuuts hat vuul Klöas-je?”
“Ach leve, iech weul mar dat dat kuet,“ zaat de oma en duiet d’r jong ins richtieg.
D’r opa koam ‘t tsimmer erinner en zaat an d’r jong: “En kameraad, has te ’t uvver-sjtange? Deet dieng naas ‘t nog?”
“Joa opa, die deet ’t nog, iech kan nog jód luuche mal opa? Iech han alling nieks um tse luuche.”
“Is dat zoeë? Ja dan zalle vier ins kieke of vier doa jet aa kanne doeë wa. Jees te effe mit miech mit eroezer?“ jrieëmelet d’r opa en lofet noa de vuurduur.
“Wat has te jedoa?” wool de oma jeer wisse.
“Kóm doe óch mar mit, dat vings doe óch sjun,” laachet d’r opa.
“Opa, iech kom al!” róffet ‘t Klöas-je, sjneuret hinger ziene opa aa en sjnappet hem bij de hank. Wie d’r opa de vuurduur ópmaachet, wós ‘t Klöas-je nit wat heë zoog. Doa sjtóng, vuur de duur van opa en oma, d’r Prinsewaan! En d’r Prins koam van ziene waan eraver mit zieng tswai erm vól mit sjnuuts, sjokkelaad en allerhande lekkere zaachens die jód zunt vuur poliese mit inne tèsjedóch in de naas en ing versjangeleerde komkommer an d’r bóksereem.

“Alaaf, klinge polies!” zaat d’r Prins en ‘t Klöas-je woeët bauw verbórje ónger deë haffel zusse kroam.
“Alaaf…” zaat heë häusj an d’r Prins en knoevelet de Hoeëgheet va hatse. Opa en oma sjtónge ziech dat, erm in erm, tse bekieke mit inne jroeëse laach óp ‘t jezich. “Wie has te dat jerejeld?” vroaget de oma en bloof noa d’r jong kieke.
“Iech han nieks jedoa,” zaat d’r opa. “D’r Prins is zelver bij de poliese, zoog wat passeret mit d’r jong en is blieve wade. ‘t Jeuve zoewiezoeë tse winnieg löcher in d’r óptsóg dis joar, menet heë.”
‘t Klöas-je drieënet ziene kop noa opa en oma en e kling tröansje lofet uvver zie laachend jezich. Poliese kriesje nit mar aaf en tsouw darf dat waal, va vräud.

Sjieëmer  (oes “Miensjemiensj”)

Iech krien heemwieë noa hu
wen iech an mörje dink
Jon iech noa jister tseruk
zuk iech verloare jange jedanke
die in d’r sjieëmer hange

Zommer (oes “Wöad klietsje”)

Los de zonnesjtroale sjienge
Los diech los mit fiengelienge
Los de wermde diech ins duie
Los ’t auwe, jrief ’t nuie
Los ’t sjurje mit de zörje
Los diech joa en dink an mörje
Los ins joa en jon jenisse
Los ’t dinke en ’t wisse
Los ’t wade, maach diech sjpas
En hod ’t los losse nit mieë vas

Hoemele (oes “Wöad klietsje”)

Hoemele zunt jraad wie bije
Zelfde kluur mar dan tsevreie

Noajoar (oes “Wöad klietsje”)

Wen de letste zonnesjtroale
Häusj hinger beum versjoale
Verzukke um durch bleer tse sjienge
Durch jreun en broeng en roeë jardienge
Dan wees d’r janse beusj besjeed
Dat d’r zommer sjloffe jeet
Ónger ing werm noajoarsdekke
Vuurdat d’r winkter ziech kan sjtrekke