Mia Engels
’t Mia Engels woeët jeboare óp Sjevemet in 1941. ’t Sjrieft van al: jediechte, jesjiechtens, ’t is mitjlied van d’r Dialekverain Kirchröadsjer Plat én iere-mitjlied van d’r Wauwel. Het sjrievet óch kingerjediechs-jer in de joebielejoemszamloeng van d’r Dialekverain. In 2008 koam ziene ieësjte jediechtebundel oes: Mit hats en zieël.
Me zeët
Inne deë alles vertselt
zie janse leef en leed,
deë hat ’t hats óp de tsong,
bij alles wat e deet.
Inne deë óp alles sjoebt
ummer mit de moel bij d’r hank,
deë hat hoare óp de tsong,
dat is aljemeen bekankd.
Inne deë alling nog mar sjwats ziet
en alles hat verloare,
deë hat d’r mód in de sjong,
dat ziet me oane tse vroage.
Inne deë e versjprèche deet
mit de hank óp ’t hats,
mós dat hoade ejaal wat kunt,
dat deet me joa nit vuur de kats.
Inne mit ’t hats in d’r boam,
deë hat ’t effe sjwoar.
Doch sjwatse wólke trekke voet
en de loeët weëd werm kloar.
Inne deë sjtomme kal deet,
en meent e hai óch nog reët;
deë hat inne sjlaag in ’t kóffer,
angesj….is deë miensj nit sjleët.
Inne deë oane jeveul en jewisse
uvver angere ónjeluk bringt;
deë hat d’r däuvel in ’t kruuts,
ejaal in wat vuur sjproach deë zingt.
Dan is doa nog de vót mit oere,
zoeë inne richtieje “dui miech doa”;
deë alles deet wat angere zage,
oane weerwoad, waal tse versjtoa.
meëts 2000
E sjtil moment
E moment, ’t is jans sjtil,
me kan de sjtilte hure.
Alsof me alling is óp de welt,
in ing sjtilte mit doezend klure.
Behai en radauw, jans wied voet,
sjtilte, wie ing dekke um diech hin;
de jedanke sjweëve
en me veult ziech jans alling.
Me weëd ziech bewós,
van d’r zin en ónzin óp dis welt;
’t is alsof e lit aa jeet;
dat nuus mieë verbórje hilt.
Ónreët, jewalt en krig,
drei wöad mit sjtroom jelade;
woarum, woavuur, wat is d’r tswek,
wat sjteet ós nog tse wade?
In dat sjtil moment,
ziet me óp ee moal jans kloar;
de welt die drieënt durch;
nuus bliet wie ’t woar.
Da kan me alling mar hoffe,
óp e sjtil moment vuur de janse welt;
zoeëdat vuur endlieg bejriefe,
wie kling en tserbrechlieg ze is,
ós welt.
oktober 2000
Jedanke
Jedanke zint wie d’r wink
deë ummer werm bereurd,
deë ópjaagd en teëje hilt,
da werm jans häusj keurt.
Zoeë wie d’r wink in ’t vrugjoar
kanne jedanke sjtuurmiesj zieë.
En ’t kos da jans vöal kraf
alles werm óp ing rij tse krieje.
Jedanke wie d’r zommerwink,
zint hatslieg en tsevreie,
dunt zoeëjaar ’t ónjemaach
mit leefde sjun umkleie.
Jedanke wie inne herfs sjtórm
dunt ’t jemuud jee jód,
ziet me sjtat zon alling nog sjatte,
deet me ziechzelf vöal tse kót.
Jedanke wie inne winktersjtórm,
maache ’t hats hel en kaod.
Oane versjtendnies en bejrif
weëd me als aintseljenger aod.
Jedanke, ze kómme en junt,
jraad zoeë ónjenued wie d’r wink.
En in de letste leëvensdaag,
zint ’t döks jedanke wie van e kink.
fibberwaar 2003
D’r wink
D’r wink is nit tse haode
bloast daag en naat.
Brult en fluustert
keurt en jaagt.
D’r wink is nit tse haode
wirvelt en tielvert um de welt,
jaagt in zieë de welle hoeëg
mit inne sjwónk vol jrel.
D’r wink is ummer doa
vertrouwd en vreëm,
Kuumt en huult
’t is döks alsof e beënt.
D’r sjrai vuur hulp,
’t róffe i noeëd,
numt e mit óp zieng rees
boave durch jen loeët.
D’r wink deë brult en huult
oane mitlieje, vol woed,
vol kraf en mit radauw
jaagt de wólke durch jen loeët.
’t Jrellieg fluustere van d’r wink
jeet um de janse welt,
en d’rjinnieje deë loestert
wees, wat d’r wink vertselt.
oktober 2004
Heemwieë
Weë kent ’t nit, heemwieë,
e jeveul nit tse besjrieve.
Óp ee moal is ’t doa,
lieët ziech nit verdrieve.
Heemwieë, noa de kingerjoare
oane zörg, frank en vrij.
Woa meersjer nog meersjer woare,
mit sjpruchsjer wie, Pietsje kóm ins hei.
Heemwieë, noa daag vol zon
noa ing loeët himmelsblauw.
Woa in wiese wulksjer sjweëve
oane tsiel, oane tsauw.
