Heë sjrievet lidsjer, troan óp als zenger mit ing tiepiesje sjtim, sjrievet joarelank jidder wèch e jediech vuur d’r Zuid-Limburger, sjrievet tsezame mit d’r Hans Stelsmann de Kirchröadsjer mès Tser iere Jods. Sjlisset zieng óptridde aaf mit: ‘Estebleef’of ‘De da’.

Doa bin iech heem

Alle sjtroase, jiddes jeës-je, jiddes hoes en jidder hek,
alle sjure, alle poatse, alle veldweëg in d’r drek,
alle voorlu, alle peëd en jidder häuwaan, jidder kaar,
alle kirche en kapelle, jiddes kloeëster in ós faar,
alles wat iech in mie leëve in mieng hemet han jezieë,
han iech in mie hats jebórje en óch ummer vuur miech zieë.

Doa bin iech heem, doa is mieng hemet,
de Blierhei eraaf, bis óp Sjevemet.
Dat is de Ham, dat is d’r Maat, dat is de Hoots,
den óp mieng hemet en óp Kirchroa bin iech sjtoots.
Dat is de Ham, dat is d’r Maat, dat is de Hoots,
den óp mieng hemet en óp Kirchroa bin iech sjtoots.

Óppen Loeët en óp Dreivuejel, óppen Hei en óp de Jraat,
in d’r Kalbert durch de Bende, en óp Nullet langs d’r sjaat,
durch de Ham en Bekkesj-mölle, noa Blierhei zoeë langs de Klink,
durch ’t Wórmtaal uvver Roa en langs Rolduc bis óppen Vink,
alles wat iech in mie leëve in mieng hemet han jezieë,
han iech in mie hats jebórje en óch ummer vuur miech zieë.

Amokaka

Amokaka, amokaka,
lek miech die breer in d’r sjop
Amokaka, amokaka,
lek ze miech näu bove drop.

’t Huus-je verbouwe mit hammer en tsang,
mit sjpies en elektriesje dröad.
Mit sjub en mit drek en mit janse auw sjting,
me wirkt ziech fienaal oes de nöad.
’t Jebun wilt me sjpare, die breer zunt nog sjiek,
die kómme werm drin den die breer zunt antiek.

’t Leëve kan sjun zieë, al is ’t óch döks,
nog heller wie sjtee of betong.
Drum los diech nit kiste en sjtank diene man,
da sjtees te óch vas in de sjong.
En wilt ’t nit floepe en wirks te diech neer,
dink dan an dat lidsje, dat dink van die breer.

Ai ai ai

Ai, ai, ai ai, ai, ai – ai, ai, ai.
Dat dunt de vuejel in ’t vrui-joar in d’r mai.
Ai, ai, ai ai, al, ai – ai, ai, ai.
Dat is nit inne, nee, dat zint d’r ummer tswai.

De meële en de distelvink, de meusj en óch de end,
die veule went ’t vrui-joar kunt, i beusj en in d’r bend.
’t Mensje leuft ’t wiefje noa en kriet de vräud nit óp,
en went ’t nès da veëdig is, da zetse zie ziech dróp.

’t Meëdsje en óch ziene jong, i sjtad en óch i land.
Die sjtunt al in de zelfde sjong, dat is ós waal bekand.
E bed en óch e kleiersjaaf, e huus-je fain en werm,
en is de hoeëgstiet da vuurbij, likt zie bij hem in erm.

Vier sjtamme van de dere aaf, dat lang bewieëze is,
vier tsenke en verdrage ós, wie dat bij dere is.
D’r miensj, dat is e besser deer, alling is hee zoeë sjlauw,
wat i jen hoes ziech aaf en sjpilt, bliet tusje man en vrauw,

Alleloeja

Heer, doe sjenkes ós ’t leëve,
maachets ós oes vleesj en blód,
Joofs ós oge um tse kieke,
joofs ós kleier, kap en hod,
joofs d’r mónk ós um the sjprèche
mit ’t oer vier hoeëte diech.
Heer, vie zinge alleloeja
doarum jans alling vuur diech.