Heemwieë noa leefde,
oane bediengoeng sjpure,
’t jeveul dat jeluk heesj
in al zieng facette en klure.
Heemwieë noa ’t leëve
vol leefde en vrundsjaf,
vol harmonie en jeluk,
vol leëvensvräud en kraf.
Heemwieë noa de hemet
woa me jeboare is.
Dat jeveul va heemwieë
is ’t sjlimste, jans jewis.
joelie 2004
Ing drupel reën
Ing drupel reën óp mieng hank
is wie e jroeës, kling wónger,
tserbrèchlieg en beweëglieg
hat ze miech zoeë mar vónge.
Ing drupel reën óp e blad
is wie ing perl oane kette.
De klure van d’r reënboag
de sjunste moestere drin trekke .
Zoeëmar ing drupel reën
e wónger van de natoer,
Ing drupel vol kling kristalle
die óplueze óp d’r doer.
Ing drupel reën, jans jeweun,
luest óp in de ieëwiegheet.
inne zonne-nieëvel maat ziech breed,
ing reënwólk an d’r himmel sjteet.
Miljoeëne drupele reën,
jans sjtil noa ónge sjweëve,
vol kraf en energie
sjenke ze de eëd nui leëve.
joelie 2010
Oavendwink
Went noa inne werme zommerdaag
d’r lauwe oavendwink miech umermt,
uvvervilt miech ing melancholie
die hats en jees verwermt.
De jedanke junt noa vruier tsiete
woa alles nog jans ainfach woar.
Woa kinger nog kinger woare
oane handy en diejietaal jevoar.
Woa lu jans zelfversjtendieg
vuur ee doa woare, oane tswank.
Bij hatspieng en leed
woar ummer ing truestende hank.
Jidder miensj deë tsellet
aod of jonk, dat woar allelee.
’t Woar leëve en leëve losse
i vräud en leed haode mit ee.
Óp eemoal keult d’r wink aaf,
iech kom in de tsiet tseruk,
’t weëd kaod en iech wees
erinneroeng is wat uvver bliet.
joelie 2013
Sjpatseerjank
Inne sjpatseerjank durch d’r busj,
Jans vrug in d’r mörje.
is wie in e meersje
oane mós, oane zörje.
De loeët is vriedlieg en sjtil
alling voeëjeljezank is tse hure.
D’r wink sjtriecht langs de beum
alsof e de vrid nit wilt sjture.
Rui-ieg zukt de baach ziene wèg
meandert durch de landsjaf.
de neroeng van de kwelle
jieëft ze ummer mieë kraf.
In d’r weier umzeumd durch luusj
sjpeiele ziech de wiese wólke,
aaf en tsouw óngerbroache
durch de visje die d’r weier bevólke
De natoer, milletsien vuur ’t hats
ziech bewós weëde wat wiechtieg is.
d’r balans tusje körper en jees
hilt diech óp jank, dat is jewis.
jielie 2015
Konzeët
Hel en zuiver klinkt d’r jezank
va alle zieje is e tse hure,
e moezieksjtuk prechtieg en sjun
deet de mörjesjtilte klure.
Soprane zinge de sjtere van himmel
hön sjtimme klinke in doer en mol,
de tenore neëme ’t uvver
mit hön sjtimme kloar en vol.
E koer va sjtimme lieët ziech hure
mar dat is va kótte doer.
Da huet me werm de soliste
die uvversjtimme d’r janse koer.
’t Roesje van beum bejelaite
d’r jezank rum en tum
’t is wie e fes midde in de natoer
poer vol passiejoeën en sjun
Dat konzeët in d’r busj
óp inne vrugge zóndiegmörje
lieët diech in jedanke dreume
sjtil aa versjwiende al de zörje.
’t Is wie inne zommerwink
deë ’t hats verwermt
deë midde in de natoer
diech mit klank umermd.
mai 2016
Viva la vida
In richtieg Kirchröadsj plat,
heesjt dat “Beleëf ’t Leëve”.
Nit tse uvverzieë, jroeës en bónkt
kan me ’t bij de Rodahal beleëve.
Krietiesj weëd ’t bild bemoesterd,
de menoenge ligke wied oeseree.
Ónbekand is ónbeliebt
me is ’t nit ummer enieg mit ee.
D’r inne vingt ’t vöal tse bónkt,
mit allemoal die klure.
D’r angere vingt ’t vöal tse duur;
is hei en doa tse hure.
D’r Maat hat ziene JOEP
de Rodahal zie VIVA LA VIDA
bekiek dat sjtandbild ins jód,
ónbevange, wat zies de da.
Leëvensvräud en koeltoer
in ee palet va klure is tse zieë.
Heng die noa d’r himmel rikke
zage en versjprèche mieë.
’t Is wie e jroeës tseeche
dat Kirchroa jet bezóngesj is
mit um de veer joar `t W.M.C.
dat welt bekankd is, jans jewis.
VIVA LA VIDA i Kirchroa
mit moeziek oes de janse welt
woa hatsliegheet en vrundsjaf
vuur alle koeltoere tselt.
VIVA LA VIDA beleëf`t leëve
in al zieng facette en klure.
VIVA LA VIDA is `t tseeche,
Kirchroa lieët va ziech hure.
VIVA LA VIDA
joenie 2017