Alleloeja alleloeja alleloeja
vuur d’r heer doe bis bedankt
Alleloeja alleloeja alleloeja
vuur d’r heer doe bis bedankt

Vuur die hóngeddoezend jaaf
en al dat jóds va ózze heer
zinge vier ’t alleloeja
en dat zinge vier da jeer

Alleloeja alleloeja alleloeja
vuur d’r heer doe bis bedankt

Heer, doe joofs ós broeëd en wasser,
joofs ós sjtere, zon en d’r mond,
joofs ós joare, monde, wèche,
joofs minute en de sjtond,
loots ós kriesje, loots ós laache,
joofs ós vräud en joofs ós leed,
bij dat alles, alleloeja,
woa me jeet en woa me sjteet.

 ’t Sjtute Fieng

O mamma kóm, o mamma kóm, kiek ins noa ’t Fieng,
’t hat zon sjieke dinger, mar iech jeleuf ’t zint de dieng.

’t Fienke woar als klinge poet noa moeëde jans verrukd,
als of me oes e moeëdeblad ing poepa hauw jeplukd.
De mam zieng hoaze, hud en sjong dat vóng ’t Fienke sjun,
’t sjtatset midde durch jen sjtroas, doa kieket alles hin.

’t Fienke dat woeët jroeëser, jong, wat woar dat kink e bild.
D’r honger noa d’r hoeëvaat kroog ’t Fienke nit jesjtild.
’t Jood, ’t zilver en zoeëjaar d’r pels woar van de mam,
’t loos ziech jeer bekieke en ’t noom ’t ziech d’rvan.

’t Fienke, dat wool trouwe joa, dat woar de mam ejaal,
da huet dat op mit lieëne, den dat is ing wuste kwaal.
’t Sjtalt ziech vuur d’r sjpeiel en bekieket zieng fiejoer,
häu iech e bisje van de mam, da häu iech poer natoer.

D’r kraneweier

Wie sjun is doch de joegkendtsiet, woa zint de joare hin.
Me kiekt tseruk en dinkt doabij, ’t hat alles ziene zin.
Den damaals vóng iech doa mie jeluk, vier jove ós de hank.
D’r Kraneweier in ’t jreun, iech alles aa verdank.

Kóm, vier junt nog ins tsezame langs d’r weier,
jenauw wie vruier, zoeë langs d’r weier.
Kóm, vier junt nog ins tsezame langs d’r weier,
jenauw wie vruier, wat woar dat sjun.
Iech hool diech vas, doe zusse laas,
en lekker knoevele doa in ’t jraas.
Kóm, vier junt nog ins tsezame langs d’r weier,
jenauw wie vrui-jer, wat woar dat sjun.

Bekiek diech doa die beum en benk, dat wasser en dat jreun.
Bekiek die peersjer hank i hank, dat vingt me jans jeweun.
En al die hets-jer nog zoeë jónk, die oge vol va vuur,
da wunsjt me in d’r auwe daag, me nog ins tswansieg wuur.

D’r limmenade hit

‘ne Limmenaad en inne bukkem, ‘ne limmenaad en óch ing friet.
‘ne Limmenaad is vuur ’t Fienke, en d’r bukkem vuur d’r Piet.

Went ’t kirmens is en de kröam da sjtunt en ’t is da zommerdaag.
Went d’r pap en de mam mit de kinger junt, ’t is e oad en net vermaach.
Óp ’t sjokkelsjif, óp de sjtoom of roetsj, jong, wat is dat vuur ing vräud.
En noa sjtonde van deë tureluur, weëd jedrónke en jekuid.

Jong, wat is doch mar die joegkend sjun, mar ze is zoeë jaow vuurbij.
Joa, dat is en dat bliet doch de sjunste tsiet, óch oane zörg en óch voeëjelvrij.
Óppen sjtroas en óch in de noaberwei, óp de kirmens mit ing kloetsj,
en vier foesje ós jans onjemerkd, jauw e-rin dan in de roetsj,

Dat likt an ’t vrui-joar

Dat likt an ’t vrui-joar, dat likt an d’r Mai,
dat vier ós zoeë jeer hant, dat likt an ós tswai.

’t Vrui-Joar dat is inne zeëje, bezóngesj zoeë vrug in d’r Mai.
’t Is inne vöal dra jeleëje, jeluklieg tse zieë ónger tswai.
De zon en ’t jreuns en de vuejel, me ziet ’t, me veult ’t dat leëft.
De peersjer die hant ziech noen vónge, ’t hets-je dat klopt en dat beëft.

’t Vrui-joar dat deet ós verjèse, d’r winkter zoeë duuster en kaod.
De zörg en de pieng zint versjlèse, me veult ziech werm jónk, jaar nit aod.
’t Vrui-joar dat deet diech werm leëve, ’t vrui-joar, dat jieët diech werm zin.
Noen kan me werm jeëve en neëme, ’t vrui-joar doa zitst alles drin.

’t Vrui-joar, dat bliet ummer kómme, al jeet ’t óch ummer werm voet.
De zon en ’t jreuns en de blomme, dat kunt en dat jeet wie ’t mós.
’t Vrui-joar dat weëd vöal bezónge, iech jeleuf, ach dat dunt ze mit reët.
’t Is alles werm nui in ’t leëve, ’t vrui-joar dat is Ieëvensweëd.

De honderwoed

Vier zinge noen al joare, hod de honder in d’r sjtal.
Vier vinge dat mar kweëlerij, dat is doch nit normaal.
Vier junt noen protestere, den ’t weëd de huegste tsiet,
dat jidder hon doa oes die kauw en óch zie heës-je kriet.
Tok, tok is ózze sjrai, d’r haan deë sjteet ós bij.

Vier wille, wille, wille wie d’r däuvel oes d’r sjtal.
Weë wees doch wat deë haan nog alles maache zal.
Vier wille, wille, wille wie d’r däuvel oes d’r sjtal.
Weë wees doch wat deë haan nog maache zal.

E meëdsje zaat lets an zieng mam: iech junt iech wuur ing hon.
Iech broechet nit mieë noa ’t werk en sjtatset in de zon.
Iech leët dan jidder daag mie ai en pikker koor en wees,
en krach in miene hondersjtal, deë maachet miech nit hees.

Tok, tok, wuur miene sjrai, d’r haan deë sjtöng miech bij.

Inne klinge ietaljèner

lech han eppel, iech han biere, iech han proeme, iech han neus,
lekker en zoeë jód wie ummezeus.
lech han eppel, iech han biere, iech han proeme, iech han neus,
lekker en zoeë jód wie ummezeus.
Fiedieralalalala – fiedieralalala,
lekker en zoeë jód wie ummezeus.

Inne klinge letaljèner sjtong i Kirchroa óp d’r maat, en zong va leed en liebe.
En deë hauw ziech oes letalia jet lekkesj mitjebraad, zien sjtim als kapietaal.
Jónk en aod woar dan prezent bij d’r zenger an de tent, en zong d’r janse maat!

Mar deë klinge letaljèner woeët dat lekkesj jaarnit kwiet, al zong heë óch va liebe.
Den mit al dat toetie-froetie, nee, doa hoalet heë ’t nit, dat woar hem nit ejaal.
Mit ing aria zoeë sjun hauw heë alles um ziech hin, en zong d’r janse maat !

En deë klinge letaljèner jong doe laider werm noa heem, en zong va leed en liebe.
Den ’t jieet bij ós e sjprichwoad, doa weëd dökser um jelaachd, heem ’t bed ’t betste kraacht.
Jónk en aod jong noa de tent, ’t is d’r zenger deë nit kunt, doe zong d’r janse maat!

Isabella

’t Bella, dat is e kapietel vuur ziech, dat wil iech effe vertselle.
’t Bonert, ’t sjroebt en ’t wusjt en ’t sjtriecht, ’t lieët ziech de wette nit sjtelle.
’t Broest durch ’t tsimmer mit emmer en sjwam, ’t wilt nit wat angere wille.
Doch ónger ’t poetse, wat iech diech vertsel, doa zingt ’t Isabel:

Isabella, Isabella, al mós iech mit diech óp de hel aa.
Isabella, Isabella, al mós iech mit diech óp de hel aa.
Isabella, Isabella, al mós iech mit diech óp de hel aa.
Isabella, Isabella, al mós iech mit diech in de hel.

D’r zommer, deë koam, mit verlof en vakans, doa vräut ziech bezóngesj ’t Bella.
’t Kóffer jepakd en d’r sjpaarpot jekiepd, dat woeët dan ing rutsj noa vaniella.
Mit vieno, jietare, flamengo en dans, vier woare de sjtonde an ’t tselle.
Kapot wie ‘ne hónk, doch dan in dat hotel, doa zong ’t Isabel :

Ja, die mokkel

Ja die mokkel, ja die pöl die wil ich puutsje.
Ja die mokkel, ja die pöl die wil ich han.
Die maat miech hie, die maat miech haa,
die maat miech falderalala.
Die mokkel die maat miech dol.
Ja die mokkel, ja die pöl die wil ich puutsje.
Ja die mokkel, ja die pöl die wil ich han.

Vul sjtere en vul zonnesjien, vul jood en och vul jeld.
Kristal, brieljante en roebien, dat jieët ’t op de welt.
Doch jidder man, of jónk of aod, dat alles misse kan,
en dinkt wat nótst mich tonne jood, went ich jing mokkel han!

En has doe inge jouwe vrunk, ‘ne jouwe kameraad,
dem ’t leëve nit zoeë floepe wilt, en livver kriesjt wie laacht.
Zag dan a dem: hod drin d’r mód, hod vol en tseeg diech man.
Bij dem doa zitst nuus angesj dróp, deë mós ing mokkel han!

Zoeë is ’t eemoal óp de welt, zoeë bliet ’t ummer doch.
‘ne Man hat mit en oane jeld, a mokkele nie jenóg.
Drum zing ich hei oes voller brós, dat jilt vuur jidder man,
weë zukt e leëve mit jenós, deë mos ing mokkel han!

Kirchröadsjer meëdsjer

Sjun zint de meëdsjer i Kölle am Rain,
Paries wilt nog sjunnere han.
Ing sjtond i New-York en ’t heesjt ‘You are mine’,
dol weëd me richtieg d’rvan.
Doch Kirchroa, dat sjtedsje, doa laacht me ziech zat,
dat stjedsje zoeng herlieje meëdsjere hat :

Kirchröadsjer meëdsjer, kiek ze diech aa.
Kiek wie ze laache, ze laache diech aa.
Hant muulsjere, die zint ’t puutsje weëd,
hant beks-jere mollieg en rónk.
Ze zint vuur tse klauwe, zoeë wie me dat zeët,
zoeë meëdsje dat maat diech jezónk.

Bis doe óch al vul in de welt rónk jeweë,
has vul van die leëve jehad,
doe kans nog jing rouw han, doe bis nit tsevreie,
doe hoeëts nie ’t Kirchröadsjer plat,
doe zoogs nie e meëdsje zoeë juldieg en sjun.
Ós meëdsjer die laache, hant nie jekse zin:

Vilt sjwoar diech ’t leëve en zinkt diech d’r mód,
has kopzörg, vul ieëlend en leed,
dan kóm ins noa Kirchroa, doa mónters doe óp,
doa wisse de meëdsjere besjeed.
Kóm, sjnap diech zoeë wiefje en dans diech ins werm.
Och jong, wat e leëve, zoeë kink i-jen erm:

Lekker lekker

O mammie, mammie, mammie, dat is lekker,
’t hat ós hu bezóngesj jód jesjmaad.
O mammie, mammie, mammie dat is lekker,
’t hat ós hu bezóngesj jód jesjmaad.
Joa, ’t waar alwerm pikant en delikaat,
joa, ’t hat ós hu bezóngesj jód jesjmaad.

De mam, die hoest de mieëtste tsiet in kuche,
doa sjteet ze mit d’r sjótsel vuur d’r boech.
Ze hat ’t oes heur eje, nit oes bucher,
ze kaocht en braocht jeweun noa auwe broech.
Mit eëpel en mit sjpek en óch mit sjlaat,
joa, de mam die maat d’r fainste kui paraat.

D’r jezanksverain mit hóngedtswansieg zenger,
die maache jiddes joar ‘ne jroeëse toer.
Ze dinke nit an vrauw en nit a kinger,
ze sjwerme dan alling mar vuur natoer.
Ze bringe nit alling de prieze mit,
nee, ze hoale ziech doa óch nog appetiet.

Wat is noen de moraal van die jesjiechte,
dat jilt zoeëwaal vuur erm als óch vuur riech.
Doa kuet me nog waal sjtonde druvver diechte,
drum nim diech mar in aad, dat roan iech diech.
Al hoals doe diech urjens appetiet,
d’r kui dem jieët ’t heem en angesj nit.

Kleopatra

Kleopatra, Kleopatra,
maats doe d’r sjlaierdans, da brult d’r janse zaal.
Kleopatra, Kleopatra,
went diech d’r sjlaier vilt, dat is ós jans ejaal.

D’r Tsesar en d’r Nero, ja, dat is ós waal bekand,
d’r farao, d’r zoeltan en óch deë oes Jriekeland.
Die vierete hön fester, jong dat woar döks e sjandaal.
Ze leëvete i zaus en braus, ze woare vul tse waal.
Ze dónge nuuks wie prasse, in d’r tempel, in d’r busj,
mit kuie en mit zoefe en de vraulu op d’r dusj.

En um ziech óp tse werme, nee, dat waar doe jee probleem,
me jong da noa de terme, den doa vólt me ziech wie heem.
’t Woar links erum vuur manslu, en de vrauwlu moeëte reëts,
en jinne deë doa loeret en óch jinne daat jet sjleëts.
Me vólt ziech dan werm mollieg, ja me hauw werm temprament,
en ’t fes koeët werm bejinne, bij d’r noaber in de tent.

Mama

Mama, ’t woad van mieë wie hónged miljoeëne
’t Allersjunste woad hei óp die jroeëse welt
Mama, dat woad zeët óp de janse welt ’t zelfde
’t Woad dat vöal versjprikt en wirklieg alles zeët
Mama, jeleuf mar, iech blief ummer an diech dinke
Mama, ejaal woats doe, mieng leefste mama, bis.

Mama, hei die kink, iech rik diech werm ’t henke
Kroef in jedanke werm óp diene werme sjoeës
Veul werm dieng hank, och mam, zoeë häusj wie diech miech keuret
Veul werm dieng leefde mam en diene troeës

Mama, doe bis nit mieë, d’r herjod zoog ’t angesj
Doch mit die bild doa an de moer bis doe bij ós
Mama ’t is alsofs doe zeëts, mieng leefste kinger
’t Kunt doch alles zoeë wie ’t eemoal kómme mós
Mama, jeleuf mar, iech blief ummer an diech dinke
Mama, ejaal woats doe, mieng leefste mama, bis

Mie klaveer

lech sjpil zoeë jeer óp mie klaveer,
dan sjpil iech do re mi fa sol en hin en weer.
Wen iech klaveer sjpil, wat iech zoeë jeer sjpil,
dan sjpil iech do re mi fa sol en hin en weer.

Als kink woar iech tse vinge bij zon of reëneweer,
a fleutens en a zingens a mie jeleefd klaveer.
Va do re mi fa sol en d’r kuster deë is vol,
bij zon of reëneweer, zoos iech a mie klaveer.

De fester die zoeë valle, die viert me jód of nit,
en deet me fester viere, da deet me feste mit.
me huet ’t ummer jeer, d’r man an ’t klaveer.

Jarde-marsj

Went sjtram en vrisj de jarde kunt, is jónk en aod prezent.
Den jiddes kink i Kirchroa de Prinsejarde kent.
Vuural ós meëdsjer, jónk en sjun, die vräue ziech mit reët,
den zoene sjtaatse jardeman, dat is de muite weëd.

Sjiek en sjtram, jeet heë dran, ózze faine jardeman.
Heë versjteet, wat heë deet, went heë óp maneuver jeet,
Jidder sjats, blónd of sjwats duit heë an zie jardehats.
O, doe träue jardeman !

De janse sjtad is óp de bee, en vräud ziech óp ’t fes.
D’r Road, deë is prezent umdat ’t vasteloavend is.
D’r Prins, deë laacht en sjpringt en zingt en deet an alles mit.
Doch óch de Prinsejarde, die verjeest ’t sjmiere nit.

Doch jidder jardeman, deë hat inne zeëbel en e hats,
e sjiek montuursje en ing pruuk en inne leve sjats.
ne Jardeman, deë deent d’r Prins en sjteet vuur hem paraat.
Mer noa de vasteloavendstsiet, e hets-je óp hem waad.

’t poefele Bella

’t Bella, Bella, Bella, dat hat poefele doa kans doe va móffele.
Doa kans doe van móffele,
’t Bella, Bella, Bella dat hat poefele doa kans doe va móffele.
Doa jees doe van óp.

’t Bella, d’r Joep en de tant en d’r nónk, de kinger en de kats,
die haode van èse en drinke, hant óch jeer jet a jen hats.
En is ’t da vasteloavend mit sjpektakel en tamtam.
Dan èse vier dat èse vier de poefele van de mam.

’t Bella dat sjteet in de kuche en deet de heffe in d’r deeg.
De proeme en óch de rozienge sjtunt al monde in de weech.
’t Bella zieng poefele zint besjtimd de muite um tse zieë.
Die poefele, die poefele die sjmaache dan óch noa mieë.